Το Καστελλόριζο θέλει να ζήσει

Το Καστελλόριζο αποτελεί έναν διακριτό, γεωγραφικό χώρο, που δεν έχει απασχολήσει ουσιαστικά και σε βάθος την αρχαιολογική και ανθρωπολογική έρευνα. Ωστόσο οι Εφορείες Βυζαντινών και Κλασσικών Αρχαιοτήτων πραγματοποίησαν σπουδαίο έργο.

Είναι όμως αδύνατον να μην λάβει κανείς υπόψη του τη γεωγραφική του θέση, την πολύ μικρή απόσταση από τη Λυκία. Θέση η οποία έχει αρνητικά και θετικά.

Στεριά, θάλασσα, νησιά με αλληλεπιδράσεις, ανταλλαγές, συναλλαγές αλλά και αντιθέσεις.
Αν το δει κανείς με διαφορετική-μικρότερη κλίμακα, ο χώρος είναι ενταγμένος στη Μεσόγειο, στο ευρύ γεωγραφικό πρίσμα, όπου σε μια ενότητα μπορούν να διερευνηθούν και να καταγραφούν γεωγραφικές, ιστορικές, κοινωνικές και πολιτισμικές πλευρές.

Εξάλλου τα χαρακτηριστικά της Μεσογείου προσφέρουν πλούσιο υλικό, πολυεπιστημονικής και διεπιστημονικής διάστασης.

Το Καστελλόριζο, -για να επιστρέψουμε στο μικρό αυτό νησί- μαζί με μια συστάδα άλλων μικρότερων, καθορίζουν την υδάτινη γέφυρα δύο κόσμων που ενώ συνυπάρχουν, έχουν μεγάλες ιστορικές, εθνολογικές, κοινωνικές και πολιτισμικές διαφορές.

Ένα νησί ακριτικό και φυλάκιο. Ένας βράχος-σύνορο, ένας μικρός και μέγας συμβολισμός για την Ελλάδα, ίσως και για την Ευρώπη.

Τα τελευταία χρόνια, η προσοχή των πολλών στρέφεται σε θέματα που έχουν σχέση με προβλήματα που απασχολούν τη μικρή κοινωνία. Προβλήματα, τα οποία συναντάμε και σε άλλα νησιά του Αιγαίου και γενικότερα στη Μεσόγειο.

Στο παρελθόν έγιναν σημαντικά βήματα ανάδειξης των ιστορικών, γεωγραφικών, λαογραφικών αξιών του Καστελλορίζου καθώς και για τη συμβολή του σε θέματα γεωστρατηγικά.

Η σημαντική συνεισφορά ενός συλλογικού οργάνου που αναδείχθηκε μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες, τορπιλίστηκε από εκείνους που δεν θέλουν ανάπτυξη, πρόοδο και ευημερία.

Σήμερα, η κουκίδα αυτή στο χάρτη, αλλά και το στίγμα στο σταυροδρόμι Δύσης και Ανατολής με το εντυπωσιακό παρελθόν σε κάθε τομέα της ανθρώπινης δραστηριότητας, παραμένει παραμελημένη, αποκομμένη, άγονη γραμμή.

Θα μπορούσε βέβαια, αν υπήρχαν ορισμένες, προϋποθέσεις, να αναδυθεί το νησί από το βυθό πολλών σκοπιμοτήτων και προβλημάτων, σε νησί-κοιτίδα προόδου με δική του ταυτότητα και δική του μνήμη.

Ακόμα και σήμερα, σε εποχή πνευματικής φτώχειας και οικονομικής κρίσης, θα μπορούσαν να τεθούν νέα θεμέλια αναστοχασμού πρώτα-πρώτα της διαφύλαξης της πνευματικής και της πλούσιας πολιτιστικής κληρονομιάς.

Το όφελος θα είναι ιστορικό, εθνικό, εθνολογικό και κρατικό.

Όμως μια κοινωνία που της καίουν τη βιβλιοθήκη της, που αυτοκαταργεί το μόνο συλλογικό μέσο διαφύλαξης και προβολής της πολιτιστικής κληρονομιάς και του φυσικού πλούτου, μια κοινωνία που δεν αναλαμβάνει καμία πρωτοβουλία για ανάπτυξη και είναι παθητικός θεατής, μια κοινωνία που αδιαφορεί για τους καλλιτέχνες της, θα έχει σίγουρα απρόβλεπτα και τραγικά αποτελέσματα για τη Νέα Γενιά. Κρίμα!

Είναι καιρός για αφύπνιση.
Είναι καιρός για ανάδυση.

Το Καστελλόριζο έχει χίλια πρόσωπα να αναδείξει. Χίλια θέματα. Δεν είναι ένα απλό τοπίο, ένας ριγμένος βράχος, δεν είναι τόπος εξορίας.

Αλλά νησί πολιτισμών, νησί μιας ειρηνικής θάλασσας, ένα πανάρχαιο και συγχρόνως σταυροδόμι που πλουτίζει την Ελλάδα.

Η κυβέρνηση, οι βουλευτές, η Περιφέρεια, διάφορες προσωπικότητες διεσπαρμένες σ’ όλο τον κόσμο μπορούν να εμποδίσουν τη συρρίκνωση του νησιού.

Ως πρώτο βήμα η ίδρυση (η επανίδρυση) της Παγκόσμιας Καστελλοριζιακής Αδελφότητας.
Δεν είναι δυνατόν, ένα νησί με λαμπρή ιστορικότητα, προσφορά και θυσία στον πρώτο και δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο να παραμένει όπως είναι σήμερα.

Δεν μπορεί το Καστελλόριζο με τόσα πλούσια φυσικά χαρίσματα, με δύο μουσεία, με πλούσια αρχιτεκτονική σπιτιών και εκκλησιών, με μοναδικό σπήλαιο σταλακτιτών, με σπάνια χλωρίδα και πανίδα, να μην το βοηθήσουμε, να μην το εκτιμήσουμε, να μην το αγαπήσουμε...

Αυτοί που το βλέπουν μόνο ως τόπο για την επίδειξη του πλούτου τους και της αυτοπροβολής τους και όσοι ακόμα νομίζουν πως μπορούν να κρύψουν τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει η τοπική κοινωνία, δεν πρέπει να έχουν θέση, σε μια πανστρατιά σωτηρίας και ανάδειξης του αιγαιοπελαγίτικου ακριβού νησιού.

Το ταπεινό μου άρθρο, ας σημάνει ως ένα προσκλητήριο στον κάθε Έλληνα, στην κάθε Ελληνίδα, που θα ήθελε να γίνει σύμμαχος σε κοινό αγώνα για την πρόοδο και την αναγέννηση του νησιού.

Να οργανωθεί μια συμμαχία που θα ανοίξει το δρόμο για ανάπτυξη με ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΕΡΓΑ ΥΠΟΔΟΜΗΣ, προς όφελος των κατοίκων.

Να δυναμώσουμε και να ενισχύσουμε την κραυγή του ακρίτα του ελληνικού Νότου με πανστρατιά.
Σε λίγες μέρες το Καστελλόριζο γιορτάζει την απελευθέρωσή του.

Όχι άλλα λόγια, υποσχέσεις, φανφάρες και πανηγύρια. Φτάνει πια.

Το Καστελλόριζο θέλει να ζήσει.

Του Κυριάκου Μ. Χονδρού