Το τέταρτο βιβλίο  του Χριστόφορου Αδαμόπουλου

Της Μαίρης Παπανδρέου

«Δώρο Θεού», είναι το 4ο βιωματικό βιβλίο του Συγγραφέα Χριστόφορου Β. Αδαμόπουλου. Ευχάριστο και απολαυστικό με την γλαφυρή γραφή και το γνωστό ύφος και Ήθος, που ξεπέρασε με τη Λογοτεχνική δομή και τη Φιλοσοφική του έκφραση, τα επίσης εξαιρετικά τρία προηγούμενα βιβλία του.

 

Και παρ” όλη την αναγνωρισμένη επιτυχία, ο συγγραφέας Χριστόφορος Β. Αδαμόπουλος, εξακολουθεί να μην αποδίδει  στον εαυτό του, τον χαρακτηρισμό του  πολυγραφότατου και επιτυχημένου συγγραφέα, φανερώνοντας και με αυτή την στάση του, την ακεραιότητα και σεμνότητα της προσωπικότητάς του.

Ξεχειλίζει από αγάπη για την γενέτειρά του, αλλά και για τη Ρόδο και την Ελλάδα ολόκληρη, υπογραμμίζοντας με τον πιο σαφή τρόπο την “ενότητα” της Πατρίδας. Γράφει: «Ό,τι μας δώσανε να κουβαλάμε μέσα μας, είναι οι αξίες μας, οι αρχές μας, ο πολιτισμός μας! Είμαστε δέσμιοι και ζούμε αδερφωμένοι! Και σφιχταγκαλιασμένοι πορευόμαστε…».

Η συγκινητική αγάπη του για την εγγονή του, έκδηλη και στην αφιέρωση κάτω από τη φωτογραφία της: «Αντίδωρο, στην εγγονή μου με το ευλογημένο όνομα Ευδοκία, που μου χάρισε νιάτα στα γηρατειά μου». Η αντικειμενική μας παρατήρηση βέβαια είναι, ότι ο άνθρωπος “γερνάει” όταν χάσει την ικανότητα να σκέπτεται και να αγαπάει, και ο συγγραφέας Χριστόφορος Αδαμόπουλος, είναι και θα παραμείνει αιώνιος έφηβος στη σκέψη και στο συναίσθημα, για να δίνει απλόχερα σε μας τους πολλούς.

Οι 184 καλοτυπωμένες σελίδες με τα 18 εξαιρετικά ενδιαφέροντα κεφάλαια, συναρπάζουν με τις ενδιαφέρουσες ιστορίες και τις ολοζώντανες περιγραφές των πραγματικών προσώπων-ηρώων του, χαίρεσαι το λεπτό του χιούμορ, πλουτίζεις τις γνώσεις σου με τα ιστορικά δεδομένα, πάνω απ” όλα όμως, θαυμάζεις την αγάπη του Χριστόφορου Αδαμόπουλου για την Πατρίδα και τον συνάνθρωπο, την καθάρια περιγραφή γεγονότων, την πηγαία καλοσύνη κι ανθρωπιά που εκφράζει σε κάθε του φράση, τον ξεχωριστό τρόπο που μεθοδεύει την παρουσίαση των θεμάτων του. Δεν υπάρχει κανενός είδους δογματισμός, ούτε περιττός  λυρισμός, αλλά υπάρχει διάχυτη η αντικειμενικότητα και το ευρύ πνεύμα του, που εκφράζεται με σαφήνεια και συναρπαστικό τρόπο. Ακολουθεί την “καρδιά” του, έχει διεισδυτικό βλέμμα και αναλυτική διάνοια.

Τα κείμενά του, μας υποβάλλουν εκλεπτυσμένη συγκίνηση, καθώς με ανείπωτη αγάπη, περιγράφει ό,τι αγαπά, ό,τι έχει συναισθηματική και διανοητική αξία, και δημιουργεί στον αναγνώστη την πεποίθηση ότι η Λογοτεχνία είναι ζυμωμένη με το ελεύθερο πνεύμα και είναι μια από τις πρώτες εκδηλώσεις της ζωής, και αυτή τη “θέση ζωής’, την αναγνωρίζομε ακόμα και στη φράση του: «Ζήσε ελεύθερο πουλί και τραγούδα με τη δικιά σου λαλιά κι ας είναι τραχιά και φάλτσα», «…άλλωστε δεν μπορεί να είναι όλοι αηδόνια, χρειάζονται και οι …κάργιες!»

Είναι εξαιρετικά δύσκολο, να σταχυολογήσει κανείς, έστω δειγματοληπτικά, κάποιες εκφράσεις και “πιστεύω” του συγγραφέα, όπως στο κεφάλαιο «Κουρελού», διευκρινίζει: «Το … αρχοντικό χαλί στης φτωχολογιάς» και «οι αξίνες, καθρεφτίζανε τον ήλιο…», στ” αλήθεια, τι υπαινίσσεται ο συγγραφέας;

Τη σημαντικότητα και της “φυσικής εργασίας’, που είναι δημιουργική προσφορά στη Φύση και στον Άνθρωπο; Πολλές είναι οι φράσεις του, επιδέχονται πολλές και διαφορετικές ερμηνείες κι αυτό άλλωστε το χαρακτηριστικό γραφής, είναι μία ακόμα μεγάλη αξία του έργου του. Εκφράσεις όπως «Νεφεληγερέτης» Δίας, μας παραπέμπουν όχι μόνον στην Ιστορία μας, αλλά και στην πλούσια Μυθολογία μας.

Με τον δικό του τρόπο, ο Χριστόφορος Αδαμόπουλος, μας δίνει και τη βαθύτερη σημασία της «συντροφικότητας, της συνεργασίας και της συνεργατικότητας», όπως και την αλήθεια: «…μαζί χαιρόσουν τη χαρά του άλλου», «…μαζί λυπόσουνα για τις λύπες του», «… Η φτώχεια και οι στερήσεις σε σφυρηλατούν στ” αμόνι τους!» Αλήθειες δηλαδή, που δυστυχώς, λίγοι αναγνωρίζουν.

     H αναφορά του σε προσωπικότητες του σήμερα, με ξεχωριστή πνευματική παρουσία ή χαρίσματα, συγκινεί ιδιαίτερα, όπως η έκθεση περί «Δημοκρατίας», μαθητή Δημοτικού, το ασυναγώνιστο ταλέντο του πεντάχρονου ιεροψάλτη, η συντροφιά των πνευματικών ανθρώπων που μοιράζονται τα ίδια αισθήματα, τα ίδια ιδανικά και τα ίδια ενδιαφέροντα.

Ο Χριστόφορος Αδαμόπουλος, μας κάνει να νοσταλγούμε την “ανθρωποκεντρική κοινωνία” του χθες, που ευτυχώς, σαν μικρές οάσεις στην έρημο και σήμερα εξακολουθούν να δροσίζουν πνεύμα και συναίσθημα. Ο συγγραφέας με τον πιο αδιάψευστο τρόπο, μας αποδεικνύει ότι η “διαφορετικότητα” ανάμεσα στους ανθρώπους είναι αυτή που σε εμπλουτίζει συναισθηματικά και ακόμα, σου δείχνει πως κάθε μέρα μπορείς με τα μάτια της ψυχής, να βλέπεις  τα λουλούδια ν” ανθίζουν.

Ο τρόπος δομής του βιωματικού βιβλίου «Δώρο Θεού», είναι αριστοτεχνικός. Είναι συγγραφέας δημιουργικός, και σε πολλά σημεία, πρωτότυπος, αυθόρμητος και οξυδερκής παρατηρητής, που δεν ικανοποιεί μονάχα τη σκέψη μας, αλλά και το συναίσθημά μας. Περιγράφει και αιτιολογεί καταστάσεις του “χθες’, για να δικαιώσει το “σήμερα’, να μας κάνει να το εκτιμήσομε, όπως πρέπει κι ακόμα, να αισιοδοξούμε για το “αύριο’.

Μεταδίδει σκέψεις και συναισθήματα, λύπες και χαρές, απογοητεύσεις κι ελπίδες, αφυπνίζει την επίγνωση που θα έπρεπε όλοι μας να διαθέτομε. Ανοίγει τα μάτια της ψυχής του αναγνώστη με έναν ανώδυνο τρόπο, που θέτει το νου σε εγρήγορση και αφυπνίζει την κριτική σκέψη, καθώς ο λόγος του, δεν περιέχει συμβολισμούς, αλλά είναι γλαφυρός και καθάριος, καθώς περιγράφει με αφοπλιστική ειλικρίνεια τη ζωντάνια της “τότε γειτονιάς» της μικρής επαρχιακής κοινωνίας, αλλά και τη σημερινή πραγματικότητα, που ο καθένας μας “ανακαλύπτει” ό,τι τον ικανοποιεί ψυχοπνευματικά.

Κάνει τους αναγνώστες που είχαν την “τύχη” να ζήσουν τον Β Παγκόσμιο, να εκτιμήσουν όπως θα έπρεπε, τη σημερινή πραγματικότητα, να κατανοήσουν ότι οι ανάγκες μας, είναι ζήτημα υποκειμενικό και ευτυχισμένος είναι αυτός που αρκείται στα ουσιώδη και «το λίγο του φαίνεται πολύ», όπως χαρακτηριστικά ανέφερε σε εκπομπή του σε τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό, ο Λογοτέχνης Γιάννης Νιωτάκης. 

Οι αναφορές του όπως: «στο περίφημο ρερητορευμένο “ρο” του Δημοσθένη» και στον «πανδαμάτωρα χρόνο», μας διαβεβαιώνει ότι ο Χριστόφορος Αδαμόπουλος, ήταν και παραμένει «Δάσκαλος» και Παιδαγωγός, για όλους όσους έχουν “ευήκοο ους’, διότι για να αναγνωρίσεις την “ποιότητα” του άλλου, πρέπει πρώτα εσύ να την κατέχεις.

Πολλούς θα κάνει ιδιαίτερα να “ζηλέψουν” με το κεφάλαιο «Οι φίλοι μου “επί Κολωνώ’…εν Αγίω Κωνσταντίνο» με την πνευματικότητα των επώνυμων φίλων του. Ευτυχώς, η Ρόδος έχει (ακόμα) ανθρώπινες διαστάσεις και οι πνευματικότητα υπάρχει και ξεχωρίζει.

Ο Συγγραφέας Χριστόφορος Αδαμόπουλος, μάζεψε τις πίκρες, τις λαχτάρες, τους πόθους και τις ελπίδες δεκαετιών, που φώλιαζαν στην ψυχή του, και σήμερα τα έργα του, ξεχειλίζουν από αγάπη και αλτρουϊσμό και  μας κάνει να νιώσουμε τον ανώτερο άνθρωπο.

Με ευαισθησία, δημοσιεύει δεκάδες κριτικές Λογοτεχνών κι επιστημόνων, σαν ένδειξη ευγνωμοσύνης προς τους φίλους αναγνώστες, που αγάπησαν τα έργα του. Ανάμεσά τους, γνωστές προσωπικότητες όπως ο Βύρων Πολύδωρας, η «ΡΟΔΙΑΚΗ», ο συμπατριώτης μας Λογοτέχνης Δανιήλ Σπάρταλης.