Οι Δωδεκανήσιοι  δεν πρέπει να είναι  οι μονίμως  «δεδομένοι»,  αδικημένοι και δαρμένοι !!!

Η προσωπική και σιωπηρή αξιοπρέπεια των Δωδεκανησίων, δεν τους επέτρεπε, ακόμη και σε πολύ δύσκολες εποχές, να ακολουθήσουν κοινές κακές συνήθειες, μεταξύ των οποίων και η επαιτεία, προκειμένου να προκαλέσουν τον οίκτο του οποιουδήποτε, ενώ κάποιος αντικειμενικός παρατηρητής, μπορεί εύκολα να διαπιστώσει ότι ο Νόμος 138/2001 για την προστασία των προσωπικών δεδομένων, αποτελεί αντιγραφή της ευπρέπειας και της υψηλοφροσύνης των Δωδεκανησίων.

Θα πρέπει επίσης να υπογραμμιστεί ότι, παρά τη συγκέντρωση στη Δωδεκάνησο, ένεκα του τουρισμού, τεράστιου αριθμού ετεροκλήτων φυλών και ανθρώπων, οι γηγενείς κάτοικοι, εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων, κράτησαν υψηλά το λαμπρό τους φρόνημα.

Δεν απαιτούνται ιδιαίτερες περί τα οικονομικά γνώσεις, για να αντιληφθεί κάποιος ότι το μειωμένο δασμολόγιο που ίσχυσε για τη Δωδεκάνησο, δεν ήταν αποτέλεσμα επαιτείας, αλλά ένα μέτρο πλήρους ανταποδοτικότητας και μάλιστα με δυσανάλογη υπεροχή του Δημόσιου Προϋπολογισμού.
Άλλωστε και οι εισηγηθέντες το μέτρο, ήσαν δημόσιοι άνδρες με πλήρη συνείδηση του εθνικού τους χρέους, οι οποίοι δεν θα μπορούσαν, ποτέ και λόγω χαρακτήρος, να προσφεύγουν ικέτες στους προθαλάμους πολιτικών γραφείων.

Η  επιβολή του ΕΝΦΙΑ και του αυξημένου ΦΠΑ για τη Δωδεκάνησο, δεν συνιστά πράξη σωφροσύνης και σοβαρής μελέτης, πράγμα άλλωστε που καταφαίνεται και από τη δική μου περίπτωση, όταν η  ΔΟΥ με αναγκάζει να πληρώνω ΕΝΦΙΑ για τα υφαρπαγέντα ακίνητα του τέως Δημάρχου Σύμης πατέρα μου, τα οποία, παρά τις  εκατοντάδες εξώδικες προσκλήσεις και διαμαρτυρίες μου, η ΕΛΑΣ δηλώνει εγγράφως ότι δεν μπορεί … να εντοπίσει τόσο τα ακίνητα, όσο και τους  καταληψίες.
Έναν φορολογικό νόμο θα πρέπει να τον διακρίνει η σοφία, προκειμένου να συνεισφέρει στην καλή διοίκηση. Αλλά η σοφία - εάν υπάρχει - δεν συνεπάγεται και καλή διοίκηση.

Επί του προκειμένου, όμως, ελλείπουν και τα δύο. Κατέστη απόλυτα σαφές ότι ο ΕΝΦΙΑ, με χαρακτηριστικό δείγμα τη δική μου περίπτωση που πληρώνω ΕΝΦΙΑ για λογαριασμό άλλων, τους οποίους η ΕΛΑΣ δηλώνει εγγράφως την αδυναμία της … να εντοπίσει, θα πρέπει να αποσυρθεί αμέσως και να μην έχει εφαρμογή στη Δωδεκάνησο.

Οι Δωδεκανήσιοι εμόχθησαν επί πολλά έτη για να κατακτήσουν την οικονομική τους αυτοτέλεια, η οποία ποτέ και σε καμιά περίπτωση δεν τους χαρίστηκε, αλλά, αντίθετα, η αξιόλογη συνεισφορά τους στον Δημόσιο Προϋπολογισμό είναι γνωστή και αδιαμφισβήτητη.

Πολύ πριν από την τουριστική ανάπτυξη, η Δωδεκάνησος  είχε τεράστιες εξαγωγές στο εξωτερικό και μάλιστα στην Αμερική, με κυριότερο προϊόν το σφουγγάρι.

Δεν αποτελεί τοπικιστική αυταρέσκεια να ανατρέξουμε στη δεκαετία του 1960, που όταν η  Αθήνα ήτο απέραντη εργατούπολη και στη θέση του ξενοδοχείου Χίλτον ήσαν ακόμη παράγκες, εμείς είχαμε το περιώνυμο «Ξενοδοχείο των Ρόδων».

Αξίζει επίσης να αναφερθεί ότι, επίσης τη δεκαετία του 1960, υπήρχαν στη Ρόδο πολλές γυναίκες οδηγοί αυτοκινήτων, πράγμα εκπληκτικό ακόμη και για τα πρώτα ιδρυτικά κράτη - μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Γράφει ο πολιτευτής Δωδεκανήσου Ηλίας Κ. Κυπραίος