Σχέσεις που δεν οδηγούν πουθενά...

Γράφει η  ψυχολόγος Μαρία Καρίκη

Στον καθένα μπορεί να τύχει να εμπλακεί σε μια ερωτική σχέση, έστω και μια φορά στη ζωή του, η οποία από την αρχή μοιάζει αδιέξοδη για πολλούς και διάφορους λόγους. Ωστόσο, κατά έναν περίεργο τρόπο δεν θέλουμε να φύγουμε από αυτή την σχέση, δεν θέλουμε να παραδεχτούμε ότι περισσότερο μας φθείρει παρά μας κάνει καλό. Παραμυθιάζουμε τον εαυτό μας ότι τα πράγματα θα φτιάξουν, ότι ο άλλος θα αλλάξει και περιμένουμε να συμβεί ένα μικρό «θαύμα».

Τέτοιου είδους σχέσεις μας στιγματίζουν στη ζωή μας. Είναι οι σχέσεις με πάθος, με έντονο έρωτα που δεν θέλεις να εγκαταλείψεις. Νιώθεις ότι δεν θα μπορέσεις να υπάρχεις μετά που θα διακόψεις και τρέμεις στην ιδέα ότι αν επικρατήσει η λογική και φύγεις μπορεί να το μετανιώνεις για μια ζωή. Πείθεις τον εαυτό σου ότι ο σύντροφός σου είναι το ιδανικό ταίρι για σένα –κι ας ξέρεις μέσα σου βαθιά ότι δεν είναι- και είσαι διατεθειμένος να ανεχτείς, να υποχωρήσεις, να συγχωρήσεις, να παραμείνεις ό,τι κι αν γίνει.
    
Στην πορεία μιας τέτοιας σχέσης αναρωτιέσαι αν πραγματικά είσαι ευτυχισμένος ή αν όλο αυτό έχει γίνει μια εμμονή ή ακόμα αν φοβάσαι τόσο πολύ για το τι θα γίνει αν ο άνθρωπός σου φύγει από τη ζωή σου. Αν θα αντέξεις άραγε αυτό το τρομερό κενό που νομίζεις ότι θα έρθει… Προσπαθείς να εστιάσεις στις καλές στιγμές σας αν και αντιλαμβάνεσαι ότι οι αρνητικές σας στιγμές είναι κατά πολύ περισσότερες. Αρνείσαι, όμως, πεισματικά, να δεις καθαρά, να παραδεχτείς γιατί δεν θέλεις να τελειώσει. Δεν θέλεις να πιστέψεις ότι ο έρωτάς σου έχει τρωτά σημεία, ότι μπορεί να κρύβει αλήθειες που θα σε πονέσουν.

Μπροστά, λοιπόν, σε αυτή την άρνηση συνεχίζουμε να παλεύουμε για τη σχέση που μας ταλαιπωρεί, αλλά και που από την άλλη υποστηρίζουμε με πάθος. Είναι οι δικές μας προσδοκίες που δεν θέλουμε να εγκαταλείψουμε. Είναι η δική μας ερωτευμένη εκδοχή που δεν θέλουμε να χάσουμε. Ωραιοποιούμε τις καταστάσεις, τις δικαιολογούμε και πιστεύουμε όλα όσα μας λέει ως «πειστήρια» ο άνθρωπός μας.

Κάποια στιγμή, ωστόσο, η πραγματικότητα ανατρέπει τις ψευδαισθήσεις που τρέφουμε. Κάποια στιγμή τα γεγονότα μας ξεπερνούν και έρχεται η αφύπνιση. Ξαφνικά δεν μπορούμε άλλο να δικαιολογήσουμε και αισθανόμαστε ότι πνιγόμαστε σε κάτι που δεν μπορούμε να εξηγήσουμε πια στον εαυτό μας. Είναι η στιγμή που όλα «γκρεμίζονται» και πονάει πάρα πολύ η διαπίστωση ότι τελικά ο μέχρι πρότινος άνθρωπός μας δεν είναι εκείνος που θέλαμε εμείς να είναι. Δεν είναι πια σε εκείνο το υψηλό βάθρο που τον είχαμε τοποθετήσει. Η απομυθοποίηση συμβαίνει και θυμώνεις με τον εαυτό σου που δεν μπορούσε να τα δει όλα αυτά νωρίτερα.     

Δεν ξέρω τελικά αν πονάει περισσότερο η απουσία του συντρόφου ή η διάψευση όλων όσων είχε ονειρευτεί κανείς μαζί με αυτό τον άνθρωπο. Νιώθεις όντως ένα απέραντο κενό μέσα σου. Αναρωτιέσαι που να οφείλεται αυτό το κενό:  είναι η νοσταλγία, η συνήθεια, οι αναμνήσεις, τα λόγια που δεν ειπώνονται πια ή μήπως σου λείπει η δική σου ερωτευμένη εκδοχή; Όλα είναι συγκεχυμένα μέσα σου και όλα στιγματίζονται από την απουσία εκείνου στον οποίο κάποτε πίστεψες πάρα πολύ.
Οι σχέσεις που τελειώνουν με πόνο, που τελειώνουν άδοξα είναι πολύτιμες εμπειρίες στη ζωή μας.

Περνώντας ο χρόνος, συνειδητοποιείς ότι δεν θέλεις να τις αφορίσεις, δεν θέλεις να τις διαγράψεις. Παρά τον πόνο, σου έμαθαν πολλά. Σου έμαθαν πολλά για τον εαυτό σου, για το ρίσκο του έρωτα, αλλά και για το πόσο δυνατά μπορεί να νιώσει κανείς για έναν άλλο άνθρωπο. Κρατάς τα καλά και δεν μετανιώνεις. Έτσι, μόνο μπορείς να προχωρήσεις παρακάτω. Ο πόνος μετατρέπεται σε σοφία και μαθαίνεις να είσαι πιο προσεκτικός και διερευνητικός στις μετέπειτα σχέσεις σου. Δεν δικαιολογείς πια τόσο εύκολα, δεν ανέχεσαι παράλογα πράγματα, ούτε αφήνεις τον εαυτό σου να παραμυθιάζεται πια. Προτιμάς να ψάχνεις από την αρχή τις αλήθειες μέσα στις σχέσεις. Κατά ένα μέρος, βέβαια, χάνεις έτσι την αθωότητά σου. Αλλά αυτό μάλλον είναι και το τίμημα της λογικής.

Πρόκειται ίσως για μια άμυνα που δημιουργεί ο ίδιος ο ψυχισμός: δεν θέλει να ξαναπιστέψει τόσο, δεν θέλει να ξαναπονέσει τόσο. Οι παλιοί έρωτες μένουν με τα χρόνια στη σφαίρα της νοσταλγίας. Οι ξεθωριασμένες αναμνήσεις αφήνουν πάντα μια γλυκόπικρη γεύση, που ωστόσο δεν σε ενοχλεί πια. Ίσως που και που να μπαίνεις στον πειρασμό να αναρωτιέσαι «τι θα γινόταν άραγε αν…», αλλά γρήγορα επανέρχεσαι στην πραγματικότητα και νιώθεις ευγνώμων για όλα όσα ήρθαν μετά από αυτές τις σχέσεις. Έτσι, μόνο ισορροπείς και απολαμβάνεις το παρόν και το μέλλον σου με όλες τις νέες εμπειρίες που είναι έτοιμες να ξεδιπλωθούν μπροστά σου!