Γράφει ο
Γιώργος Σακελλαρίδης
διδάκτορας μουσικής παιδαγωγικής
και διευθυντής Χορωδιών.


«Η καθαρότητα του χαρακτήρα ποτέ δεν αδυνάτησε την τέχνη…»
Ζώρζ Πίλκα

Ο δάσκαλος της Τέχνης, χρόνια μαθητής της ζωής, γνωρίζει πως το πιο χρήσιμο βιβλίο, είναι το βιβλίο της ζωής του. Ξεκίνησε να το γράφει επειδή δεν ζει μόνος. Γι αυτό είναι γεμάτο επικοινωνία, σεβασμό και πίστη στις ειλικρινείς ανθρώπινες σχέσεις. Το γράφει για να μην το τυπώσει ποτέ. Αν το τυπώσει δεν θα κλείνει μέσα του εκείνον.

Μοναδικός αναγνώστης του βιβλίου, ο ίδιος του ο εαυτός. Κι όμως δεν είναι εγωιστής. Ξέρει πως έτσι γίνεται με τα βιβλία της ζωής του καθενός. Πρόκειται ίσως για το πιο «αποτυχημένο» από πλευράς πωλήσεων βιβλίο! Μόνο αυτός που το «γράφει» το διαβάζει». Μόνο αυτός το καταλαβαίνει καλύτερα από τον κάθε άλλο.

Όσο το γράφει γυρνά και κοιτάζει προς το κείμενο που «κρέμασε» ταμπέλα στη ψυχή του, για να μη ξεχνά κάποια πολύ βασικά πράγματα. «Γράφε με ήθος. Όχι με σκοπιμότητα. Μάθαινε για την ανθρωπιά, από τα λάθη σου. Τις άδικες προς το εαυτό συμπεριφορές, μη τις μετουσιώνεις σε μίσος, αλλά σε καλοσύνη».

Γράφει το βιβλίο της ζωής του σημαίνει ζει κοιτώντας μέσα του, κοιτώντας και τους άλλους χωρίς να θέλει να τους επιβληθεί, χωρίς να θέλει να κρίνει διαρκώς τα έργα και τα λόγια τους.

Καθένας έχει το δικαίωμα να είναι ο εαυτός του. Ο χρόνος είναι πολύτιμος και τον διαθέτει μόνο για να κάνει καλύτερο τον εαυτό του. Δεν κάνει υποδείξεις στους άλλους. Στέκεται δίπλα τους, όταν πρόκειται να τους φανεί χρήσιμος, με διακριτικότητα. Η Τέχνη που «υπηρετεί», και που σε «αντάλλαγμα» τον κάνει ευτυχισμένο, τον θέλει δημιουργικό «τεχνίτη» και συνάμα ανθρωπιστή.

Προσπαθεί, όσο του είναι δυνατόν, στις μεγάλες δυσκολίες, στις συγκρούσεις και στις «επιθέσεις», να «μετουσιώνει» το μίσος σε καλοσύνη. Έτσι καταφέρνει και μένει μακριά από τον συναισθηματικό πόνο και τη θλίψη.

Είναι τόσο περήφανος όσο πρέπει. Γνωρίζει πως η υπερβολική περηφάνια, κρύβει μέσα της τη ψευδαίσθηση ότι είναι ανώτερος από τους άλλους. Κρύβει μέσα της, το εχθρικό παιχνίδι του ανταγωνισμού. Είναι σημάδι εξάρτησης από τη γνώμη των άλλων. Η καθημερινότητα του έχει διδάξει ότι, όσο μεγαλύτερη υπερηφάνεια αισθάνεται, τόσο μειώνονται οι δυνατότητες του για δημιουργία και δράση.

Καθώς «μεταμορφώνει» την κάθε μέρα, σε μια «σελίδα» του «βιβλίου» της ζωής του, νιώθει ότι δεν έχει ανάγκη να αποδείξει τίποτα σε κανέναν. Έχει «λύσει» το «πρόβλημα» της εξάρτησης από την καλή γνώμη των άλλων, επειδή απλώς δεν υπάρχει πλέον γι αυτόν τέτοιο δίλημμα.

Το μόνο δίλημμα που έχει, είναι η γνώμη του ίδιου για τον εαυτό του!
Δεν δημιουργεί για να κερδίσει ανταμοιβές. Του αρκούν η εσωτερική ικανοποίηση, η χαρά και η ευτυχία από την ασχολία με την Τέχνη και από την ποιοτική επικοινωνία με τους άλλους.

Στις σελίδες του «βιβλίου» του, διαβάζει κανείς συχνά την απόφαση να μην γίνεται μιμητής και «ακόλουθος», αλλά να παραμένει «ερευνητής», «πειραματιστής», δημιουργός, ενσυνείδητα ατελής και «υποστηρικτής» της ιδιαίτερης ιδιότητας που έχουν τα λάθη , να γίνονται δηλαδή «καλοί δάσκαλοι».

Όταν οι άλλοι πασχίζουν για το «αλάνθαστο» και το «αριστείο», αυτός προτείνει στους συνεργάτες του να παίξουν τη «συμφωνία των λαθών», ή να τραγουδήσουν το τραγούδι, «τα λάθη μας, δάσκαλοι και φίλοι».

Η σοφία της καθημερινότητας τον οδηγεί να γράψει ακόμα στο βιβλίο της ζωής του, πως η επιτυχία είναι έννοια ανταγωνιστική γι αυτό και δεν βασίζει πάνω της κανένα σκοπό ή στόχο.
Έχει αποφασίσει να διαλέγει τους φίλους του, τους ανθρώπους που με επιμέλεια θα επικοινωνεί, ενώ θα μένει ευγενικά, μακριά από κείνους που ούτε του «ταιριάζουν», ούτε ίσως τους «ταιριάζει».

Σε μια άλλη «σελίδα» του «βιβλίου» του, καταπιάνεται με την ψευδαίσθηση του «όλοι μαζί» και θυμάται τα λόγια που διάβασε κάποτε: «‘Όλοι μαζί’ είναι σαν να οδηγεί τυφλός τυφλούς».

Είναι σαν να θέλουμε «να αποφύγουμε να αναπτύξουμε αυτάρκεια». Το «όλοι μαζί» γι αυτόν σημαίνει, επιθυμία για συνεργασία σε βάσεις αυτάρκειας και ανεξαρτησίας.
Κι έτσι συμπεραίνει πως οι ομάδες Τέχνης δεν πρέπει να έχουν σαν στόχο τους να μετατρέπουν τους ανθρώπους σε «αγέλη», αλλά απεναντίας να τους παροτρύνουν να εκφράζουν προσωπικές γνώμες και καθαρές- αμερόληπτες και καλοπροαίρετες κριτικές, όχι επικριτικές στάσεις.

Πάνω απ’ όλα, με τη στάση του το κάθε μέλος, θα πρέπει να σέβεται όλες τις πτυχές ζωής των άλλων μελών. Και γνωρίζει καλά πως στις υγιείς ομάδες τέχνης, όλοι, συμπεριλαμβανομένου και του επικεφαλής, νιώθουν και συμπεριφέρονται ως ισότιμα μέλη. Η ευγένεια, ο σεβασμός και η ανθρωποκεντρικότητα των καλλιτεχνικών στόχων, είναι οι συνδετικοί τους κρίκοι.
Η κάθε μέρα για τον καλλιτέχνη, δεν είναι απλώς μια καινούργια μέρα, είναι μια «σελίδα» από το βιβλίο της «ζωής» του. Κάνει ό,τι του είναι δυνατόν για να βρίσκεται σε διαρκή επικοινωνία με τον εαυτό του. Έτσι που να «γράφει» ενσυνείδητα και με δημιουργικό «πάθος», για τη ζωή, τον άνθρωπο και το έργο του.

Μοιράστε το άρθρο