Αθανασία: Το νέο βιβλίο του Νίκου Κωνσταντινίδη

Η Αθανασία είναι ένα όνομα αλλά και μια έννοια, την οποία προσέγγισαν πολλοί μεγάλοι μύστες και φωτισμένοι διανοητές.

Μύχια επιδίωξη του ανθρώπου ήταν να κατανοήσει αυτό το «κάτι άλλο» της ύπαρξής του, το οποίο πάντα ερέθιζε τη ανθρώπινη σκέψη. Η έλλειψη της γνώσης, της ίδιας του της φύσης,  κάνει τον συνειδητοποιημένο άνθρωπο να αισθάνεται ατελής και ελλιπής. Η ανθρώπινη ύπαρξη δεν είναι ένας ανυποψίαστος επισκέπτης του κόσμου, για τον οποίο δεν έχει κανένα βαθύτερο ενδιαφέρον ή απορία. Ο φόβος του θανάτου δεν είναι παρά η αφορμή για τη κατανόηση της ζωής και το ερέθισμα που οδηγεί στην αφύπνιση μπροστά στη μεγάλη αλήθεια της αιωνιότητας της ύπαρξης.     

Ένα νέο κορίτσι, η Μαρία, μπαίνει στο κόσμο των ναρκωτικών. Η εξάρτηση και η απειλή του θανάτου παραμονεύει. Στήριγμά της θα γίνει η αδελφή της Ελένη, η οποία έχει μια μικρή κόρη, την Νάνσυ.   Ο Θάνος, ένας διαζευγμένος διανοούμενος δημοσιογράφος, προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στο επάγγελμά του, τις πνευματικές του αναζητήσεις  και τις προσωπικές του σχέσεις, με τη γυναίκα του, την Ελευθερία και το γιο του, Ανδρέα. Ταυτόχρονα γράφει ένα βιβλίο με τίτλο «Αθανασία».

Η Μικρή Νάνσυ (ή Αθανασία), θα γίνει η αιτία, όλοι, να συνδεθούν. Στο νέο ξεκίνημα της ζωής τους, θ’ αναθεωρήσουν τον τρόπο σκέψης τους και θα προσαρμόσουν τις επιλογές τους στις νέες συνθήκες. Όμως η ζωή είναι απρόβλεπτη…

Η συνειδητοποίηση της αέναης πορείας της Δημιουργίας και της κατανόησης τις ψυχικής ύπαρξης σε αυτή, μέσα από τις σελίδες του βιβλίου, βοηθούν τον αναγνώστη να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στον κόσμο της εγρήγορσης και στον κόσμο των πνευματικών του αναζητήσεων, ανάμεσα στον  κόσμο του θανάτου και της ζωής, ανάμεσα στον κόσμο του «τώρα» και τον κόσμο του «πάντοτε».

Οι άνθρωποι χωρίς αυτή την επίγνωση, πορεύονται με απαράβατη νομοτέλεια σε μια παροδική, δίχως ουσία ενασχόληση, που μπορεί να ονομάζεται ζωή, αλλά δεν έχει μέσα της κανένα από τα στοιχεία που δίνουν αξία σ’ αυτή τη λέξη.  

Η «Αθανασία» είναι το άυλο βιβλίο της αναζήτησης, στον απόηχο της πορείας μας, πάνω στην ατραπό της εξέλιξής μας, η γνώση που ξεκινά από την  πρώτη μέρα που ανοίγουμε τα μάτια μας στον κόσμο της ύλης. Ο χρόνος της ζωής μας, ως τμήμα της αιωνιότητας, είναι απειροελάχιστος. Σημασία έχει ν’ ανακαλύψουμε προς ποιο ανθρώπινο ή θεϊκό μέλλον πορευόμαστε.