Ένα διαφορετικό πολιτικό μνημόσυνο για το γιατρό Νικόλαο Τηλιακό

Στις 24 Ιουλίου βρέθηκα στην Πάτμο, για να παραστώ σε ένα πολιτικό μνημόσυνο, σε μια σεμνή εκδήλωση προς τιμήν του αείμνηστου γιατρού Νικολάου Ι. Τηλιακού, αδελφού της μητέρας μου.

Ηταν η δεύτερη φορά (η πρώτη το 1999 που ζούσε ακόμα), που οι απλοί νησιώτες ευγνώμονες στην προσφορά του Γιατρού τους σε μία κατάμεστη αίθουσα και με την παρουσία των τοπικών αρχών και του πνευματικού κόσμου του νησιού τίμησαν τον Καλύμνιο γιατρό, που περισσότερο από σαράντα χρόνια υπήρξε ο φύλαξ άγγελος της υγείας των κατοίκων του ιερού νησιού και όχι μόνο.

Φορτισμένη ήταν από συγκίνηση η ατμόσφαιρα στην αίθουσα, στην οποία παρουσιάσθηκε ένα βιβλίο για το γιατρό και την οικογένειά του, που εκδόθηκε με έξοδα του υιού του κ. Θεολόγου Τηλιακού και γράφθηκε από τον κ. Ζήσιμο Βιρβίλη-συγγραφέα από την Πάτμο.
Αφού σαν γιατρός πέρασε από την Νίσυρο, ιδιαίτερη Πατρίδα της συζύγου του αείμνηστης Αννας Λαδερού, την Κέφαλο της Κω και την Κάλυμνο κατέληξε στην Πάτμο την οποία θεωρούσε δεύτερη πατρίδα του και στην οποία άσκησε την Ιατρική μέχρι σχεδόν του θανάτου του το 2001 σε ηλικία 97 ετών.

Η παρουσίαση των βιογραφικών του στοιχείων και της προσφοράς του ως διακεκριμένου επιστήμονα και ανθρώπου είχε ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, αφού πήραν τον λόγο τα εγγόνια του, άλλοι συγγενείς και φίλοι του, πολλοί από τους παριστάμενους με πρώτους τέσσερις πρώην Δημάρχους, που όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά είχαν να προσθέσουν δυο λόγια τιμώντας την προσωπικότητά του.

Η εκδήλωση αυτή σαν ένα μικρό ρεπορτάζ στην μνήμη του μπορούσε να τελειώσει με την παραπάνω αναφορά κάπου εδώ. Όμως εμείς που για πολλοστή φορά έχουμε θίξει το θέμα των τιμητικών διακρίσεων, που κατά καιρούς γίνονται με τις διάφορες επιφυλάξεις, αμφισβητήσεις και επιβραβεύσεις, νιώθουμε την ανάγκη και την υποχρέωση να επαναλάβουμε τις γνωστές μας κατά καιρούς απόψεις, ενισχυμένες με ό,τι ζήσαμε από την παραπάνω εκδήλωση.

Η επιλογή των τιμώμενων προσώπων είναι μια διαδικασία, που κύρια χαρακτηριστικά της θα πρέπει να έχει την αντικειμενική κρίση και αξιολόγηση στα πλαίσια μιας επιτροπής που υπήρξε κάποτε στην Κάλυμνο και όχι προϊόν κάποιων σκοπιμοτήτων με κριτήρια που μπορούν να αμφισβητηθούν από πολλούς με συνέπεια να διχάζουν τις τοπικές κοινωνίες και να προσβάλλεται η μνήμη των τιμωμένων φυσικών προσώπων, αλλά και διαφόρων συλλόγων και άλλων οργάνων, όπως κατά καιρούς βλέπουν να γίνεται.

Τότε μόνο η όποια διάκριση είναι κοινωνικά αποδεκτή και χωρίς καμία επιφύλαξη παραδειγματίζει και διδάσκει. Η συνολική αποδοχή του τιμώμενου μετά από μια τέτοια διαδικασία, όπως στην παραπάνω περίπτωση ενισχύει τον θεσμό και αναδεικνύει την ιστορική αλήθεια, που πολλές φορές παραποιείται ακούσια ή και εκούσια ακόμα.

Ανθρωποι του λαού που ευεργετήθηκαν οι ίδιοι ή τα παιδιά και τα εγγόνια τους ήταν το ακροατήριο στην τόσο πετυχημένη αυτή εκδήλωση, που ειλικρινά την ζήλεψα για την ειλικρίνεια και την ευγένεια όλων των παρισταμένων, που αποφάσισαν δύο φορές μέχρι σήμερα να τιμήσουν τον γιατρό τους για την ανιδιοτελή προσφορά και την ανθρωπιά του με μοναδικό κριτήριο τον αλτρουϊσμό και την αγάπη του σους συνανθρώπους του.

Θα ήταν παράλειψή μου να μην αναφερθώ σαν ένα μνημόσυνο στην μνήμη των παιδιών του Μαρίας, Γιάννη και Ντίνου, μιας εκπαιδευτικού και δύο καταξιωμένων γιατρών που πήραν την σκυτάλη της Ιπποκρατικής Ιατρικής από τον αγαπημένο τους πατέρα. Επίσης να ευχαριστήσω τους συγγενείς μου για την φιλοξενία και την αγάπη τους καθώς και όλους τους παράγοντες αυτής της τόσο ωραίας εκδήλωσης για το μάθημα που μας έδωσαν όσον αφορά την ευγένεια και την ευγνωμοσύνη τους που υποδειγματικά τίμησαν τον αγαπημένο μου Θείο.

Εκτός της συγγενικής μου σχέσης ήταν ο άνθρωπος που με προέτρεψε να σπουδάσω Ιατρική, για να ακολουθήσουν από την οικογένεια του τα δύο του παιδιά, οι αείμνηστοι Γιάννης και Ντίνος και στη συνέχεια τα τρία εγγόνια του, ο Δαμιανός-Παθολόγος, ο Νίκος-Μικροβιολόγος και ο Γιάννης-Παιδίατρος.

Ας είναι η μνήμη του αιωνία.

Του Μιχαήλ Π. Ζαίρη
Χειρουργός, πρώην δήμαρχος

(Πηγή: Patmostimes.gr)