Πιστεύω...  Ομολογώ... Προσδοκώ

Είναι γνωστό στους Ορθόδοξους Χριστιανούς ότι το Σύμβολο της Πίστης μας, που αποτελείται από 12 άρθρα περιέχει 3 μόνον ρήματα και τα τρία σε χρόνο Ενεστώτα.

Συντάχθηκαν από θεοφόρους Πατέρες της Αγίας μας Εκκλησίας και επικυρώθηκαν από την Α’ και Β’ Οικουμενική Σύνοδο.  Με τη χάρη του τριαδικού μας Θεού.  Θεωρείται το Σύμβουλο αυτό της Πίστης μας, η σπονδυλική στήλη, η η πεπτουσία, όπως ονομάζεται περιέχει, όλες τις αλήθειες, τους οδοδείχτες της Πνευματικής ζωής του κάθε βαπτιζομένου Ορθόδοξου Χριστιανού. 

Γι’ αυτό και το διαβάζουμε σε κάθε Θεία Λειτουργία της εκκλησίας μας όλο το χρόνο και οι ανάδοχοι (νονοί) στο μυστήριο της Βάπτισης.  Επίσης σε επίσημες εκκλησιαστικές συναντήσεις και διαλόγους με άλλα θρησκεύματα...

Και η Καθολική (Δυτική) εκκλησία έχει το σύμβολο της Πίστης, με διαφορά στην εκπόρευση του Παναγίου Πνεύματος.  Ενώ εμείς λέμε «Και εις το Πνεύμα το άγιον, το Κύριον, το ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον...», οι Καθολικοί λένε και εκ του «Υιού εκπορευόμενον...» και είναι μία από τις βασικότερες διαφορές των δύο Εκκλησιών Ορθοδόξου (Ανατολικής) και Ρωμαιοκαθολικής (Δυτικής), το γνωστό “Filioque”. 

Αυτό από το 1054 μέχρι σήμερα και με αρκετές διαφορές άλλες ξεχώρισαν τις δύο Εκκλησίες.  Αιώνες τώρα βρισκόμαστε σε διαλόγους και συνέδρια.  Χωρίς ουσιαστικές λύσεις και αποτελέσματα.  Δώδεκα λοιπόν βασικά και ουσιαστικά άρθρα έχουνε μόνο τρία ρήματα, σε χρόνο Ενεστώτα. 

Ξεκινώντας το Σύμβολο της Πίστης μας με το ρήμα «Πιστεύω εις ένα Θεόν... », δηλαδή Πιστεύω ακλόνητα, σταθερά, συνεχώς, όχι όποτε θέλω και με συμφέρει, σε όσα όρισαν, οι Ιεροί κανόνες και οι δογματικές Αλήθειες της Ορθόδοξης Πίστης μας.

Επειδή λοιπόν Πιστεύω αγωνίζομαι να γίνω καλύτερος στην Πνευματική μου ζωή και πορεία.  Η διαβεβαίωση ότι πιστεύουμε στο Θεό την Αγία Τριάδα μας δίνει την βεβαιότητα ότι ο Πατήρ, ο Υιός, και το Αγιο Πνεύμα (Αγία Τριάδα), μας ευλογούν και μας αγιάζουν, στην συνεχή και αδιάκοπο, αγώνα μας, για θέωση και Σωτηρία μας.

Νιώθεις εσωτερική γαλήνη και ευλογία, γιατί το να πιστεύω στον ένα και αληθινό Θεό συνεπάγεται ότι έχω εσωτερική γαλήνη και χαρά, που κάνω και τους άλλους να πιστεύουν δυνατά και όχι αδιάφορα και χαλαρά.

Το δεύτερο ρήμα είναι το ομολογώ σε χρόνο ενεστώτα.  Αυτά που Πιστέυω, τα ομολογώ, δηλαδή, τα κάνω πράξη ζωής, καθημερινώς, τα φανερώνω, δεν τα κρύβω, και όποτε και όπου χρειαστεί για την Πίστη μας την Αγία, αμύνομαι, απαντώ, υπερασπίζομαι δεν αδιαφορώ, δεν παραβλέπω δεν σιωπώ, γιατί αλλιώς θεωρείται η σιωπή εδώ συγκατάθεσις και συμβιβασμός που είναι έργο του διαβόλου και των οπαδών του. 

Οι συμβιβασμοί και οι υποχωρήσεις μας οδήγησαν στις ημέρες μας να αμφισβητούνται και να υποβαθμίζονται ακόμα και με Νομοθετικές διατάξεις, η αμαρτία, και κάθε άνομο, παράνομο και μοντέρνο.

Η ομολογία Πίστεως είναι έργο και πράξη συνεχούς πνευματικής ζωής και μυστηριακής ένωσης με την Αγία Τριάδα, την Παναγία και τους Αγίους μας.  Η υποχωρητικότητα εκθέματα Πιστεύω είναι Προδοσία, είναι ξεπούλημα είναι άνανδρη Πράξη, και ο Θεός τα τιμωρεί αυτά.  Γι’ αυτό υπάρχει διαχρονικά και πάντοτε επίκαιρο το γνωμικό εκκλησιαστικό «ο υπομείνας εις τέλος σωθήσεται...» μέσα από το Ευαγγέλιο και την Καινή Διαθήκη. 

Οπου και όποτε βρίζετε. υποβαθμίζετε, γελοιοποιείτε, βλασφημείτε το Ονομα της Αγίας Τριάδος, ή τα δόγματα και οι Αλήθειες της Πίστης μας, παίρνω θέση ευγενούς και όχι απρεπούς άμυνας.  Ομολογώ χωρίς φόβο και πάθος σε Αιρετικούς, σε ψεύτικους και χλιαρούς οπαδούς, και αυτά που γράφτηκαν και υποστηρίχθησαν επί αιώνες, από μάρτυρες Αγίους και Πατέρες δεν έχει κανείς, μα κανείς το δικαίωμα, να τα κοροϊδεύει για να τα γελοιοποιεί. 

Ο Μεγάλος από ψηλά τα καταγράφει όλα, τα πάντα... το τρίτο ρήμα και αυτό σε χρόνο Ενεστώτα, είναι το Προσδοκώ.  Για ότι πιστεύω, για ότι ομολογώ, αυτά και προσδοκώ.  Δηλαδή περιμένω σίγουρα «Ανάσταση» νεκρών και ζωή Του μέλλοντος αιώνος.  Αμήν».

Ετσι τελειώνει το τελευταίο άρθρο και σύμβολον της Πίστης μας. Περιμένω την Ανάσταση των νεκρών στην Δευτέρα παρουσία Του Χριστού μας και την μελλοντική αιώνια ζωή.  Ηλθαμε εδώ στη γη για ένα ταξίδι.  Να αφήσουμε τα καλά μας έργα, την αξιοπρεπή παρουσία μας, να νιώσουμε πραγματικά παιδιά του αληθινού και ζωντανού Θεού μας. 

Μαχητές της βιοπάλης, για Ωραίο αγώνα, της ευγενούς άμιλλας.  Να φορτώσουμε τις βαλίτσες μας, όχι με λίρες χρυσές και χρήματα και εφήμερες δόξες, αλλά με έργα αγάπης, πίστης ακλόνητης και ομολογίας.  Αδέλφια μου!

Ας αρχίσουμε τα πνευματικά εφόδια της συνεχούς προσευχής, με απλά λόγια στον Τριαδικό μας Θεό και στην Παναγία μας.  «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με...», ας δείξουμε εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού.  Στο σπίτι μας, να ανάβει ακοίμητο κανδήλι, να θυμιάζουμε, να νηστεύουμε, να εκκλησιαζόμαστε, να να κοινωνούμε των Αχράντων μυστηρίων. 

Μην μας κυριεύει η διαβολική σκέψη.  Εχουμε καιρό μπροστά μας.  Μεγάλο λάθος αυτό.  Πρέπει να ζούμε την κάθε ημέρα και στιγμή της ζωής μας, σαν την πρώτη και την τελευταία.  Ακούμε, βλέπουμε, ζούμε, βιώνουμε τα κακά και ξαφνικά φαινόμενα γίνονται γύρω μας. 

Ας δώσουμε όλοι μαζί κληρικοί, λαϊκοί, την καλη μας ομολογία και Πίστη στο έργο του Θεού.  Παιδιά του είμαστε και είναι ο Πατέρας μας. Μέσα μας θα νιώθουμε μια ξεχωριστή ευλογία, μια εσωτερική γαλήνη μια ευτυχία, που τα χαρίζει απλόχερα στους αγωνιστές και ανυποχώρητους Χριστιανούς η χάρη Του Τριαδικού μας Θεού.  Αμήν.

Γράφει ο πρωτοπρεσβύτερος Κυριάκος Αναστ. Μανέττας
Κληρικός-Εκπαιδευτικός, εφημέριος ιερού ναϋδρίου Αγίας Ειρήνης-Τριών Ιεραρχών Παν/μίου Αιγαίου