«Την Κυριακή  έχουμε γάμο»

Ο Γιάννης Ξανθούλης για μία ακόμη φορά διαπραγματεύεται τη συνδετική αλληλεπίδραση των συναισθημάτων της ζωής και του θανάτου και των κυριάρχων βάσεων αυτών: τη γέννηση, το γάμο, την αφάνεια, το πένθος.

Οι ήρωές του ακροβατούν στο χρόνο (παρόν, παρελθόν και μέλλον), συνθέτουν και αναπτύσουν έντονα συναισθήματα, βιώνουν απώλειες και ψευδαισθήσεις,  πάθη και έρωτες μέσα από απλές αλλά και ταυτόχρονα βίαιες ανατροπές της καθημερινότητάς τους.

Σαν τη ζωή που γεννιέται μετά από έναν γάμο, που αναπτύσσεται μέσα από τα μάτια ενός παιδιού που κουβαλά μέσα του κουβάρι την ξενοιασιά, την αθωότητα το γέλιο, μπλεγμένα με το θάνατο, την ορφάνεια, την ανησυχία της υγιούς ψυχής.

Ο Γιάννης Ξανθούλης με το «Την Κυριακή έχουμε γάμο», μας επιβιβάζει σε ένα ταξίδι με το τρένο της ίδιας της ζωής, κάποιο καλοκαίρι, με προορισμό έναν τόπο καταγωγής που φιγούρες απλές, οικείες, γλαφυρές, μας καλοσωρίζουν και μας περιποιούνται, μας θυμίζουν τα παιδικά μας χρόνια και την απλότητα της επαρχίας και των ανθρώπων της.

 


Μία απλότητα που όμως εμπλέκεται με το κοινωνικά πρέπον και τον επιφανειακό συντηρητισμό, που όμως είναι χαρούμενη, δημιουργεί θετική αναστάτωση και γέλιο ανάμεικτο με κλάμα.

Οι εικόνες του είναι έντονες, σαν να τις ζεις, η γλαφυρή περιγραφή των τοπίων και των καταστάσεων αγγίζουν τα όρια του πραγματικού, η συναισθηματική φόρτιση των ηρώων σε συνεπαίρνει, συμπάσχεις, αγωνιάς, οι ανατροπές ακροβατούν μεταξύ κωμωδίας και δράματος, σε ένα ταξίδι νοσταλγικό, όπου το στρώμα της σκόνης συχνά χωρίζει την αλήθεια από τη φαντασία, ενός ταξιδιού για σκονισμένες ιστορίες που προέκυψε μετά από την αποδοχή μίας πρόσκλησης σε γάμο, κάποια Κυριακή, ένα ταξίδι που η ζωή φλερτάρει και αποδέχεται τον θάνατο. 

Γράφει ο Φίλιππος Ζάχαρης