Ο άδικος μπελάς... Το φιλότιμο και οι επιπτώσεις του

Το έχουμε ακούσει πολλές φορές αυτό. Ενδεχομένως λίγο πολύ όλοι μας να την έχουμε πατήσει. Ο λαός μας φιλόσοφα λέγει: «Πήγα για μαλλί και βγήκα κουρεμένος».

Πολλές φορές κάνεις καλό και σου βγαίνει σε κακό. Μπορεί να μην το μετανιώσαμε αυτό, αλλά βγαίνει μια πικρία. Μα καλό πήγα να κάνω. Και με βρήκε ο άδικος μπελάς.

Στο ιστορικό νησί της Μεγίστης (Καστελλόριζο), είναι μια κατάρα αυτό και το λένε σε όσους θέλουνε να εκδικηθούνε: «Ο άδικος μπελάς να σε βρει». Και πραγματικά ο άδικος αυτός μπελάς είναι ότι χειρότερο μπορεί να πάθει στη ζωή του ο κάθε άνθρωπος.

Σε όποιον χώρο και εάν ανήκει κοινωνικό, επαγγελματικό, πολιτικό, εκκλησιαστικό, φιλανθρωπικό κλπ. Πρώτα απ’ όλα μπορεί να σε χρεώσουν πράγματα, καταστάσεις, για ότι δεν έκανες.

Σου ρίχνουν εφόσον διαθέτεις χαρακτήρα ντρόμπρο, ειλικρινή, αυθόρμητο, οτιδήποτε που μπορεί στην καλύτερη των περιπτώσεων, να σου τα ρίξουν πάνω σου όταν τα είπες και τα έκανες. Δειλοί άνθρωποι, διχασμένες προσωπικότητες, δοσίλογοι, αναξιόπιστοι είναι λίγα απ’ τα πολλά μεγάλα κατορθώματά τους που ενώ αυτοί τα πιστεύουν και τα παρακινούν, στο τέλος το παίξουν σωσίες, σωτήρες και πολλά άλλα.

Συνήθως την πατάνε οι φιλότιμοι άνθρωποι. Το επίθετο φιλότιμος, φιλότιμη, φιλότιμο, αντιπροσωπεύει την κατηγορία εκείνη των ανθρώπων που ευσυνείδητα πασχίζουν να βοηθήσουν, να συντρέξουν, να ξεχωρίζουν από τους χλιαρούς, ψυχρούς και αδιάφορους συνανθρώπους τους.

Στην αδικία, στη διάκριση, στην περιφρόνηση σε κάθε δύσκολη περίπτωση ο φιλότιμος άνθρωπος θυσιάζεται και θυσιάζει και τιςπροσωπικές του στιγμές και απολαύσεις.

Και πολλές φορές, λαμβάνει αντί του «μάνα... χολήν». Πικρία και αχαριστία. Και ενώ νιώθεις μια γαλήνη εσωτερική, οι επιτήδειοι χαρακτήρες και γραφικοί σου επιρρίπτουν ευθύνες, σχολιάζουν, ειρωνεύονται, κριτικάρουν την κάθε ενέργεια και καλοπροαίρετη προσφορά, όπου σε βρίσκει σίγουρα ο λεγόμενος άδικος μπελάς.

Υπήρξαν χιλιάδες οι περιπτώσεις ανθρώπων και που το βιώνουμε καθημερινά, που πέθαναν. αρρώστησαν για να αποδεικνύουν τα αυτονόητα. Βρέθηκαν μπερδεμένοι χρειάστηκαν τα πάντα γιατί μπήκαν στη μέση να σώσουν καταστάσεις. Μπήκαν εγγυητές και έχασαν περιουσίες τους.

Στην εργασία, στο σπίτι, στη ζωή νιώσανε την ανάγκη, τις φιλονικίες, τους άδικους διωγμούς, στην καθημερινότητα να παρέμβουν, για ειρήνευση, συμφιλίωση, απόδοση δικαιοσύνης και στο φινάλε αυτούς κυνηγήσανε, και επολέμησαν από ζήλεια, και φθόνο αυτή τους τη φιλοτομία, όμως για τις περιπτώσεις αυτές, επειδή για άδικο μπελά σε ότι καλό έπραττε ο θεάνθρωπος και αναστήθηκε δίνει κουράγιο, δύναμη και αισιοδοξία σε όσους με αυταπάρνηση είναι στην κατηγορία των φιλότιμων, των αγαθών των καθαρών ανθρώπων.

Ολόκληρα κεφάλαια του θείου πάθους τον ομιλεί και καυτηριάζει με το «Ουαί Αλλοίμονο σας Φαρισαίοι και Υποκριτές» και επειδή ζούμε σε μια εποχή, υποκριτών, απατεώνων, κλεπτών η πιο ευάλωτη κατηγορία που υποφέρει είναι των ευσυνηδείτων και φιλότιμων ανθρώπων.

Αυτούς που και η εκκλησία και η πολιτεία έπρεπε διαχρονικά να βραβεύει. Να επαινεί να προωθεί για μίμηση και παράδειγμα.

Και επειδή οι τράπεζες των συμφερόντων, και των Σιωνιστών και Εβραίων και Μασόνων δεν ωφελούνται με αυτές τις περιπτώσεις εναρέτων και φιλοτίμων ανθρώπων γι’ αυτό ζούμε έσχατα και αποκαλυπτικά χρόνια.

Ασέβεια, πορνεία, φιλοχρηματία, καλοπέραση, ευδαιμονία. Γι’ αυτό και άρχισαν οι εποχές των ωδίνων. Πόνος, δυστυχία, μοναξιά, εγκατάλειψη, αδιαφορία, ωχαδελφισμός, κατάντησε η κοινωνία μας.

Μόνο ένας χώρος μας δίνει ακόμα δροσοσταλίδες χαράς και αισιοδοξίας.

Η Εκκλησία, ο Χριστός, η Παναγία μας, οι διαχρονικοί Άγιοί μας. Η μυστηριακή ζωή. Μόνο έτσι οι άδικοι μπελάδες, επιστρέφουν στους νοικοκύρηδες τους, και οι έντιμοι και φιλότιμοι μένουν σταθεροί και ακλόνητοι για να υπηρετούν το φως, την αλήθεια, και να γλυκάνουν τον πόνο των συνανθρώπων τους. Αμήν...

Γράφει o πρωτοπρεσβύτερος, εφημέριος Ιερού ναϋδρίου Αγίας Ειρήνης-Τριών  Ιεραρχών Παν/μίου Αιγαίου Ρόδου Κυριάκος Αναστ. Μανέττας