Ο κ. Κώστα Βογιατζής των κοσμηματοπωλείων "Rodos Gold Vogiatzis" μιλά για την τάση να ρευστοποιήσουν τα χρυσαφικά τους και οι Ροδίτες


Το διαφημιστικό φυλλάδιο ενεχυροδανειστηρίου που γνωστοποίησε ο Εμπορικός Σύλλογος Αγρινίου δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας! «Αγοράζουμε τα χρυσά σας δόντια, ακόμα και με σφραγίσματα»!!!

Υπάρχουν άνθρωποι που οδηγούνται και σ΄ αυτές τις λύσεις για εξεύρεση ρευστού; Έ, λοιπόν υπάρχουν και μπορεί το συγκεκριμένο κάλεσμα να φαντάζει τραβηγμένο για τη δική μας περιοχή, αλλά από τότε που οι τράπεζες έκλεισαν τις στρόφιγγες οι άνθρωποι σπρώχνονται όλο και περισσότερο σε ενεχυροδανειστήρια, τοκογλύφους, αλλά και εταιρείες που βγάζουν δάνεια με συνοπτικές διαδικασίες. ʼλλωστε όλοι όσοι χρειάζονται άμεσα χρήματα όλο και κάτι βρίσκουν να «σκοτώσουν».

Υπολογίζονται σε 12 τα ενεχυροδανειστήρια στη Ρόδο που λειτουργούν με κρατική άδεια και απόλυτη εμπιστοσύνη. Η εχεμύθεια γι αυτούς είναι χρυσός! Παλιότερα μάλιστα όσοι είχαν ανάγκη επέστρεφαν μετά από λίγο καιρό προκειμένου να πάρουν πίσω ό,τι είχαν ενεχυριάσει. Πλέον δεν συμβαίνει αυτό και επιπλέον είναι τα μεσαία στρώματα αυτά που συνήθως πηγαίνουν για να ενεχυριάσουν! Οι χαμηλόμισθοι είναι σε δυσχερέστερη θέση…
Δεν είναι όμως μόνο τα ενεχυροδανειστήρια!

Μεγάλα κοσμηματοπωλεία της Ρόδου προσαρμοζόμενα στην ανάγκη των εποχών «εξυπηρετούν» τους πελάτες τους όπως υπογραμμίζει ο κ. Κώστας Βογιατζής, εκ των ιδιοκτητών του «Rodos Gold Vogiatzis», δίνοντας παράλληλα την εικόνα της αγοράς σήμερα.


Πότε μπήκατε στο χώρο του κοσμήματος;
Το πρώτο μας χρυσοχοείο το ανοίξαμε το 1970, στην οδό Γρίβα στο Νιοχώρι. Είχα άγνοια από την αγορά, ήμουν 20 χρονών, αλλά ήταν οι καλές εποχές. Έμαθα την τέχνη από συγκυρία. Στα 13 μου δίπλα στο σπίτι μας στην Αθήνα νοικιάσαμε ένα σπίτι σε κάποιον που έφτιαχνε κοσμήματα. Μου άρεσε, έμαθα κοντά του κι αν και σπούδαζα ηλεκτρονικός μέχρι το 1968 έφτιαχνα κοσμήματα που έφερνε στη Ρόδο η μητέρα μου και τα πουλούσε. Στα χρόνια που πέρασαν σαν αδελφοί Βογιατζή ανοίξαμε καταστήματα σε πολλά σημεία της αγοράς και της Παλιάς Πόλης, αλλά και σε ξενοδοχεία. Από το 1990 λειτουργήσαμε το κτήριο της εταιρείας στη λεωφόρο Ρόδου-Λίνδου.

Όταν πρωτοξεκινήσατε θυμάστε ποιοι ήταν οι ονομαστοί τεχνίτες στη Ρόδο;

Ο ιστορικός τεχνίτης της Ρόδου ήταν ο Κώστας Λουιζίδης ο παππούς και μαθητές του ήταν ο Βασιλαράς, ο Κρομμύδας, ο Σταυριανάκης, ο Γιώργος Σιαλαδάκης, ο Αγγέλου… Δούλευαν το ροδίτικο κόσμημα, το βραχιόλι την πυραμίδα, σε 18 καράτια χρυσό, όπως και στο ροδίτικο κόσμημα σε ασήμι-χρυσό τα σύμβολα της Ρόδου: το Ρόδων, το ελάφι, τους Μαλτέζικους σταυρούς από τους Ιππότες… αλλά κυρίως στις παραστάσεις υπήρχε το ελάφι.

Τότε κυκλοφορούσε και το τούρκικο χρυσό!
Ήταν νοθευμένο με χαλκό. Ήταν λιγότερα καράτια και ποιοτικώς κατώτερο και στην αξία του χρυσού και στην εργασία.

Ποιες ήταν οι…χρυσές εποχές;
Οι καλύτερες δεκαετίες ήταν του ΄80 και του ΄90, με τη χρήση των πιστωτικών καρτών. Ο φθηνότερος γάμος δαπανούσε για τα χρυσαφικά 1 εκ. δραχμές κι έφτανε στα 10 εκ. Το σετ της νύφης, δαχτυλίδια, βραχιόλια, καδένες και για το γαμπρό μια χοντρή καδένα σίγουρα, σταυρός, ξενόκουμπα (χρυσά κουμπιά), γραβατοκαρφίτσα, ταυτότητες, δαχτυλίδια. Σήμερα με το ζόρι ο γάμος ξεκινά από 1.000 ευρώ και φτάνει τις 2.000 ευρώ. Ζούμε μιαν άλλη εποχή.

Σήμερα έρχονται σ΄ εσάς άνθρωποι που θέλουν να σας δώσουν τα χρυσαφικά τους για να πάρουν ρευστό;
Συμβαίνει αυτό για διάφορους λόγους, είτε για να ανταλλάξουν ή για να επισκευάσουν ή και να ρευστοποιήσουν κοσμήματα. Στόχος μας είναι να εξυπηρετήσουμε τους πελάτες μας. Αυτό για μας είναι κι ένας άλλος τρόπος προσέλκυσης πελατών. Έρχεται, πουλάει κάτι, αγοράζει την ίδια στιγμή ή αργότερα ή ανταλλάσσει με άλλα κοσμήματα. Είναι κι αυτό ένα προϊόν για μας. Οι πελάτες που δεν νιώθουν καλά μ΄ αυτό που θέλουν να κάνουν πάνε οπουδήποτε αλλού εκτός από μας.

Σε ενεχυροδανειστήρια δηλαδή;
Ναι, και το γεγονός ότι στη Ρόδο τα ενεχυροδανειστήρια ξεπερνούν τα 12 αποδεικνύει ότι ο κόσμος έχει σοβαρό οικονομικό πρόβλημα και απευθύνεται σ΄ αυτούς για να πάρει ρευστό. Υπάρχει άμεση ανάγκη και δίνεται άμεση λύση. Σου δίνω χρήμα, μου δίνεις χρήμα.

Είναι νόμιμη διαδικασία αυτή;
Όλα αυτά τα καταστήματα έχουν ειδικές άδειες, είναι καταστήματα αγοράς χρυσού. Αυτό βέβαια γίνεται κατά κόρον σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Κάποιος θέλει να πουλήσει είτε για να πάρει κάποιο καινούργιο, είτε για να καλύψει κάποια του ανάγκη σε ρευστό επειδή υπάρχει μια ασθένεια ή είναι άνεργος…Ο αγοραστής ζυγίζει τα κοσμήματα και ανάλογα με τα καράτια, την αξία κάποιας πέτρας και την εκτίμηση που κάνει ο καθένας, πληρώνει. Εμείς κατ΄ αυτόν τον τρόπο εξυπηρετούμε ένα πολύ μικρό κομμάτι από το πελατολόγιό μας.

Πέραν της οικονομικής κρίσης οι άνθρωποι αγοράζουν χρυσαφικά σήμερα ή δεν είναι πια στη μόδα;
Όπου υπάρχει ακμή υπάρχει και παρακμή. Ο κόσμος παραφόρεσε το χρυσό. Μετά όμως ήρθαν κι άλλες ανάγκες, όπως το κινητό τηλέφωνο, δεν είχαν περιθώρια κι έτσι οι σχεδιαστές κοσμημάτων δημιούργησαν άλλες τάσεις όπως το λευκόχρυσο για να πάνε τελικά στο ασήμι, στο ατσάλι και τελικά στο accessorize. Έχουν κλείσει πάνω από τα μισά χρυσοχοεία της Ρόδου. Μέχρι το 2000 φτάνανε τα 1.000 και σήμερα δεν είμαστε ούτε 300 χρυσοχοεία!

Βλέπω στο κατάστημά σας πολλούς Ρώσους πελάτες. Ψωνίζουν;
Ένα μικρό ποσοστό έχει την ευχέρεια να το κάνει και πάλι ξοδεύει πολύ λιγότερα χρήματα από το παρελθόν. ʼλλωστε ούτε το 10% των Ρώσων που έρχονται πια δεν είναι ευκατάστατοι. Τώρα έρχεται ο λαός και όσο περισσότερο έρχεται ο λαός τόσο λιγότερο έρχονται οι ευκατάστατοι. Μέχρι το 2008 άφηναν και 3.000 και 4.000 ευρώ.

Τώρα αν αφήσουν 400 ευρώ είμαστε ικανοποιημένοι. Και γενικά οι τουρίστες δεν ψωνίζουν πια εκτός από κάποιους Νορβηγούς που έχουν ισχυρή οικονομία. Τους Γερμανούς δεν τους έχουμε δει φέτος και γενικά ο τουρίστας του all inclusive πέρα από τα χρήματα για τα εισιτήριά του δεν μπορεί να διαθέσει τίποτα άλλο.