Η παραδοσιακή αταξία της Παλιάς Πόλης της Ρόδου

Ποιός σας είπε, ποιός σας αναγνώρισε τις αναποτελεσματικές προσπάθειες των αρμόδιων της Παλιάς Πόλης να εφαρμόσουν την τάξη κύριοι του Δήμου που πολλάκις έχετε υποσχεθεί και που συνεχίζετε να εξαγγέλετε μέτρα κυρίως εναντίον των επαγγελματιών γιατί το πρόβλημά σας είναι η ανάπτυξη τραπεζοκαθισμάτων στις πλατείες και η κατάληψη των πεζοδρομίων υπό μορφή έκθεσης τοπικών προϊόντων τουρισμού.

Δεν μπορέσατε να είσθε αποτελεσματικοί σε τίποτε στην Παλιά Πόλη της Ρόδου, ούτε στα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος ούτε στα εμπορικά καταστήματα, ούτε στην κίνηση τροχοφόρων αλλά ούτε ακόμη στον τρόπο κίνησης και παραμονής των τουριστών επισκεπτών, γιατί όλα λειτουργούν με τον απλό φυσικό τρόπο του τόπου και του χώρου, που πολλές φορές του κάνουν πιο ελκυστικό, πιο όμορφο, ποιό ενδιαφέροντα, η πολυποικιλότητα των δράσεων και των επισκεπτών.

Εμένα μου φάνηκε πολύ όμορφο ότι η πλατεία συντριβανιού είχε καταληφθεί σχεδόν εξ ολοκλήρου από τραπεζοκαθίσματα, όλα γεμάτα από φίλους τουρίστες επισκέπτες, χαμογελαστούς και χαρούμενους, απολαμβάνοντας το ποτό τους, την κρύα σε μεγάλα ποτήρια μπύρα τους, άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, αλλά πολύ κοντά ο ένας στον άλλο, διάφοροι άνθρωποι, φυλές και χρώματα, αλλά που διαπνέονται όλοι από μια φιλικότητα και αναγκαία ανθρώπινη κοινωνική σχέση.

Πολλές φορές είναι αδύνατον να επιτύχεις και να δημιουργήσεις τέτοιες καταστάσεις, φαινόμενα που είναι αποτέλεσμα της αναγκαίας ανθρώπινης συναναστροφής σε μια περίοδο μοναξιάς και φοβίας, είναι μια κατάσταση πιθανόν άναρχη, άτακτη ή ακόμα και παράνομη, ανεκτή όμως σε όλες τις εκδηλώσεις της και μοναδική ίσως για τη Ρόδο, τον χώρο της Παλιάς Πόλης, στο συντριβάνι στην οδό Σωκράτους, στις πλατείες, στο τζαμί, στο μουσείο, στον δρόμο και στο κτήριο των Ιπποτών, η Παλιά Πόλη είναι αυτόνομη.

Εξ άλλου η ανάγκη, η αίσθηση της ελευθερίας κίνησης και συμπεριφοράς, η συνύπαρξη, με διαφορετικές κοινωνίες ανθρώπων και αρχών, η ανοχή και η ποικιλία γλώσσας και εθνοτήτων, η προσπάθεια επικοινωνίας με χαμόγελο ή νοήματα, τα όμορφα διάφορα χρώματα ανθρώπων και φυλών, μαζί μικροί και μεγάλοι, άνδρες και γυναίκες, στα μπαρ, στα καφενεία, στους δρόμους και τις πλατείες, είναι ακριβώς αυτή η ομορφιά της Παλιάς Πόλη που ξαναζωναντεύει από τον πολύ κόσμο και ας μην είναι όλοι “ιππότες” του παρελθόντος.

Αυτή λοιπόν την όμορφη αναρχία της Παλιάς Πόλης που μοιάζει με περιοχές, πόλεις ή χώρες όπου ισχύουν άλλοι νόμοι και ελευθερίες, όπου λειτουργούν κάτω από ειδικά καθεστώτα και συμπεριφορές και που πάντα κινούν το παγκόσμιο ενδιαφέρον λόγω της ιδιαιτερότητος και κυρίως της ανοχής και της ελαστικότητος αρχών και κανόνων και της συνύπαρξης λαών υπό μορφή ενιαίου έθνους, όπου ισχύουν πρωτόγνωρα αισθήματα και ανθρώπινες σχέσεις και γνωριμίες, να την αφήσετε ήσυχη γιατί λειτουργεί αυτόνομα και ελικρινά πρωτοποριακά όμορφα, γι’ αυτό όλοι οι ξένοι θέλουν να περάσουν μια νύχτα στην Παλιά Πόλη.

Γράφει ο Γεώργιος Β. Παπαγεωργίου