Για τη φύλαξη και προστασία των δασών της Ρόδου

Του Γεωργίου Β. Παπαγεωργίου

 

Αν πράγματι αυτοί οι σημαντικοί θεσμοί που στην ουσία πρόκειται για κρατικές υπηρεσίες, συγγενείς μεταξύ των αφού κύριο σκοπό έχουν σχεδόν από κοινού τη φύλαξη και προστασία των δασών της περιοχής και των αγρών της περιοχής, όχι βέβαια μέσα από τα γραφεία, αλλά εφόσον στην πράξη, οι εν λόγω υπηρεσίες εκπροσωπούνται ζωντανά μέσα στο περιβάλλον της φυλασσόμενης περιοχής από ουσιαστικά όργανα ελέγχου προστασίας και παρακολούθησης συνεχώς και αδιαλείπτως όπως τα παλιά χρόνια που δεν είχαμε φωτιές (1945-1960) από τον δασοφύλαξ και αγροφύλαξ με ηυξημένες αρμοδιότητες.

 

Οι καταστροφικές φωτιές στην περιοχή μας Νότια Ρόδο και αλλού βέβαια δεν με αφήνουν ασυγκίνητο και συνεχώς με προβληματίζουν και κυρίως ενοχλούμαι γιατί η πρόληψη των πυρκαγιών δεν συνετελέσθη ποτέ στην πράξη, που σημαίνει ποτέ έως και σπάνια είχαμε άμεση παρέμβαση, ενημέρωση, ειδοποίηση για μια επικείμενη καταστροφική φωτιά με τεράστιες διαστάσεις όπως αυτή πρόσφατα στο φράγμα της Απολακκιάς.

Είναι λάθος και αποδεικνύεται καθημερινά να υποβαθμίζεται, να υποτιμάται ο πολύ σημαντικός ρόλος του δασοφύλακα που κινείται επί 24ώρου βάσεως εντός της δασικής περιοχής ευθύνης του αλλά το ίδιο και του αγροφύλακα ο οποίος και αυτός επί 24ώρου βάσεως κινείται εντός των αγροτικών παραγωγικών καλλιεργούμενων εκτάσεων ευθύνης της περιοχής του και όταν μάλιστα όλοι γνωρίζουμε ότι τα καλλιεργούμενα χωράφια εκτάσεις, βρίσκονται δίπλα ακριβώς και σχεδόν μέσα στο δάσος που σημαίνει ιδιαίτερη προσοχή και φροντίδα, αλλά και επαγρύπνηση, την ώρα των εργασιών.

Φαντασθείτε δύο ειδικούς φύλαξης δασών και αγρών με πλήρη εξάρτηση από απόψεως μέσω επικοινωνίας που κινούνται με ειδικά μοτοποδήλατα ΕΝΤΟΥΡΟ κατάλληλα για αγροτικούς δρόμους και μονοπάτια, με κινητά αλλά και ασύρματο τηλέφωνο, με ειδικά τηλεσκόπια ημέρας και νύχτας, και άλλα απαραίτητα όργανα είναι οι μόνοι που θα αποθαρρύνουν επίδοξους πυρομανείς, θα ελέγχουν όλους όσους κινούνται και εργάζονται στην περιοχή και κυρίως πιθανές ύποπτες κινήσεις και επισκέψεις στο δάσος.

Έζησα στην πράξη τον επιτυχημένο θεσμό και του αγροφύλακα και του δασοφύλακα στο χωριό μου στο Βάτι (1945-1960) που από τη μια μεριά σεβόμουνα αλλά και φοβόμουνα γιατί έμοιαζαν και είχαν αρμοδιότητες σχεδόν και χωροφύλακα, γι’ αυτό όλος ο πληθυσμός της περιοχής εκινείτο σχεδόν πάντα παντού με προσοχή, ίσως και γι’ αυτό δεν είχαμε καθόλου πυρκαγιές, τουλάχιστον τέτοιου καταστροφικού μεγέθους, υπήρχε σύστημα πρόληψης.

Πάντως για τις συνεχιζόμενες μεγάλες σχεδόν κάθε χρόνο καταστροφικές πυρκαγιές μεγάλη ευθύνη έχει η τοπική αυτοδιοίκηση (πλημμελή άσκηση καθήκοντος δηλαδή ή δεν μπορούν) ή δεν γνωρίζουν, ή δεν είναι ικανοί να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά και οργανωμένα τέτοια καταστροφικά φαινόμενα παρότι διαθέτουν μηχανήματα, αγροτικούς δρόμους, αλλά και μέσα άμεσης πυρόσβεσης, την ΕΤΑΙΠΡΟΦΥΚΑ, και τη βοήθεια εθελοντικών οργανώσεων που είναι σημαντική και άμεση αλλά και αποτελεσματική.

Η συνεργασία χωρίς τυπικά πρωτόκολλα και επικοινωνιακά φαινόμενα αλλά ουσιαστικά στην πράξη όλων των αρμοδίων φορέων από κοινού, με πρόγραμμα που θα συμπεριλαμβάνουν και τις κοινότητες διά των εκπροσώπων προέδρων που γνωρίζουν την περιοχή, απαραίτητα. Εμπρηστές ακόμη και αυτοί που διώκονται για αμέλεια, όπως υπαίτιοι, πρέπει να τιμωρούνται παραδειγματικά.