Καλογριτσάκηδες και... Μπομπολάκηδες

Την ώρα που η χώρα καταρρέει, που  η ανεργία καλπάζει, που τα  νέα παιδιά φεύγουν στη ξενιτιά, που οι συνταξιούχοι μετρούν σαστισμένοι τις περικοπές που υφίστανται κάθε μήνα, την ώρα που οι επιχειρηματίες (μικροί και μεσαίοι) καλούνται να πληρώσουν χρέη και υποχρεώσεις με μηδενικά έσοδα, την ίδια ώρα, κάποιοι (με εξαιρετική μαεστρία) φρόντισαν να...  ασχολείται ολόκληρη η κοινωνία με το ποιος καναλάρχης  είναι περισσότερο απατεώνας. Αυτοί που έφυγαν ή αυτοί που έρχονται;

 

 Για εκείνους που δεν έχουν ασθενή μνήμη, το έργο τούτο το έχουμε ξαναδεί. Με ποικίλες παραλλαγές: Όταν δηλαδή τα πράγματα ζορίζουν, επικίνδυνα για την εκάστοτε εξουσία, τότε η μπάλα, εξοστρακίζεται στις κερκίδες, στα αποδυτήρια, για να επικρατήσει έτσι το απόλυτο μπάχαλο: Να συζητούν δηλαδή οι πάντες για τα τάχα μου σημαντικά και όχι με εκείνα που πραγματικά πρέπει.

Η πραγματική εξυγίανση στους νευραλγικούς χώρους των μέσων ενημέρωσης (το έχουμε ξαναγράψει) δεν πρόκειται να γίνει, ούτε με τσιτάτα και μανιφέστα, ούτε με ευφάνταστες ατάκες, ούτε με δημοπρασίες που έχουν ως μοναδικό κριτήριο το ποιος από τους επίδοξους καναλάρχες θα είναι ο πιο... φραγκάτος.

Το τι χρειάζεται για να θωρακιστεί ο πυλώνας αυτός της δημοκρατίας, της πολυφωνίας και της αληθινής ενημέρωσης όλοι το γνωρίζουν: Να θωρακιστούν πραγματικά  οι «εργάτες της ενημέρωσης». Από Μπόμπολες, Ψυχάρηδες, Κοντομηνάδες, Καλογρίτσες, Μαρινάκηδες  και πολλούς άλλους.

Αυτό έπρεπε να είναι η βασική προϋπόθεση, αν πραγματικά κάποιοι ήθελαν να αλλάξουν το θλιβερό τοπίο που σήμερα επικρατεί. Κι όχι το ποιος θα δώσει (αν καταβληθούν τελικά) τα περισσότερα χρήματα.

Μέχρι να γίνουν όλα αυτά, η κοινωνία μας θα εξακολουθεί να αναλώνεται με τον τρόπο που γνωρίζουμε όλοι μας και να εστιάζει σε δέντρα, δεντράκια και θάμνους, που κάποιο φροντίζουν αν μπαίνουν μπροστά, για να μην φαίνεται το πραγματικό δάσος.

Στο χέρι όλων μας είναι να σταματήσουμε όλο αυτό που παίζεται στις πλάτες μας. Γιατί αργά ή γρήγορα, οι ΕΡΓΟΛΑΒΟΙ της ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ θα τα βρουν μεταξύ τους κι εμείς θα μείνουμε (τάχα αποσβολωμένοι και τρομαγμένοι ) να πέφτουμε και πάλι από τα σύννεφα.