Γράφει ο
Ευαγόρας Νικολάου
αντιπρόεδρος
του Συλλόγου Κυπρίων Ρόδου

Ο Σύλλογος Κυπρίων Ρόδου, με την ευκαιρία του μνημοσύνου που τελεί την Κυριακή στις 8:30 στην εκκλησία του χωριού Μάσαρι, προβάλλει το βιογραφικό ενός ξεχασμένου Ροδίτη αγνοούμενου της Κυπριακής τραγωδίας, του Γιώργου Στεργενάκη.

Ο Γιώργος Στεργενάκης γεννήθηκε στις 23 Ιουνίου του 1948 στα Πλατάνια της Ρόδου. Γονείς του η Θεμελίνα Στεργενάκη του γένους Τεζάρη και ο Ιωάννης Στεργενάκης. Σε νεαρή ηλικία η οικογένεια του μετακομίζει στη Σορωνή Ρόδου και ακολούθως στη γενέτειρα του πατέρα του την Κρεμαστή. Ο Γιώργος Στεργενάκης ήταν το τρίτο από τα πέντε παιδιά της οικογένειας. Το τρίτο στη σειρά παιδί της πολυμελούς οικογένειας αλλά το μοναδικό αγόρι. Ο Γιώργος Στεργενάκης έχει ακόμα 4 αδελφές, την Πόπη, τη Δέσποινα, τη Μαρίνα και τέλος την μικρότερη τη Μαριάννα.

Τα παιδικά του χρόνια ήταν δύσκολα. Φοίτησε στο Βενετόκλειο Γυμνάσιο Ρόδου αλλά εξαιτίας του ισχνού οικογενειακού εισοδήματος, ο Γιώργος αναγκάζεται να δουλεύει τα απογεύματα για να βοηθήσει την οικογένειά του. Το σχολείο δεν ευτύχησε να το τελειώσει. Πήρε το δρόμο της εργατιάς δουλεύοντας στις οικοδομές. Το 1968 κατατάγηκε στο 110 Σώμα Πεζικού και τοποθετήθηκε στις διαβιβάσεις.

Την 11ην Ιανουαρίου του 1969 μετατίθεται στην Ελληνική Δύναμη Κύπρου (ΕΛΔΥΚ) όπου 13 μήνες μετά αποπερατώνει την στρατιωτική του θητεία και επιστρέφει στην Ελλάδα για να απολυθεί.

Κατά την παραμονή του στην Κύπρο γνωρίζει τη σύζυγό του, Αφροδίτη Μούκουρου από το Παλαιομέτοχο της επαρχίας Λευκωσίας. Με την Αφροδίτη αρραβωνιάζεται τον Οκτώβρη του 1969 και ακολούθως παντρεύεται στις 22 Φεβρουαρίου του 1970. Κατά την επιστροφή του στην Ελλάδα, μαζί με τη σύζυγο του, αντί να απολυθεί αναγκάζεται να υπηρετήσει 9 επιπλέον μήνες (τρεις μήνες πρόσθετο, 3 μήνες εφεδρεία και 3 μήνες ειδικότητα). Η σύζυγόσς του στο διάστημα αυτό παραμένει στη Ρόδο όπου απέκτησαν και τον πρωτότοκο γιό τους Ιωάννη, την 1η Νοεμβρίου του 1970.

Η αγάπη του για την Κύπρο ήταν μεγάλη και έμελλε να είναι τραγική. Αυτή η αγάπη τον έφερε πίσω στην Κύπρο τον Απρίλιο του 1971. Εγκαταστάθηκε στο Παλαιομέτοχο και εργάστηκε ως οικοδόμος. Ήταν εργατικός και ιδιαίτερα αγαπητός στο χωριό, όπου απέκτησε και το δεύτερο γιό του το Βαγγέλη στις 29 Μαΐου 1973.
Κατά τα τραγικά γεγονότα του Ιουλίου του 1974 ο Γιώργος Στεργενάκης κατατάγηκε εθελοντικά στο 2ο Λόχο του 366 τάγματος πεζικού υπό τις διαταγές του ταγματάρχη Παντελάκη Πανταζή, ως χειριστής οπλοπολυβόλου Μπρεν, με το οποίο είναι χρεωμένος μέχρι σήμερα. Ανέλαβε το δύσκολο αυτό έργο της κάλυψης των συναγωνιστών του, ως το ελάχιστο καθήκον προς τη νέα του πατρίδα.

Έφυγε με το Λόχο του από το Παλαιομέτοχο με πολλούς συγχωριανούς του με κατεύθυνση τη Λάπηθο – Καραβά. Πολέμησε στα χωριά Λάπηθος και Καραβάς της Κερύνειας και τα ίχνη του χάθηκαν στην περιοχή Ελιά - Καραβά. Θεάθηκε για τελευταία φορά στις 22 Ιουλίου του 1974. Για την αυτοθυσία και τον πατριωτισμό του Γεωργίου Στεργενάκη, μιλούν οι μαρτυρίες των συμπολεμιστών.

Πέντε συμπολεμιστές του κατέθεσαν ότι, κατά τη διάρκεια μιας ενέδρας που οι τούρκοι τους είχαν στήσει, ο Γιώργος, σε μια στιγμή αυτοθυσίας, ζήτησε από αυτούς να προχωρήσουν για να αποφύγουν τη σύλληψη. Εκείνος έμεινε μόνος του πολεμώντας τον εχθρό και καλύπτοντας τους συμπολεμιστές του, μέχρι που χάθηκαν τα ίχνη του. Οι πέντε συμπολεμιστές του κατάφεραν να σωθούν και να επιστρέψουν στις ελεύθερες περιοχές χάρις στην κάλυψη που τους προσέφερε. Αυτή είναι μια από τις πολλές μαρτυρίες που βρίσκονται στον επίσημο φάκελο της Κυπριακής Δημοκρατίας στο όνομα Γεώργιος Στεργενάκης.

Στον κατάλογο των αγνοουμένων της Κυπριακής τραγωδίας ο Γιώργος έχει αύξοντα αριθμό 1161. Η προσφορά του Γιώργου Στεργενάκη είναι ίσως μεγαλύτερη και αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα από άλλους, γιατί έχοντας την Ελληνική υπηκοότητα και βρισκόμενος εκτός Ελλάδος, τυπικά δεν είχε καμία υποχρέωση να καταταγεί στην Εθνική Φρουρά Κύπρου. Αισθανόμενος όμως την ανάγκη να προστατεύσει την πατρίδα και την οικογένεια του, δεν δείλιασε στη δύσκολη αυτή στιγμή. Για το Γιώργο δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Και ήταν μόλις 26 χρονών, με δύο παιδιά 3,5 και ενός χρόνων.

Τα παιδιά του Γιώργου μεγάλωσαν με τη μητέρα τους στην Κύπρο και είναι σήμερα καθηγητές. Δεν ευτύχισε να τα καμαρώσει ούτε να δει τα τρία του εγγόνια, την Αντρεάνα Στεργενάκη από το γιό του Ιωάννη και τους Γεώργιο και Ανδρέα Στεργενάκη από τον γιό του Ευάγγελο. Δυστυχώς οι γονείς του έφυγαν από τη ζωή χωρίς να γνωρίζουν τι απέγινε ο γιούκας τους, όπως έλεγε με πόνο η μητέρα του, η κυρά Θέμις.
Μπορεί να μην γνωρίζουμε τι απέγινε ο Γιώργος, γνωρίζουμε όμως ότι το όνομα του είναι καταχωρημένο στα επίσημα Αρχεία της Κυπριακής Δημοκρατίας, μαζί με τους υπόλοιπους ήρωες που θυσίασαν τον εαυτό τους για την Πατρίδα και για τους περισσότερους από αυτούς, 38 χρόνια μετά δεν μάθαμε τι απέγιναν. Είναι ανάμεσα σε αυτούς που έγραψαν τη νεότερη Ελληνική ιστορία.

Γιώργο όπου και να βρίσκεσαι, η γυναίκα σου, τα παιδιά σου, οι αδερφές σου, οι συγγενείς και οι φίλοι σου και εμείς οι Κύπριοι της Ρόδου, σου οφείλουμε απέραντη ευγνωμοσύνη.

Ο Σύλλογος Κυπρίων Ρόδου σε ένδειξη ευγνωμοσύνης και αναγνώρισης της προσφοράς του Γιώργου Στεργενάκη, σε ειδική τελετή που θα γίνει στη Ρόδο σε ημερομηνία που θα ανακοινωθεί προσεχώς, θα απονείμει αναμνηστικό δίπλωμα και πλακέτα στην οικογένεια του.

Μοιράστε το άρθρο