Νηφάλιες φαντασιώσεις

Του
Γιάννη Παρασκευά

Ονειρεύομαι για να ζω, ή ζω για να ονειρεύομαι; Φαντάζει απλή αλλά καθόλου εύκολη επιλογή.
Αφήνεις πίσω σου όλα αυτά που σε πληγώνουν και μετακομίζεις στον δικό σου φανταστικό κόσμο, (ονειρεύομαι για να – μπορώ – να ζω).


Το αύριο στέκει προκλητικά μπροστά σου και με όπλα και οδηγό την δημιουργική φαντασία το πλάθεις και το σχεδιάζεις με την ελπίδα να το ζήσεις. (ζω για να ονειρεύομαι).

Αφήνω πίσω μου αυτά που πληγώνουν, φα -ντάζομαι και ονειρεύομαι μια πόλη και ένα  Νησί που εκπληρώνουν και δικαιώνουν τον λόγο ύπαρξής τους, την διασφάλιση του «ευ ζην» των πολιτών τους.
Στο Μανδράκι περπατώντας ζωντανεύουν μέσα μου εικόνες του παρελθόντος, τότε που ο υπέροχος αυτός χώρος ήταν σημείο αναφοράς ντόπιων και επισκεπτών.

Δεν αφήνω να με σκεπάσει το μαύρο σκοτάδι που με τυλίγει στη βραδινή μου βόλτα, προσπερνώ το σκοτάδι του χώρου, οργιάζει η φαντασία και γεμίζει το μυαλό μου με εικόνες φωτεινές, με νερά πολύχρωμα να χορεύουν στο μεγάλο σιντριβάνι που καλύπτει όλο το χώρο των σημερινών παρτεριών, από τον Ευαγγελισμό μέχρι την Τράπεζα της Ελλάδος.

Οπτική πανδαισία τα πολύχρωμα νερά που λούζουν τη  σειρά των όμορφων αγαλμάτων που στέκονται μέσα στο νερό, διασκεδαστικό μάθημα της Ιστορίας του τόπου και της προσφοράς του στην Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά, μικρή υπενθύμιση σε ντόπιους και ξένους πως σε αυτά τα χώματα έζησαν και μεγαλούργησαν περισσότεροι από κάθε άλλη πόλη φιλόσοφοι, γλύπτες, ποιητές και Ολυμπιονίκες.
(πλήθος ήταν και τότε τα αγάλματα που κάλυπταν τους δημόσιους χώρους της πόλης).

Τα όμορφα μικρά καλοσχεδιασμένα καφέ πόλος έλξης για μικρούς και μεγάλους δίνουν τη δική τους νότα και μια άλλη επιλογή για τις ώρες της ξενοιασιάς και της απόλαυσης αυτής της πιο όμορφης εικόνας της πόλης.

Στην προβλήτα του Μαντρακιού λικνίζονται πανέμορφα μεγάλα γιοτ που με το δικό τους τρόπο συμβάλλουν στην εξαίσια φανταστική μου εικόνα.
Χάθηκε από τη μνήμη μου το γύφτικο παζάρι που γινόταν γύρω τριγύρω.

Στην απέναντι γωνία φαντάζει το εμβληματικό στέγαστρο του κολυμβητηρίου του ΝΟΡ, να δίνει το στίγμα και το μήνυμα σε ποια πόλη και σε ποιο νησί βρίσκεσαι.
(προσφορά και ευγενής χορηγία της Ένωσης Ξενοδόχων, πράξη που φέρνει στις μνήμες τους παλιούς ευεργέτες).

Μεγαλόπρεπο, επιβλητικό και πανέμορφο το Εθνικό Θέατρο δίνει το δικό του χρώμα με την φιλοξενία μεγάλων ντόπιων και διεθνών πολιτιστικών εκδηλώσεων.
Το δομημένο περιβάλλον από μόνο του δεν αρκεί στον προσδιορισμό της ταυτότητας του τόπου, η χρήση του είναι αυτή που την αναδεικνύει.

Ξεπεράστηκαν οι μικροσυντεχνιακές και συμφεροντολογικές αντιδράσεις και έγινε κατανοητό ότι είναι πηγή ζωής κίνησης και πλούτου η αλλαγή της χρήσης τους, αντιοικονομική και ζημιογόνα η στέγαση Υπηρεσιών και προσβολή της Αρχιτεκτονικής και ιστορικής αξίας των κτιρίων, το κυκλοφοριακό χάος εντείνει την απομείωσή τους.

Κοσμοπολιτικό, Πολιτιστικό και εμπορικό κέντρο όλη η γύρω περιοχή, πρόκληση να περπατάς στους όμορφους και καθαρούς πεζόδρομους, πρόκληση οι βιτρίνες των καταστημάτων, τα μικρά καφέ και οι όμορφες γωνιές.

Η φύση προίκισε την πόλη και το νησί με τις πιο όμορφες ακτογραμμές και παραλίες, η φαντασία με σπρώχνει και απολαμβάνω τις εικόνες που προσφέρει η Ροδιακή Ριβιέρα (ρόντα) με την όμορφη και επαγγελματική αξιοποίησή της.

Ευγενικοί και ντυμένοι ομοιόμορφα οι εργαζόμενοι διαχειριστές της παραλίας, ομπρέλες και ξαπλώστρες δείγμα πολιτισμού και σεβασμού των λουομένων, αποδυτήρια και WC να καλύπτουν τις ανάγκες των χιλιάδων επισκεπτών, μικρά καφέ- εστιατόρια από τα οποία μπορείς να αγναντεύεις το πέλαγος και το γαλάζιο του χρώμα.

Τα παραλιακά ξενοδοχεία με αλλαγμένες όψεις κρύβουν την παλιά τους ασχήμια και δένουν αρμονικά με τον περιβάλλοντα χώρο των ιστορικών κτιρίων.
Χάρμα ιδέσθαι ο κόλπος των Κρητικών από το λόφο της Ακρόπολης που στα νερά του τόσοι και τόσοι επίδοξοι κατακτητές ελλιμένισαν τα πλοία τους.

Καθαρός και περίτεχνα διαμορφωμένος ο περιβάλλον χώρος της Ακρόπολης, σε προκαλούν οι όμορφα σχεδιασμένες διαδρομές, οι καλαίσθητες πληροφοριακές πινακίδες για το χώρο και την ιστορία του, οι καθιστικοί χώροι και αφήνεις το βλέμμα σου να αγκαλιάζει τους κίονες του προστάτη της πόλης του Πυθίου Απόλλωνα και τα απομεινάρια των ναών της Πολιάδος Αθηνάς και του Δια.
Γυρνάς πίσω στο χρόνο των πολλών Ροδίων Ολυμπιονικών βλέποντας το Αρχαίο Στάδιο και το μικρό μαρμαρένιο θέατρο.

Το καφέ στη γωνία διακριτικά τοποθετημένο δεν προσβάλλει το μνημείο και δίνει στους επισκέπτες την ευκαιρία να ξαποστάσουν, να δροσιστούν με τον κάθε ένα να κάνει το δικό του ταξίδι στο χρόνο.
Γυρνάς πίσω στο χρόνο  και τα βήματα τα συνταιριάζεις με τα βήματα εκείνων που σε πομπή ή μόνοι κατηφόριζαν για να φτάσουν στο λιμάνι.

Πρόκληση ο μεγάλος πεζόδρομος, περίτεχνη η χάραξη και η πλακόστρωση, δεν μένεις αδιάφορος στις καλαίσθητες στάσεις που αναδεικνύουν την ιστορική διαδρομή του τόπου στους αιώνες. Κόπωση και ζέστη αφήνουν αδιάφορο τον περιπατητή και με αμείωτο το ενδιαφέρον φτάνει από την Ακρόπολη στην είσοδο της παλιάς πόλης, την είσοδο του Αγίου Αθανασίου. (Άγιος Φραγκίσκος).
Με τίποτα δεν θέλω να γυρίσω στη σημερινή πραγματικότητα.

ΥΣ: Αφιερωμένο σε αυτούς που θέλουν να ονειρεύονται.