Η «θρησκεία» της βίας...

«Όποιος δεν δημιουργεί τίποτε, πιστεύει ότι όλα είναι ένα τίποτα». Γκαίτε
Δεν ζούμε σίγουρα την καταστροφική μανία, την ισοπέδωση των πάντων που βιώσαμε την περίοδο μετά το πρώτο μνημόνιο.Βλέπουμε ωστόσο ότι η εξαέρωση των ελπίδων που είχε δημιουργήσει ο ΣΥΡΙΖΑ άφησε χώρο - και με την ανοχή του - σε περιθωριακές ομάδες να εκδηλώνουν τον επαναστατικό τους οίστρο με μια μανία καταστροφής σε ότι θεωρούν ότι συμβολίζει ο καταπιεστικός, για αυτούς, δυτικός τρόπος ζωής...

Δεν μιλάμε μόνο για όσα συμβαίνουν στο διαχρονικό άβατο της περιοχής των Εξαρχείων, αλλά για τις πρωτόγνωρες, ακόμα και για τις ακραίες αναρχοαυτόνομες ομάδες, καταλήψεις σε εκκλησίες και επιθέσεις σε θρησκευτικούς χώρους. Μπορεί ιστορικά η θρησκεία να ήταν για την αριστερά το όπιο του λαού, αλλά στην Ελλάδα πέρα από τη δεδομένη κριτική στάση και απόσταση, δεν είχαμε τέτοιου είδους εκδηλώσεις μίσους και βίας σε χώρους λατρείας.

Φαίνεται όμως ότι όλο και περισσότεροι νέοι κυρίως, υποκαθιστούν την πίστη των γονιών τους με μια νέα λατρεία. Μια θρησκευτικού τύπου υποταγή στη βία και την καταστροφή. Μια βία που δεν προέρχεται ως αποτέλεσμα μιας κοινωνικής απόγνωσης που δεν τροφοδοτείται από το πάθος της αδικίας που βιώνουν, αλλά είναι αποτέλεσμα μιας, κενού νοήματος, εξιδανίκευσης της ανεξέλεγκτης καταστροφής.

(Από άρθρο του Σήφη Πολυμίλη στο Βήμα)