Η Γοητεία του Ανεξήγητου

Γράφει η Μαίρη Παπανδρέου

Όπως η ομορφιά της Τέχνης δεν συγκινεί παρά μόνον εκείνους που είναι σε θέση να τη νιώσουν, έτσι και η Γνώση δεν τραβάει την προσοχή, παρά εκείνων που είναι ώριμοι να τη δεχθούν. Και δυστυχώς, οι ‘ανώριμοι’, χλευάζουν ό,τι δεν είναι σε θέσει να κατανοήσει ο βαθμός της Νοημοσύνης τους.

Είναι αλήθεια, ότι «και η ομορφιά δυστυχώς συνηθίζεται και παύομε να τη βλέπομε και προπαντός να τη χαιρόμαστε, να τη θαυμάζομε και να διδασκόμαστε από αυτή», μου είχε πει πριν από αρκετά χρόνια ο Λογοτέχνης/Ποιητής, Δικηγόρος και Βουλευτής ΠΑΣΟΚ, αείμνηστος Τάλμποτ Κεφαλινός.  Την αλήθεια αυτή, τη διαπιστώνω συχνά-πυκνά στη Ρόδο, από τον Δεκέμβρη του 1959.

Οι «κρυμμένες» ομορφιές, είναι πάντα μπροστά μας, κι όμως, δεν τις απολαμβάνομε, διότι οι περισσότεροι, έχομε κλειστά τα μάτια της ψυχής μας. Κι όμως, οι ομορφιές και τα αινίγματα βρίσκονται πάντα δίπλα μας, όπως και οι συν-Έλληνές μας, μόνον που πολλοί εγκλωβίζονται σε έναν μικρό γεωγραφικό χώρο, που θεωρούν ‘ομφαλό της Γης’ και τους διαφεύγει η ασύλληπτη ομορφιά της ‘Πατρίδας’ και της ‘Ενότητας’.

Από το 1969, προβληματιζόμουν για το Ακρωτήρι που βρίσκεται στους Πεύκους, και αποκαλείται από τους ντόπιους «Κύνας». Είχα ρωτήσει έγκριτο επιστήμονα Ροδίτη, αν ο «Κύνας» γράφεται με «γιώτα» ή με «ύψιλον» και με είχε διαβεβαιώσει ότι γράφεται με «ύψιλον» και ότι ακόμα και σήμερα στη Ρόδο, πολλοί αποκαλούν το σκύλο «κύνα».

Βέβαια, πάντα θαύμαζα τις αρχαίες ελληνικές μας λέξεις στο καθημερινό λεξιλόγιο των Ροδιτών, όπως «βοτρίδι» για το τσαμπί, από το αρχαίο ελληνικό «βότρις», το «καρπίδι» για τη βουτιά με το κεφάλι από το αρχαίο ελληνικό μας «κάρα» (κεφάλι) και «πηδώ», δηλαδή «πηδώ με το κεφάλι» και άλλες λέξεις χαρακτηριστικές που μας πηγαίνουν στις ρίζες της Φυλής μας, και είναι κι αυτός ένας από τους χιλιάδες λόγους για τους οποίους πρέπει να αισθανόμαστε υπερηφάνεια και ενότητα του ελληνικού μας γένους.

Η «Αλήθεια» δεν δίνεται. Ή την βρίσκει κανείς μέσα του ή δεν την βρίσκει καθόλου. Και η «Αλήθεια» βρίσκεται πάντα μέσα μας και γύρω μας, φτάνει να έχομε την οξυδέρκεια να τη δούμε και να την αναγνωρίσομε.

Στον κεντρικό δρόμο των Πεύκων, που οδηγεί στο Ακρωτήρι Κύνα, λίγο πριν από το λιλιπούτειο πανέμορφο λιμανάκι της Φώκιας, παρατηρώντας τους υπέροχους γυμνούς βράχους του γραφικού λόφου στις παρυφές του κεντρικού δρόμου,  πάντα αναρωτιόμουν, αν ονόμασαν το Ακρωτήρι «Κύνα», εξ αιτίας των απίστευτων σχηματισμών της πλαγιάς του λόφου, ή αν μακρινοί μας πρόγονοι, επηρεασμένοι από την θεότητα των μαύρων σκύλων της αρχαίας Αιγύπτου - φύλακες των ιερών τάφων - είχαν λαξεύσει στο σκληρό βράχο το τεράστιο κεφάλι σκύλου, το οποίο μάλιστα είναι στραμένο ανατολικά και ατενίζει την ανοιχτή θάλασσα.

Στο νου μας έρχεται ο Άμλετ του Σαίξπηρ, που λέγει: «Υπάρχουν πολλά περισσότερα πράγματα στον ουρανό και στη γη, απ’ όσα μπορεί να φανταστεί η φιλοσοφία σου». Οι έγκριτοι Αρχαιολόγοι μας, σίγουρα είναι σε θέση να ερμηνεύσουν αυτή την ‘παράξενη’ παρουσία.