Κάποιοι άνθρωποι πιο άνθρωποι!!!

Κύριε διευθυντά! Έχουμε πολύ καιρό που ξεφύγαμε από την ανέμελη μαθητική μας ζωή.  Μια περίοδο που όλοι ανεξαιρέτως φροντίζουμε να θυμόμαστε και να αναμασάμε σε κάθε συνάντηση μας με τα τότε αδέλφια μας!

Τους τότε συμμαθητές μας! Τους ανθρώπους που μας κάνουν να μιλάμε την τότε γλώσσα όποια κι αν ήταν αυτή! Τους ανθρώπους που μας ξεσηκώνουν τις αισθήσεις και μας εξάρουν τα συναισθήματα!! Και φυσικά οι κουβέντες μας που κατά κανόνα είναι πάντα συγκινησιακά φορτισμένες έχουν σαν επίκεντρο τους καθηγητές μας που φρόντιζαν να συμπληρώνουν επιτυχώς τους γονείς μας στην γαλλουχία και στην σωστή καθοδήγηση!!

Μπορεί να κολλούσαμε "παρατσούκλια" στον καθένα σατιρίζοντας οποιοδήποτε χαρακτηριστικό τους ήταν παράξενο η περίεργο στα μάτια μας, όμως χωρίς να το έχουμε συνειδητοποιήσει τότε, τους αγαπούσαμε αγνά και βαθειά με μια παράλληλη προς τους γονιούς μας αγάπη!! Όλως περιέργως κε διευθυντά ένας μας καθηγητής δεν απέκτησε ποτέ παρατσούκλι!! Οχι από αδιαφορία των μαθητών του!! Ισως από την ολική  παραδοχή της αξίας του από τους μαθητές του!! Γιατί όποτε έγινε αναφορά στο όνομά του από όλων των επιπέδων μαθητές του όλοι ανεξαιρέτως τον ανέφεραν με καλά ανάμεικτα συναισθήματα!!

Αγάπη, ενδιαφέρον, παραδοχή της κοινωνικής, της επιστημονικής, της ανθρωπιστικής αρτιότητάς του!! Αυτός εμφύσησε σ’ όλους μας την δύναμη το θάρρος και το θράσσος να τον ονομάζουμε πατέρα απόντος του φυσικού μας πατέρα!! Αυτός μας έδωσε το δικαίωμα να προστρέχουμε σ’ αυτόν για το οποιοδήποτε πρόβλημα μας απασχολούσε!! Αυτός μεταξύ ισάξιων συναδέλφων του μας παρεκίνησε χωρίς να το συνειδητοποιήσει να τον ανακηρύξουμε όλοι σιωπηλά σε " ΔΑΣΚΑΛΟ"!!

Είναι κε διευθυντά ο γνωστός φιλόλογος-φιλόσοφος κος  ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΜΟΥΖΑΣ!!! Που ακόμα και σήμερα ψάχνει την αφορμή να έλθει σε επαφή με όλους μας και με τον καθένα μας ξεχωριστά για να καμαρώσει ίσως το έργο του στους χαρακτήρες μας που οι γονείς μας, αυτός, και λίγοι άλλοι, συνειδητοί συνάδελφοι του δάσκαλοι έκτισαν!! Να καμαρώσει την μαθησιακή μας αρτιότητα που φρόντισε τότε μέσα και έξω από τις πανεπιστημιακές του γνώσεις!!

Αυτός που έκρινε ήρεμα και μειλίχια την κάθε μας πράξη προσπαθώντας "να μην το ξανακάνουμε"!!  Αυτός που σε έντονο ύφος με μάλωσε όταν εγώ απευθυνόμενος σ’ αυτόν πριν από λίγο καιρό τον προσφώνησα "κύριε καθηγητά"!! Οχι γιατί μετά από κάποια ηλικία είμαστε όλοι συνομήλικοι! Αλλά γιατί τον θυμάμαι από τότε στο γυμνάσιο να προσπαθεί παρά την διαφορά της ηλικίας μας να γίνουμε όχι απλά φίλοι!! Αλλά στενοί φίλοι!! Κύριε καθηγητά!

Σε σέβομαι, σε θαυμάζω, σ’ αγαπώ και προς την δύση της ζωής μου που πέρασε προσπαθώ ακόμη να σου μοιάσω!! Δεν "το βάζω κάτω" γιατί εσύ μας έμαθες να μην παραιτούμεθα ποτέ και να " γηράσκουμε αει διδασκόμενοι"!!

Του Κώστα Σαρρή