«Κούρδοι» ένας  Γενναίος και   Υπερήφανος Λαός

Οι «Κούρδοι» βρίσκονται πάντα στην επικαιρότητα, κι όμως δεν γνωρίζομε πραγματικά αυτόν τον πανάρχαιο λαό. Σύμφωνα με τα αρχαιολογικά ευρήματα, υπάρχει από την 10η χιλιετία π.Χ. και είναι από τους πρώτους, που έκαναν ‘βήματα’ από την Παλαιολιθική Εποχή στην Νεολιθική.

‘Κούρδος’ σημαίνει στα περσικά ‘ήρωας’ και υπάρχει σε επιγραφές της Ασσυρίας. Ο Ξενοφώντας στην «Κύρου Ανάβαση», τους αποκαλεί «Κάρδους» και ο Στράβων  τους παρουσιάζει ως «λαό ανυπότακτο, γενναίο με ικανότητα στη στρατιωτική τέχνη» Θεωρούνται αυτόχθονες της μείζονος περιοχής της Μικράς Ασίας και της Μεσοποταμίας (σημερινό Ιράκ), και απόγονοι των λαών που εγκαταστάθηκαν στο Κουρδιστάν. Οι Κούρδοι έχουν αυτόνομη γλώσσα που ανήκει στην ομάδα των Ινδοευρωπαϊκών γλωσσών και μοιάζει με τη σύγχρονη γλώσσα των Τσετσένων.

Όσο κι αν οι Τούρκοι διατείνονται ότι oι Κούρδοι δεν έχουν γραμματική, η διάψευση των ισχυρισμών τους, ήρθε από την Σουηδική Ακαδημία, η οποία παρουσίασε το πρώτο «Κουρδικό Λεξικό και Γραμματική» και μάλιστα στη Ρόδο, σε Διεθνές Συνέδριο με θέμα: «Συγγραφείς σε Εξορία», που είχε διοργανώσει με εξαιρετική επιτυχία το «Διεθνές Κέντρο Συγγραφέων και Μεταφραστών Ρόδου», όπου συμμετείχε και εκπρόσωπος των «Ηνωμένων Εθνών».

Την παρουσίαση του Λεξικού και Γραμματικής της Κουρδικής γλώσσας, έκανε ο Πρόεδρος του Εθνικού Συλλόγου Συγγραφέων Βαλτικών Χωρών, Φιλέλληνας Ποιητής Πήτερ Κούρμαν, ο οποίος είχε ζήσει επί δεκαετία και πλέον στη Ρόδο, την οποία κυριολεκτικά λατρεύει. Σήμερα, περισσότεροι από 45 εκατομμύρια Κούρδοι, μιλούν και γράφουν την κουρδική γλώσσα. Είναι ιδιαίτερα πλούσια γλώσσα και συχνά παρουσιάζει κοινό λεξιλόγιο με την ελληνική και μάλιστα με την Ιωνική διάλεκτο, π.χ. η ελληνική λέξη ‘οστούν’ στα κουρδικά είναι ‘ostik’, ‘αστήρ’-‘astar’, ‘κούρος’-‘kur’ και πολλές άλλες.

Τον 12ο και 13ο αιώνα, νομάδες Τούρκων άρχισαν τη διάσπαση του Κουρδικού Κράτους και η κάθοδος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Περσικής Δυναστείας των Σαφαβιδών (1502-1736) είχε ως αποτέλεσμα την διάσπαση του Κουρδιστάν σε 2 ελεγχόμενες περιοχές. Το 1597 καλλιεργείται πλέον συστηματικά η «Εθνική Συνείδηση» των Κούρδων. Το 1750 γεννιέται ένα μεγάλο Κουρδικό Βασίλειο που καλύπτει το μεγαλύτερο τμήμα του Ιράν. Το 1880 συναντώνται όλοι οι αρχηγοί φυλών του Κουρδιστάν για να συζητήσουν το μέλλον του κράτους τους.

Τον 19ο και τον 20ον αιώνα, η ανακάλυψη των πλουσίων πετρελαϊκών κοιτασμάτων, προσέλκυσε το ενδιαφέρον διεθνών οικονομικών συμφερόντων. Με τη «Συνθήκη των Σεβρών» στις 10 Αυγούστου 1920, οι Ευρωπαίοι περιόρισαν την Τουρκία στην Κεντρική και Βόρεια Ανατολία και με τα άρθρα 62 & 64 προέβλεπαν την ίδρυση Ανεξάρτητου Κουρδικού Κράτους. ‘Όμως με κάποιες ασάφειες της Συνθήκης, η Τουρκία ποτέ δεν παραιτήθηκε από τις διεκδικήσεις της και μετά τον Αύγουστο του 1922 και τον ξεριζωμό του Μικρασιατικού Ελληνισμού, η Τουρκία έγινε κυρίαρχος ρυθμιστής του παιχνιδιού. Αρμένιοι και Κούρδοι διαγράφηκαν οριστικά από το χάρτη, η Κύπρος παραχωρήθηκε στους Άγγλους και παράλληλα, βελτιώθηκε η συνοριακή γραμμή της Τουρκίας εις βάρος της Συρίας, ενώ το Κουρδιστάν χωρίστηκε στα τέσσερα.

Έγιναν πολλές εξεγέρσεις των Κούρδων με στόχο την ίδρυση ανεξάρτητου Κουρδιστάν (1925,1930,1932). Οι Κούρδοι επαναστάτες κατάφυγαν στο όρος Αραράτ με την τρίχρωμη σημαία τους (πράσινο-λευκό-κόκκινο), όμως δέχθηκαν συντονισμένες επιθέσεις Τούρκων με τη βοήθεια της Περσίας και κάτω από τον ασφυκτικό κλοιό Τουρκίας, Σοβιετικής Ένωσης και Ιράν, η Κουρδική εξέγερση ήταν καταδικασμένη. Ο ηγέτης τους Ιχσάν Νουρί, διέφυγε στο Ιράν, όπου το 1955 έγραψε την Ιστορία του Κουρδιστάν.

Η ίδρυση του “PKK” του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν και ο ένοπλος αγώνας, υπήρξε το τελικό αποτέλεσμα των διαδοχικών αρνήσεων των τουρκικών εθνικιστικών κυβερνήσεων, να ικανοποιήσουν τις προσδοκίες του Κουρδικού λαού για αυτονομία. Δημιουργήθηκαν στα τουρκικά εδάφη Κουρδικοί πολιτικοί σύλλογοι που διεκδικούν την πολιτική και πολιτισμική αυτονομία τους.

Την αυτονομία, που κυριολεκτικά τρέμουν πολλοί, όχι μόνον για την αριθμητική τους υπεροχή και την μαχητικότητά τους, αλλά διότι τα πλουσιότερα κοιτάσματα πετρελαίου, βρίσκονται στο πρώην Κουρδιστάν, δηλαδή Μοσούλη, Κιρκούκ, Αρμπίλ στο Βόρειο Ιράκ, που έχουν τα σημαντικότερα κοιτάσματα, και σε κάθε σύρραξη, κράτη «όμορα» ή όχι, υπόσχονταν στους Κούρδους αυτονομία μόνον και μόνον για να τους πάρουν με το μέρος τους και να πολεμήσουν γι αυτούς γνωρίζοντας τον ηρωϊσμό και την μαχητικότητά τους και τον φυσικό πλούτο της περιοχής. Πάντα όμως τους πρόδιδαν, αθετώντας τις υποσχέσεις που τους είχαν δώσει.

Οι Κούρδοι -μουσουλμάνοι στην πλειονότητά τους- δεν έχουν σχεδόν καμία σχέση με τους παραδοσιακούς μουσουλμάνους όπως τους έχομε γνωρίσει. Οι Κούρδισες έχουν εντελώς ακάλυπτα τα πρόσωπά τους, φορούν εκπληκτικής ομορφιάς πολύχρωμα, χρυσοκέντητα λεπτοκεντημένα ρούχα, και συμπορεύονται με τους άνδρες.

Οι Κούρδοι της Μοσούλης, του Αρμπίλ(=τα Άρβυλα του Μεγάλου Αλεξάνδρου) και του Κιρκούκ, λατρεύουν τους Έλληνες και τους αποδέχονται ως αδελφούς. Στο Βόρειο Ιράκ π.χ., οι Κούρδοι εκτιμούσαν ιδιαίτερα έναν Αμερικανό Προτεστάντη Ιερέα, πήγαιναν στην Χριστιανική εκκλησία του και ζητούσαν στις συμβουλές του.

Οι Κούρδοι, είναι ένας ιδιαίτερα φιλικός λαός για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Στη φαρδιά τους πολύχρωμη υφαντή ζώνη οι Κούρδοι, έχουν ζωσμένα: όπλο και Δαμασκινό σπαθί, ενώ η εθνική τους στολή είναι: υφαντές βράκες και πλούσιο κεφαλοδέσιμο. Πολεμικός λαός, ανελέητος στους εχθρούς του, έντιμος στις μάχες του και σταθερός στις φιλίες του, που όμως προδόθηκε πάμπολλες φορές από συμμάχους.

Γράφει  η Μαίρη Παπανδρέου