Μία μικρή όαση στους  πρόποδες της Φιλερήμου

Ρεπορτάζ Χριστίνα Μπαϊρακτάρη

Ένα μικρό παρκάκι στους πρόποδες της Φιλερήμου, δημιούργησε ένας συνταξιούχος συμπατριώτης μας από την Ιαλυσό.

Πρόκειται για τον κ. Μιχάλη Σαχίνη, που αποφάσισε να διαμορφώσει το χώρο αριστερά του δρόμου προς τη Φιλέρημο, τη Ροτόντα όπως τη ξέρουν οι κάτοικοι της περιοχής από την εποχή της Ιταλοκρατίας.

Το μέρος που βρίσκεται λίγο πιo πάνω από το μοναστήρι του Προφήτη Ηλία, ήταν εγκαταλελειμμένο και γι’ αυτό το λόγο ο ίδιος αποφάσισε να το καθαρίσει και εκεί να δημιουργήσει μία όαση ξεκούρασης, με νερό και καθίσματα.
Όπως δήλωσε στη «Ρ» δεν υπήρχε ένα προσβάσιμο μέρος για να ξεκουράζεται ο κόσμος που ανεβαίνει στη Φιλέρημο.

Ο δρόμος είναι μακρύς και η ανηφόρα μεγάλη και πρέπει να υπάρχει ένας χώρος για τους περαστικούς, να σταματούν, να πίνουν το νερό τους ή τον καφέ τους.

 

Ο χώρος στη Ροτόντα που διαμορφώθηκε για να ξεκουράζονται οι περαστικοί
Ο χώρος στη Ροτόντα που διαμορφώθηκε για να ξεκουράζονται οι περαστικοί

 

Παλαιότερα υπήρχε χτισμένος σε εκείνο το σημείο ένα τσιμεντένιος περίβολος και στη μέση βρισκόταν ένας πλάτανος , πριν γίνει ο δρόμος που ξέρουμε σήμερα. Πίσω ακριβώς υπάρχουν ακόμα τα σκαλάκια τα οποία οδηγούν στην κορυφή.

«Θεώρησα ότι είναι ένα σημείο στο οποίο μπορεί να γίνει παρέμβαση για να αξιοποιηθεί και να χρησιμοποιείται από τον κόσμο που ανεβαίνει πεζός στη Φιλέρημο να πιει τον καφέ και το νερό του και να ξεκουραστεί» δήλωσε ο κ. Σαχίνης.

Αναφερόμενος στο πως έφτασε να δημιουργήσει αυτό το μικρό πάρκο είπε: «Ξεκίνησα επαφές με τις δημοτικές αρχές και με το συμβούλιο της Ιαλυσού πριν από δύο χρόνια. Όλοι μου είπαν μπράβο για την πρωτοβουλία σου θα το φτιάξουμε και περίμενα να το κάνουν.

Δυστυχώς πέρασε ο καιρός, μου είπαν ότι ήταν και οικονομικό το θέμα… μείναμε εκεί. Όμως εγώ αποφάσισα να μην τα παρατήσω αν δεν το δω να πραγματοποιείται.

Αναγκάστηκα και έψαξα μόνος μου και βρήκα τρόπο να το φτιάξουμε. Τον Αυγουστο που γιορτάζει ο Αης Γιάννης ένα μοναστήρι εδώ πιο κάτω είδα κάτι παρόμοιο που έφτιαξαν εκεί και ρώτησα τον επίτροπο της εκκλησίας ποιος το έφτιαξε. Εκείνος μου είπε, και εγώ του είπα ότι θέλουμε να φτιάξουμε κάτι παρόμοιο στη ροτόντα.

Βρήκα το μάστορα και δέχτηκε να το φτιάξει. Του είπα όσο κάνει ο κόπος του να πληρωθεί, αφού ο δήμος δεν μπορούσε να αναλάβει το κόστος. Όσο και να ήταν τα μεροκάματα θα τα πλήρωνα και θα έβρισκα τρόπο να συγκεντρώσω τα χρήματα. Όμως εκείνος μου είπε ότι δεν ήθελε αμοιβή και ότι θα το έκανε δωρεά, με τη μόνη προϋπόθεση να τον κερνούσα στην καφετέρια.

Συμφωνήσαμε και του πλήρωσα μόνο τα υλικά που κόστισαν είκοσι ευρώ, τις πέτρες τις μάζεψε ο ίδιος από την παραλία και τα πλακάκια τα έφερε πάλι ο ίδιος.
Το ξεκίνησε το χειμώνα και σε μία εβδομάδα το τελείωσε. Μετά μπήκαν τα παγκάκια. Ζήτησα από το Θωμά Τσίκκη που είναι στο τοπικό συμβούλιο να βοηθήσει για να βρούμε παγκάκια που δε χρησιμοποιούνται ή είναι παλιά.

Μου είπε ότι θα ψάξει και βρήκε αυτά τα δύο στις αποθήκες του δήμου, τα τοποθετήσαμε και τα έβαψε εργάτης του δήμου. Βάλαμε και καλαθάκι για τα σκουπίδια… Τη σακούλα όμως με τα σκουπίδια ποιος θα αναλάμβανε να την αδειάζει;

Η υπηρεσία του δήμου δεν ανεβαίνει εδώ πάνω και προσφέρθηκα να την αδειάζω εγώ. Έρχομαι λοιπόν φέρνω και σακούλα μαζί μου και αδειάζω τα σκουπίδια κάνοντας και μία βόλτα…
Η χαρά και η ικανοποίησή μου είναι που ο κόσμος το χρησιμοποιεί. Υπάρχουν περιπτώσεις που με το… τίποτα μπορούμε να δημιουργήσουμε και να προσφέρουμε. Λίγο φαντασία και διάθεση προσφοράς να υπάρχει όλα γίνονται» καταλήγει ο κ. Σαχίνης που νοιώθει υπερήφανος γιατί κατάφερε να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα.

 

Ο κ. Μιχάλης Σαχίνης περήφανος που πραγματοποίησε το όνειρό τουΟ κ. Μιχάλης Σαχίνης περήφανος που πραγματοποίησε το όνειρό του