Η ισοτιμία των δύο φύλων

 Η «Ισοτιμία των δύο φύλων», είχαμε την πεποίθηση πως έγινε πλέον “πιστεύω” και πράξη, ιδιαίτερα στη Ρόδο, που ήταν πρωτοπόρα στο θέμα αυτό. Να υπενθυμίσομε ότι στην Κλασική Περίοδο, η Ρόδος, όχι μόνον αποδείκνυε την δημοκρατικότητά της, αλλά και την έμπρακτη ανθρωπιστική της δραστηριότητα.

Αποτελούσε παράδειγμα προς μίμηση για τις άλλες Πολιτείες, ακόμα και για την ισοτιμία που φανέρωνε η δομή της κοινωνίας της. Αγαπούσαν οι Ροδίτες τόσο πολύ τη Γνώση και τη Μόρφωση, που οι πλούσιοι, πλήρωναν τους καλύτερους Δασκάλους της εποχής, για να διδάσκουν τα παιδιά τους, αλλά και τα παιδιά των συμπολιτών τους που δεν είχαν την οικονομική ευχέρεια να πληρώνουν ακριβά δίδακτρα.

Αυτή την περίοδο της Πολιτιστικής Άνθισης, οι γυναίκες της Ρόδου, όχι μόνον απολάμβαναν ίσα δικαιώματα με τους άνδρες, αλλά επωμίζονταν και υπευθυνότατες που δεν διανοούνταν άλλες Ελληνίδες.  Οι Ροδίτισσες π.χ. κάθονταν στο ίδιο τραπέζι με τους άνδρες συνδαιτημόνες σε γεύματα, οι μεν ανύπανδρες γυναίκες με ακάλυπτο το κεφάλι, οι δε παντρεμένες με κάλυμα (στο κεφάλι και όχι στο πρόσωπο βέβαια…).

Οι Ροδίτισσες μπορούσαν να είναι δωρήτριες και το όνομά τους αναγραφόταν στην προσήκουσα στήλη, μαζί με τα ονόματα των ανδρών, μάθαιναν να παίζουν κάποιο μουσικό όργανο κ.α. Επειδή μάλιστα οι Ρόδιοι ήταν είτε ναυτικοί είτε πλοιοκτήτες και απουσίαζαν για μεγάλα χρονικά διαστήματα από τις οικογένειές τους, οι Ροδίτισσες, αναλάμβαναν με παραδειγματική υπευθυνότητα και την οικονομική διαχείριση της περιουσίας.

Οι Ρόδιοι, εφάρμοζαν στην πράξη, την θέση του Πλάτωνα, ο οποίος στους «Νόμους», διακηρύσσει: «Πρέπει και τα κορίτσια να γυμνάζονται σε όλα όσα και τα αγόρια. Και δεν έχω κανένα δισταγμό ούτε για την ιππευτική ούτε για τη γυμναστική, ότι τάχα στους άνδρες αρμόζουν και στις γυναίκες δεν αρμόζουν». Ας μην ξεχνάμε και την συμβολή των γυναικών της Ρόδου σε όλους τους απελευθερωτικούς Αγώνες και όχι μόνον.

Π.χ. Η κόρη του Σοφού Κλεόβουλου του Λίνδιου, η Κλεοβουλίνη, ήταν ποιήτρια και μαθηματικός και βέβαια είχε ισότιμη αντιμετώπιση, όχι μόνον από τους Ροδίους. Το γνωστό παραδοσιακό τραγούδι «Χελιδονίσματα» που μέχρι πρόσφατα τραγουδιόταν στη Λίνδο την Άνοιξη για να καλωσορίσουν την επιστροφή των χελιδονιών, είναι η σύγχρονη απόδοση ποιήματος της Κλεοβουλίνης, η οποία το είχε γράψει, όταν ο ναός της Λινδίας Αθηνάς είχε καεί σε πυρκαγιά που προκλήθηκε από βωμό.  Είχε επίσης κατασκευάσει ένα χελιδόνι από πηλό, το είχε δώσει σε παιδιά που κρατώντας το πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι, τραγουδούσαν τη σύνθεση της Κλεοβουλίνης, και οι Λινδιακοί τους έδιναν χρήματα.

Με αυτά τα χρήματα κατασκευάστηκε ο σημερινός ναός της Λινδίας Αθηνάς, και είναι ο πρώτος ναός της Ιστορίας που χτίστηκε με δωρεές πιστών. Αυτό το “πήλινο” χελιδόνι, υπάρχει σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο και μακάρι να ζητούσαμε τον “επαναπατρισμό” του.

Να θυμίσομε ακόμα και το ρόλο της «Αναστασίας» κατά την πολιορκία της Μεσαιωνικής Πόλης, που έπεσε μαχόμενη στα τείχη δίπλα στον σύζυγό της. Τι να πούμε και για τις γνωστές σε όλους μας Ροδίτισσες, όπως η αείμνηστη Γιαμαλή, κατά τον Αγώνα της Ανεξαρτησίας. Πολλές και συγκινητικές ιστορίες που αποδεικνύουν την ισότιμη σχέση των γυναικών και ανδρών, που απολάμβαναν στη Ρόδο.

Αποτελεί λοιπόν τουλάχιστον “ανάρμοστη”, κατά τη γνώμη μου, αντιμετώπιση της γυναίκας σήμερα, όταν στο γεύμα που παρέθεσε ο κ. Σαμαράς στη Ρόδο με βουλευτές και στελέχη της Ν.Δ. κάθισαν σε χωριστά τραπέζια οι άνδρες και οι γυναίκες συνδαιτημόνες. Αναμφίβολα οι γυναίκες και οι άνδρες, είναι διαφορετικοί, όμως ακόμα και γι αυτόν το λόγο, είμαστε εξίσου απαραίτητοι σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής.

Tης  Μαίρης Παπανδρέου