Άφησε την πόλη της Ρόδου κι άνοιξε ξενοδοχείο στο πιο μακρινό χωριό!

Για το ξενοδοχειάκι στη Μονόλιθο, με το τζάκι το χειμώνα και τη θέα στο βουνό, στο δάσος και στη θάλασσα όλη τη διάρκεια του χρόνου, τι να πεις που δεν έχει ειπωθεί;

 Όλοι ξέρουν το Γιώργο Θυρή, που πολύ νεαρός άφησε την πόλη και γύρισε στο χωριό, εποχές που ακόμα αυτό δεν το είχε επιβάλλει η οικονομική κρίση. Η αγάπη ήταν το κίνητρο, η ζωή στη φύση και οι προοπτικές που ανοίγονταν, κι εκείνος από τότε κατάφερε να τις δει.

Το ξενοδοχείο έγινε το καταφύγιο των κυνηγών ορχιδέας, των δασκάλων της γιόγκα που καταφεύγουν στην περιοχή λόγω της θετικής της ενέργειας, των περιηγητών του Κάστρου, των εξερευνητών της Αρχαίας Κυμισάλας και βεβαίως των ντόπιων που αποζητούν διαφορετική διέξοδο.

Ένας χώρος που έχει τη μυρωδιά του σταρένιου ζυμωτού ψωμιού, στη Ρόδο των ξενοδοχείων με το… βραχιολάκι, είναι θέμα να το συζητήσει κανείς.

   

Πότε αποφασίσατε ότι η πόλη δεν σας σηκώνει και προσανατολιστήκατε προς το χωριό;

Από τα 22 μου με 23 χρόνια άρχισα να νιώθω, για να το πω απλά, ότι δεν είμαι άνθρωπος της πόλης. Αυτό ήταν αποτέλεσμα και των πολύ όμορφων παιδικών αναμνήσεων καθώς ζούσε η γιαγιά μου στη Μονόλιθο, ήμασταν μεγάλη οικογένεια, το σπίτι ήταν ανοιχτό, είχε αγάπη πολύ, είχε χαμόγελα. Ως παιδί το εισέπραττα αυτό και με ακολούθησε. Λίγο μετά τα 20 συνειδητοποίησα ότι δεν μου ταιριάζει ο τρόπος ζωής της πόλης.  Έτσι μπήκα σε μία διαδικασία να ψάχνω τι μπορώ να κάνω το οποίο θα το εντάξω  στο χωριό, όπου θα ζω και θα δραστηριοποιούμαι ταυτόχρονα. Η αναζήτηση αυτή κράτησε πέντε χρόνια. Μέχρι τα 28 μου έψαχνα τα πάντα.  Ενημερωνόμουν για τα προγράμματα ΕΣΠΑ, είχα φίλους αγρότες, μελισσοκόμους, κτηνοτρόφους, έψαχνα να βρω τι θα μπορούσα να κάνω ως γεωργός.  Κι αυτό γιατί μιλούσαμε και μιλάμε για τη Μονόλιθο, μία μη ανεπτυγμένη τουριστικά περιοχή η οποία ωστόσο ήταν πανέμορφη και συνδύαζε βουνό, θάλασσα και δάσος.

Κι αντί για γεωργός λειτουργήσατε το τουριστικό κατάλυμα που υπήρχε ήδη στη Μονόλιθο. Πώς έγινε αυτό;

Εκείνη την εποχή διαπίστωσα ότι υπάρχει ένα κτήριο στη Μονόλιθο το οποίο στην πραγματικότητα υπολειτουργεί. Έκανα μία πρόταση στον ιδιοκτήτη και ξεκίνησα από εκεί και πέρα να το νοικιάζω. Ήθελα τόσο πολύ να το κάνω, και το συζητούσα τόσο πολύ με όλους… Είχα πάρει μέσα μου την απόφαση, αλλά παρόλα αυτά το συζητούσα και θυμάμαι ότι σχεδόν κανένας απ΄ όλους τους φίλους, τους συγγενείς, τους γνωστούς, αλλά και αγνώστους δεν μου είπε «πήγαινε»! Αντιθέτως πολλοί καταστροφολόγησαν.

Τι σας έλεγαν δηλαδή για να μην το επιχειρήσετε;

«Τι θα πας να κάνεις στο χωριό…, 28 χρονών θα χαραμίσεις τα χρόνια σου και τα λεφτά σου άδικα…»… Τα οποία λεφτά δεν είχα κιόλας γιατί ήρθα  χωρίς λεφτά εδώ. Στο τέλος, αφού τους άκουσα όλους, πολύ προσεκτικά, άκουσα την καρδιά μου και τώρα μπορώ να πω,  πως από τότε μέχρι σήμερα πέρασαν οκτώ πολύ όμορφα χρόνια για τη ζωή μου.  Ζω μέσα στη φύση, βλέπω κάθε πρωί που ξυπνάω βουνό, δάσος και θάλασσα, ανάλογα πού θα γυρίσω το βλέμμα μου… Για εμένα είναι πολύ σημαντικός παράγοντας στη ζωή η ψυχική ηρεμία. Οι άνθρωποι εδώ δεν πιέζονται από το χρόνο. Ο χρόνος είναι φίλος τους, δεν τους τρώει, και βέβαια μαθαίνεις να φιλοσοφείς αλλιώς τα πράγματα, από μία άλλη οπτική γωνία.  Εδώ μας ενδιαφέρει ο άνθρωπος, κι όχι τα ψεύτικα, τα υλικά…

Το 2008 υπήρχε ενδιαφέρον να μείνουν τουρίστες στη Μονόλιθο;

Εκείνη τη χρονιά ο Θεός, το Σύμπαν όπως θέλετε πείτε το, με βοήθησε γιατί δούλεψα με περαστικούς. Δηλαδή τουρίστες περιηγητές, πεζοπόρους, ποδηλάτες, φυσιολάτρες οι οποίοι ξέμεναν το βράδυ είτε επειδή παρέμειναν για να δουν το μαγευτικό ηλιοβασίλεμα από το Κάστρο της Μονολίθου, είτε γιατί ήθελαν να παραμείνουν κι άλλο στην περιοχή. Τελειώνοντας το καλοκαίρι εκείνο συνωμότησε για δεύτερη φορά το… Σύμπαν! Βρήκα δουλειά για το χειμώνα σε διπλανό χωριό, ως παραγιός σε αλουμινάδικο και παρέμεινα στην περιοχή. Ήθελα να το παλέψω εδώ. Τα πρώτα χρόνια ήταν για μένα δύσκολα, αλλά είχα την τύχη να έχω κάποιους καλούς συνεργάτες και φίλους που με βοήθησαν να εξελιχτώ. Σιγά-σιγά στο σαλονάκι του ξενοδοχείου μαζεύονταν όλοι του χωριού, κι έφταναν κι από τα γύρω χωριά. Σιγά-σιγά έρχονταν και παρέες από την πόλη για καφέ και για κουβέντα, δίπλα στο τζάκι. Κάναμε τη Μονόλιθο πόλο έλξης.

Δεν σταματήσατε όμως εκεί, συνεχίσατε να ψάχνετε και μετά να διοργανώνετε και δράσεις!

 Συνέχιζα να ενημερώνομαι και να ψάχνω το πώς θα προβάλω το χωριό και το ξενοδοχείο. Κι έτσι έκανα πολλούς φίλους από το εξωτερικό! Κυρίως ζευγάρια που ήταν υψηλού εισοδηματικού επιπέδου, κι ωστόσο δεν τους ενδιέφερε η πολυτέλεια ενός μεγάλου ξενοδοχείου της πόλης, αλλά η ζεστασιά και η φιλοξενία σ΄ ένα μικρό κατάλυμα, μέσα στη φύση. Ο ένας χρόνος που παρέμεινα έφερε τον άλλο, κι ο άλλος τον άλλο. Τον δεύτερο χρόνο σταμάτησα τη δεύτερη δουλειά, κι έριξα όλο μου το ενδιαφέρον στη δική μου επιχείρηση. Αυτοί που έρχονταν έμεναν, κι έφευγαν ευχαριστημένοι. Έστελναν κι άλλους φίλους και σιγά-σιγά η παρέα αυτή έγινε πολυπολιτισμική. Μέσα απ΄ αυτό άρχισα κι εγώ να βλέπω, να ζω και να μαθαίνω καινούργια πράγματα που δεν τα φανταζόμουν. Γνώρισα τους κυνηγούς ορχιδέας, ένα πολύ ωραίο χόμπι φωτογράφων οι οποίοι έρχονται στην περιοχή για να φωτογραφίσουν αυτό το μικρό λουλουδάκι. Έρχονται εδώ, μετά πάνε στα Πυρηναία, μετά στην Πελοπόννησο, ύστερα στην Κύπρο…

Και κάνατε και πεζοπορικές διαδρομές, και ποδηλατάδες…

Πεζοπορία στο δάσος, ορεινή ποδηλασία… Διοργανώνω διάφορες εναλλακτικές δραστηριότητες όπως αναβάσεις στο βουνό μας τον Ακραμίτη, ορεινή ποδηλασία μες το δάσος και στους δύο μεγάλους αμπελώνες που έχουμε πίσω από το βουνό, στην καρδιά του δάσους. Ο τόπος έχει μία δυναμική διαφορετική που αν την αξιοποιήσουμε μπορούμε να ανοίξουμε νέες πόρτες σ΄ ένα νέο τουριστικό προϊόν και το νησί μας  να δουλεύει όλο το χρόνο.

Ποιοι είναι οι πελάτες σας σήμερα;

 Υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται στη Μονόλιθο για τα ενεργειακά πεδία. Η Μονόλιθος, απ΄ αυτούς που κάνουν καταγραφή των ενεργειακών πεδίων είναι καταγεγραμμένη ως τόπος θετικής ενέργειας. Γι αυτό και τα τελευταία χρόνια έρχονται εδώ δάσκαλοι γιόγκα και γενικά άνθρωποι που ψάχνουν τον εαυτό τους. Γνώρισα ανθρώπους που ασχολούνται με την αστρονομία και παρατηρούν διάφορα φαινόμενα, με δεδομένο ότι στην περιοχή η φωτορύπανση είναι μηδενική, ο ουρανός φωτίζεται μόνο από τ΄ αστέρια ό,τι καλύτερο δηλαδή γι αυτούς που ασχολούνται και ερασιτεχνικά και επαγγελματικά με την αστρονομία. Γνώρισα ζωγράφους που τους συγκινεί το τοπίο και το ζωγραφίζουν, ποιητές-μαντιναδολόγους οι οποίοι έχουν έμπνευση εδώ. Η μαντινάδα γεννιέται από το μεγάλο πόνο και σπανιότερα από τη χαρά. Γνώρισα τους καθηγητές του πανεπιστημίου Αιγαίου, τους καθηγητές του Μετσόβιου Πολυτεχνείου οι οποίοι έχουν συνεργασία μαζί τους και έρχονται πολύ συχνά για την πολύ σημαντική ανασκαφή της Κυμισάλας…

Τι σας λένε οι ξένοι αρχαιολόγοι για τις ανασκαφές στην Αρχαία Κυμισάλα;

 Στους κύκλους των αρχαιολόγων ανά τον κόσμο η ανασκαφή αυτή θεωρείται πολύ σπουδαία, άλλο αν εμείς οι Ροδίτες δεν τη γνωρίζουμε καν και οι αρχές μας δεν της έχουν δώσει την πρέπουσα σημασία. Έρχονται μαζί τους Πολωνοί αρχαιολόγοι-καθηγητές και μάλιστα ο ένας που έρχεται κάθε χρόνο, μας είπε ότι είναι τόσο σημαντική η ανασκαφή που θα πρέπει τα συνεργεία να είναι αντίστοιχα των ανασκαφών της Αιγύπτου. Στην πραγματικότητα έχουμε έναν θαμμένο θησαυρό στην περιοχή ο οποίος δεν έχει τη φύλαξη που πρέπει και οι αρχαιοκάπηλοι κάνουν πάρτι. Και βέβαια πελάτες μου είναι και οι ντόπιοι, οι Ροδίτες και τους ευχαριστώ πάρα πολύ για τη στήριξη τους, όλα αυτά τα χρόνια και την αγάπη που δείχνουν σ΄ εμένα και στην περιοχή.

Τι άλλο σχεδιάζετε;

 Έχω προτείνει στους αρμόδιους να ανακηρυχτεί η περιοχή mountain bike park όπου θα μπορεί ο καθένας να κάνει το ποδήλατό του μες το δάσος, σε ήπιες διαδρομές ή σε πιο δύσκολες ή σε ακραίες. Αλλά αυτό χρειάζεται κάποια υποδομή η οποία χρειάζεται τη συνδρομή του Δήμου ή της Περιφέρειας. Είναι όμως εφικτά πράγματα αυτά και χωρίς ιδιαίτερο κόστος, απλά  χρειάζεται να έχεις ενδιαφέρον και μεράκι.

Δεν είναι συνηθισμένο να φεύγει κανείς απ΄ τους πολλούς και να συμβάλλει ώστε να πάρει τα πάνω της μια ολόκληρη περιοχή!

Ξέρετε, εγώ μικρός στα 15 μου, αντιμετώπισα μία πολύ σοβαρή κρίση στην οικογένειά μου. Ένα πολύ σοβαρό ατύχημα του πατέρα μου. Η ζωή μας μέσα σε ένα λεπτό άλλαξε. Κι εγώ έπρεπε να ωριμάσω γρήγορα και να στηρίξω την οικογένεια. Έμαθα λοιπόν απ΄ αυτό να εκτιμώ αλλιώς τα πράγματα, να έχω ψηλά τις ανθρώπινες σχέσεις και να αντιλαμβάνομαι ότι τίποτα δεν γίνεται χωρίς προσπάθεια και χωρίς ρίσκο. Κι αν με ρωτήσεις θα σου πω, «δεν ξέρω τι ξημερώνει αύριο»... Παρόλα αυτά με πολύ προσπάθεια και καλή διάθεση, προχωράμε.