Οι Ροδίτες πριν 55 χρόνια

Οι Ροδίτες πριν 55 χρόνια, πραγματικά ήξεραν να διασκεδάζουν με μοναδικό τρόπο. Εφάρμοζαν το ρητό του Εμπεδοκλή (Διαγ.) που είχε πει: «Οι Ακραγαντίνοι διασκέδαζαν σαν να πρόκειται να πεθάνουν αύριο, και χτίζουν σπίτια σαν να πρόκειται να ζήσουν πάντα.»

Μόνον που οι νεότεροι Ροδίτες, δεν διαφύλαξαν όσα πολύτιμα κτίρια παρέλαβαν, όπως δυστυχώς τον «Ανθισμένο Πύργο», που είχε κατασκευάσει ο τότε Ιταλός Δήμαρχος Μπιλιότι για κατοικία του στις συμβολές των οδών Αμερικής και 25ης Μαρτίου και γκρεμίστηκε το 1974 για να αναγερθεί ένας σύγχρονος απρόσωπος κολοσσός.

Δυστυχώς, άργησε να ψηφιστεί ο Νόμος για τη διατήρηση της Αρχιτεκτονικής μας κληρονομιάς. Γι αυτό ‘χάσανε’ τα παιδιά μας και τα έγνοια μας και τον πύργο Αγιακάτσικα-Γιωργαντέλη στην πλατεία Κύπρου, δηλαδή την πολιτιστική παράδοση της Ρόδου. Οι οροφές του πύργου Γιωργαντέλη, είχαν μοναδική και πανέμορφη διακόσμηση, από γύψινα παχουλά Αναγεννησιακά αγγελάκια, ενώ ο Ανθισμένος Πύργος, είχε εντυπωσιακές τοιχογραφίες με έντονα χρώματα. Χάθηκε και το σπίτι με τα ‘χοχλάκια’. Για να μην αναφέρομε και τα κομμένα αιωνόβια δέντρα, θυσιάστηκαν στον βωμό του «Κερδώου Ερμή».

 

Ο παραδοσιακός πύργος των Αγιακάτσικα-Γεωργαντέλλη, πριν κατεδαφιστεί για  να στεγάσει τις υπηρεσίες της Εθνικής Τράπεζας Ελλάδος στην πλατεία ΚύπρουΟ παραδοσιακός πύργος των Αγιακάτσικα-Γεωργαντέλλη, πριν κατεδαφιστεί για να στεγάσει τις υπηρεσίες της Εθνικής Τράπεζας Ελλάδος στην πλατεία Κύπρου


Το εύκρατο και ήπιο κλίμα της Ρόδου, ευνοούσε την ύπαρξη υπαίθριων νυχτερινών κέντρων, που λειτουργούσαν από την Άνοιξη μέχρι τους προχωρημένους Φθινοπωρινούς μήνες. Υπήρχαν και πολλά εστιατόρια και ταβέρνες υπαίθριες κατά τους ζεστούς μήνες, με τα τραπέζια τους κάτω από τις πυκνές φυλλωσιές αιωνόβιων και αειθαλών δέντρων, όπως ήταν του «Νουρή» γνωστός και για τα νοστιμότατα γκίζ-μπίζ που έφτιαχνε, και τα «Κιούπια» στους «Τρεις», που ιδιαίτερα προτιμούσε και ο Κωνσταντίνος Δοξιάδης, λάτρευε τη Ρόδο κι ερχόταν συχνά με τους συνεργάτες και Αντιπροέδρους της «Εταιρείας Δοξιάδη» τον Αρχιτέκτονα & Πολεοδόμο Ανδρέα Κ. Παπανδρεόυ και τον Αρχιτέκτονα & Ναυπηγό Κωνσταντίνο Παναγιωτάκη.

Ας μην ξεχνάμε ότι ο Δοξιάδης, είχε βραβευτεί σε παγκόσμιο Αρχιτεκτονικό Διαγωνισμό για τον σχεδιασμό νέων πόλεων στο Ιράκ, είχε εκπονήσει και για τη Ρόδο ένα πρωτοποριακό  αρχιτεκτονικό-πολεοδομικό σχέδιο «Μαρίνας», που το προέβλεπε στα Κρητικά.

 

Το ξενοδοχείο “Θέρμαι”, με τον υπέροχο κήπο,  παλιότερα νοσοκομείο (1945) και σήμερα έδρα  των Τουριστικών Σχολών ΡόδουΤο ξενοδοχείο “Θέρμαι”, με τον υπέροχο κήπο, παλιότερα νοσοκομείο (1945) και σήμερα έδρα των Τουριστικών Σχολών Ρόδου


Ένα από τα αγαπημένα κέντρα των Ροδιτών, εκτός από το αυτό του Ροδινιού με την πλωτή πίστα, ήταν και το νυχτερινό κέντρο, στον κήπο του Ξενοδοχείου ΘΕΡΜΑΙ. Η τότε σχετικά μικρή κοινωνία, άπλωνε το χέρι και την καρδιά της στους πάντες. Γνώριζε να αγαπά, να φιλοξενεί, να διασκεδάζει. Ήταν μια ανθρωποκεντρική κοινωνία, που θα θέλαμε να υπάρχει και σήμερα.

Εξωστρεφείς σαν χαρακτήρες, ο Ροδίτες, με άνεση πλησίαζαν ημεδαπούς και ξένους, γνώριζαν άλλωστε αρκετές ξένες γλώσσες. Εκτός από τα ιταλικά, που ήταν υποχρεωτική γλώσσα κατά την Ιταλική κατοχή, γνώριζαν σουηδικά και γερμανικά, επειδή αμέσως μετά την ενσωμάτωση, πολλοί είχαν φύγει για να εργαστούν στη Σουηδία και στη Γερμανία.

Όταν όμως άρχισε η ανασυγκρότηση της Ρόδου, επέστρεψαν στη γεννέτειρά τους και μάλιστα πολλοί προερχόμενοι από τη Γερμανία, έφεραν και τα πρώτα αυτοκίνητα Mercedes στη Ρόδο. Στελέχωσαν λοιπόν οι επαναπατρισθέντες Ροδίτες, νυχτερινά κέντρα, πολυτελή εστιατόρια, ξενοδοχεία και όλοι όσοι έρχονταν στη Ρόδο, θαύμαζαν τους πολυτάλαντους-ξενόγλωσσους  ευγενικούς Ροδίτες, καθώς στην Αθήνα εκείνο τον καιρό, της μόδας ήταν η γαλλική και η αγγλική γλώσσα.

 

Το ξενοδοχείο Μίρα Μάρε από μια άλλη οπτική γωνίαΤο ξενοδοχείο Μίρα Μάρε από μια άλλη οπτική γωνία


Οξυδερκείς επιχειρηματίες οι Ροδίτες, άνοιξαν εστιατόρια και ταβέρνες με παραδοσιακά φαγητά και ανατολίτικες λιχουδιές, ταβέρνες με νόστιμους μεζέδες και πολυτελή νυχτερινά κέντρα σύμφωνα με τα πρότυπα των Ευρωπαϊκών χωρών, έφερναν ορχήστρες, χορευτικά συγκροτήματα και αναγνωρισμένους τραγουδιστές από την Αθήνα, υποχρέωναν τους πελάτες τους με την ευγένεια και την προθυμία τους.

Νυχτερινά κέντρα, εν είδη ‘καμπαρέ’,  υπήρχαν στην Ψαροπούλα, απέναντι από τη μοναδική σε γραφικότητα ψαροταβέρνα του «Μπαμπούλα», που οι οικογενειάρχες Ροδίτες, αποκαλούσαν σκωπτικά «ευαγή ιδρύματα».

Το νυχτερινό κέντρο που βρισκόταν στον κήπο του ξενοδοχείου ΘΕΡΜΑΙ, ξεχώριζε για την αρχοντιά του, την ομορφιά του, το σέρβις και το πρόγραμμά του. Η είσοδός του βρισκόταν απέναντι από την κύρια είσοδο του ξενοδοχείου και γύρω-γύρω περιμετρικά, ήταν περιφραγμένος με πυκνούς, ανθισμένους υψηλούς ιβίσκους, που δεν επέτρεπαν σε κανέναν περίεργο περαστικό να δει μέσα. Κάπου στη μέση του χώρου, υπήρχε μια ολοστρόγγυλη μαρμάρινη πισίνα, που από τα εσωτερικά της τοιχώματα, ξεπηδούσαν σιντριβάνια, που φωτίζονταν εντυπωσιακά από χρωματιστούς προβολείς που άλλαζαν χρώματα.

Στη μέση της πισίνας, υπήρχε μια κατάλευκη πίστα -‘νησίδα’ με περίτεχνο κιγκλίδωμα, που προστάτευε τα αφηρημένα ή ερωτοχτυπημένα χορευτικά ζευγάρια, από απρόσμενες βουτιές στον νερό.  Η πρόσβαση στην πίστα-νησίδα, γινόταν από τρεις λευκές μαρμάρινες διαβάσεις.

Απέναντι από την είσοδο του κέντρου, ανατολικά της πίστας, ήταν εγκαταστημένη η ορχήστρα, μέσα σε μία αρχιτεκτονική κατασκευή, που έμοιαζε μισάνοιχτη αχιβάδα. Μικρά και μεγάλα τραπέζια, με ολόλευκα τραπεζομάντιλα και κολλαριστές λινές πετσέτες, κηροπήγια σε κάθε τραπέζι και το άψογο σέρβις, συμπλήρωναν την ιδιλιακή ατμόσφαιρα. Πολλοί ρομαντικοί θαμώνες, επιζητούσαν τραπέζια κοντά στην πισίνα, για ν’ ακούν και τον ήχο του νερού από τα σιντριβάνια. 

Στο κέντρο του κήπου του ξενοδοχείου ΘΕΡΜΑΙ, είχε κληθεί και η Ορχήστρα των «Αθηναίων» με τη Νάνα Μούσχουρη, που οι Ροδίτες εκτιμούσαν και απολάμβαναν το ταλέντο της, πριν φύγει για το εξωτερικό.

Οι παλιοί Ροδίτες του ’50 και του ’60, διαφύλαξαν στο νου και στην καρδιά τους, εκείνα που αγάπησαν και αγαπούν με συνέπεια και πίστη. Ο θόρυβος του σήμερα, αφυπνίζει τις νοσταλγικές θύμισες και κρατούν το πνεύμα πάνω απ’ τις καθημερινές μικρότητες. Στις καρδιές των παλιών Ροδιτών, παραμένουν ολοζώντανες εκείνες οι μοσχοβολημένες μέρες και νύχτες του «Ηλιογεννημένου» νησιού, και κρατούν ακόμα μέσα τους, εκείνο  το ανέσπερο φως.  

 

Το ξενοδοχείο Μίρα Μάρε στην Ιξιά, του Δήμου Ιαλυσού, στην πρώτη  φάση της λειτουργίας του τη δεκαετία του ‘50.Το ξενοδοχείο Μίρα Μάρε στην Ιξιά, του Δήμου Ιαλυσού, στην πρώτη φάση της λειτουργίας του τη δεκαετία του ‘50.

 

Γράφει η Μαίρη Παπανδρέου