Χτυπήματα, λακτίσματα, επιθέσεις με τη γροθιά, οι τεχνικές και οι κανόνες, οι αρχές που βασίζονται οι πολεμικές τέχνες, το KYOKUSHIN KARATE, το πιο σκληρό είδος καράτε, που ανέδειξε παγκόσμιους πρωταθλητές δύο Ροδίτες τον Μάνο Σεΐτη και την Καρολίν Μπριξ την Ολλανδέζα που ήρθε στη Ρόδο πριν 9 χρόνια και έγινε η μοναδική γυναίκα στην χώρα μας που ανεβαίνει στο υψηλότερο βάθρο παγκόσμιων και πανευρωπαϊκών πρωταθλημάτων.

Ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα σε προπόνηση καράτε. Είδα τον Μάνο να προπονεί και να αθλείται ταυτόχρονα, την Καρολίν τη μοναδική γυναίκα στην Ευρώπη που οι Γιαπωνέζοι της έδωσαν τιμητικά τη μαύρη ζώνη, να αγωνίζεται με τους άντρες συναθλητές της, όλοι να σέβονται όλους, τους αθλητές να φτάνουν στο όριο των δυνάμεών τους, να το ξεπερνούν, να προπονούνται σκληρά για τους αγώνες του Φεβρουαρίου.

Πόσα δεν ξέρουμε εμείς οι πολλοί που δεν είμαστε μυημένοι...
Δεν ξέρουμε αυτό που λέει ο Γιαπωνέζος δάσκαλος ότι “το καράτε είναι ζωή και η ζωή είναι καράτε...”

Είναι σκληρό το άθλημά σας αλλά έχει ως προϋπόθεση τον σεβασμό προς τον αντίπαλο. Πώς συνδυάζονται αυτά τα δύο;

Το KYOKUSHIN KARATE θερείται το πιο σκληρό είδος καράτε. Στα γιαπωνέζικα Kyokushin (κιόκουσιν) σημαίνει υπέρτατη αλήθεια δηλαδή το ρεαλισμό και την ουσία. Στο Kyokushin Karate με κανονισμούς Knock-Down κερδίζει όποιος καταστήσει τον άλλο ανήμπορο να συνεχίσει τον αγώνα. Ο νικητής όμως δεν πανηγυρίζει, υποκλίνεται μπροστά στον συναθλητή του.

Κι εσείς οι δύο υποκλιθήκατε πολλές φορές σε πανευρωπαϊκούς αγώνες και παγκόσμιους. Κύριε Σεΐτη είστε πρωταθλητής Ελλάδος ο ένας εκ των δύο της ελληνικής αποστολής, αήττητος από το 2003 με σημαντικές θέσεις στην κατάταξη στο Παγκόσμιο του 2007, με 30 μετάλλια στο Tae Kwon Do. Ξεκινίσατε από τη Ρόδο, ζείτε στη Ρόδο. Μιλήστε μας για την πορεία σας.

Ξεκίνησα στα επτά μου χρόνια με τον αείμνηστο Ηλία Καραβασίλη. Μετέχω σε αγώνες από το 1990 όπου είχα και την πρώτη μου μεγάλη επιτυχία παίρνοντας την 3η θέση στο Πανευρωπαϊκό του Μονάχου.

Πρέπει κανείς να ξεκινήσει μικρός το καράτε;
Όχι απαραίτητα. Ο πατέρας μου ξεκίνησε στα 37 του με σκοπό τότε να γυμναστεί και μόνο. Έχει φτάσει στα 59 του χρόνια σήμερα, έχει 3 dan και περισσότερες αντοχές από έναν 20χρονο. Η Καρολίν ξεκίνησε πριν έξι χρόνια κι έφτασε να πάρει το χάλκινο μετάλλιο στο παγκόσμιο του Τόκιο. Είναι η μοναδική γυναίκα στην Ελλάδα που αγωνίζεται σ’ αυτά τα επίπεδα.

Κυρία Μπριξ ήρθατε στην Ελλάδα για λίγο αλλά φτάσατε να την εκπροσωπείτε με μετάλλια στο παγκόσμιο.
Ήρθα από την πατρίδα μου την Ολλανδία στα 22 μου χρόνια να δουλέψω για ένα καλοκαίρι και δεν έφυγα ποτέ. Είμαι εννέα χρόνια στη Ρόδο και πριν από 6 χρόνια ασχολήθηκα με το καράτε.

Μόλις είχα γεννήσει την κόρη μου όταν ξεκίνησα. Ήταν ακόμη μωρό. Στο Παγκόσμιο με κέρδισε η Λιθουανή. Με την κλήρωση πήγα τρίτη. Δεν πειράζει. Τώρα στόχος είναι το Πανευρωπαϊκό τον Ιούνιο και το Παγκόσμιο το 2011 στην Ισπανία.

Φέρνετε πάντα πρωτιές στην Ελλάδα και την Ολλανδία όταν αγωνίζεστε με τα χρώματά της. Δεν είναι πολύ σκληρό το άθλημα για μια γυναίκα;
Είναι αλλά για μένα δεν λειτουργεί μόνο σαν άσκηση ή προπόνηση, με ολοκληρώνει. Στην προπόνηση πέρα από τον προπονητή μου τον Μάνο Σεΐτη προπονούμαι με άντρες οι οποίοι στην αρχή δεν ήθελαν να με αγγίξουν ή να με χτυπήσουν.

Είμαστε όμως ένα σύνολο ανθρώπων που αθλούνται σκληρά, που φτάνουν τα όριά τους, και οι συναθλητές τους τους βοηθούν να τα φτάσουν.

Έτσι είναι κύριε Σεΐτη;
Ακριβώς. Αυτό με την πάροδο του χρόνου κάνει τους ανθρώπους πιο συνειδητοποιημένους, πιο σεμνούς, και τους φέρνει σε μια συνεχή αναζήτηση του καλού εαυτού τους.

Φτάνουμε να ξεπερνούμε τα όριά μας και να κοιτάζουμε τον αντίπαλο στα μάτια. Έχουμε κερδίσει αγώνες πριν ξεκινήσει ο αγώνας, κοιτώντας απλά τον αντίπαλο στα μάτια.

Ένας αγώνας μπορεί να κερδηθεί πριν ξεκινήσει;
Με το βλέμμα μπορείς να περάσεις το αίσθημα της αυτοπεποίθησης και της υπεροχής σου και να κάμψεις την αυτοπεποίθηση του αντιπάλου. Έτσι γίνεται και στη ζωή. Ένας μεγάλος Ιάπωνας δάσκαλος λέει ότι “το καράτε είναι ζωή και η ζωή είναι καράτε”.

Στο αγωνιστικό μέρος ποιοι κανόνες κυριαρχούν;
Πρέπει να καταστήσεις τον αντίπαλο ανήμπορο να συνεχίσει τον αγώνα. Δεν υπάρχουν πόντοι κι ούτε προστατευτικός εξοπλισμός. Υπάρχουν κανόνες αγώνα και πολύ μεγάλος σεβασμός στο συναθλητή. Η διάρκεια του αγώνα είναι 3 λεπτά.

Αν δεν αναδειχτεί νικητής δίνεται παράταση δύο λεπτών χωρίς ξεκούραση. Μπορούν να δοθούν μέχρι τρεις παρατάσεις, κάτι που είναι εξοντωτικό.

Την ώρα του αγώνα ο αθλητής είναι απόλυτα προσηλωμένος. Στο παγκόσμιο είχε 45.000 θεατές και αισθανόμουν ότι ήμουν μόνος στο “ταμάμι” (υπερυψωμένο έδαφος στα γιαπωνέζικα). Είσαι εσύ, ο αντίπαλος κι ο κόουτς που σου φωνάζει κι εσύ προσπαθείς να τον ακούσεις. Τα χτυπήματα έχουν μεγάλη ένταση.

Οι αθλητές είναι επαγγελματίες εκτός απ’ τους Έλληνες που κάνουμε κι άλλες δουλειές για βιοποριστικούς λόγους. Κλέβουμε χρόνο απ’ τη δουλειά μας για να προπονηθούμε, καλύπτουμε όλα τα έξοδά μας και δυστυχώς δεν έχουμε σπόνσορες για να μετέχουν σε τουρνουά.

Η Καρολίν μόλις γύρισε από την Ουγγαρία όπου προπονήθηκε για 15 μέρες καλύπτοντας όλα τα έξοδα μόνη της. Αγωνιζόμαστε με επαγγελματίες αθλητές και είμαστε ισάξιοί τους.

Είστε αρχιεκπαιδευτής στην Ακαδημία Μαχητικών Τεχνών “Τιτάνες Ρόδου” όπου διδάσκετε TAE KWON DO σε παιδιά, εφήβους κι ενήλικες και KYOKUSHIN KARATE σε εφήβους και ενήλικες. Υπάρχει ενδιαφέρον για τις πολεμικές τέχνες; Πώς γίνεται η προπόνηση;

Είμαι αρχιεκπαιδευτής μαζί με δύο πολύ καλούς εκπαιδευτές, τον Σωτήρη Παπακαλοδούκα και τον Νίκο Παπαβασιλείου και βεβαίως την Καρολίν Μπριξ. Ο τρόπος προπόνησης είναι ο παραδοσιακός με σύγχρονες μεθόδους και μέσα σ’ αυτήν συνδυάζεται το Tae Kwon Do και το KYOKUSHIN KARATE.

Η σκληραγωγία αναπτύσεται σταδιακά, δεν έχουμε τραυματισμούς, είναι λιγότεροι απ’ ό,τι στο ποδόσφαιρο και το μπάσκετ ενώ η προπόνηση για τα παιδιά έχει παιδαγωγικό χαρακτήρα. Έρχονται σ’ εμάς ενήλικες που θέλουν να γυμναστούν και το γυμναστήριο δεν τους δίνει κίνητρο.

Κανένας αθλητής δεν ξεκινάει για να πάει σε αγώνες. Αυτό έρχεται στην πορεία. Σε λίγες μέρες στο Πανελλήνιο του Φεβρουαρίου θα αγωνιστούν επτά δικοί μας αθλητές.
Μιλήστε μας για τα παιδιά που αθλούνται σ’ εσάς.

Πέραν από τα παιδιά που τους άρεσε εξαρχής το άθλημα ήρθαν σ’ εμάς παιδιά επιθετικά, με προβλήματα κοινωνικότητας, παιδιά με κινητικά προβλήματα. Ο συντονισμός των κινήσεων που είναι πολύπλοκος βοηθάει τα παιδιά στην καθημερινότητά τους, ώστε να έχουν καλύτερο έλεγχο του νευρομυικού συστήματος.

Γονείς που έχουν παιδιά υπερκινητικά, επιθετικά, πολύ συγκρατημένα ή με προβλήματα προσαρμοστικότητας μπορούν να τα φέρουν σ’ εμάς και θα έχουν αισθητή αλλαγή σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Το “OSU” κατάλαβα ότι είναι η πιο σημαντική “λέξη” που ακούγεται στο Dojo. Σημαίνει σεβασμό, κατανόηση, κατάφαση και γενικότερα είναι δείγμα συγκατάβασης γι’ αυτό που πρόκειται ν’ ακολουθήσει, είτε άσκηση, είτε κάποια άλλη οδηγία του Sempai (δασκάλου).
Είπα “OSU” προς όλους φεύγοντας κι εκείνοι επανέλαβαν...

1. ΣΧΟΛΙΑ ΑΡΘΡΟΥ ( 0 )

   Κάντε εγγραφή ή σύνδεση στην ιστοσελίδα μας, και σχολιάστε το άρθρο.