Εχθρός προ των πυλών

Γράφει ο Θάνος Ζέλκας

 

Κάθε φορά που οι κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων ανακοινώνουν μια σειρά νέων φόρων (με την τρέχουσα σε μεγάλο οίστρο) στους πολίτες, πέρα από την αγανάκτηση που τους κυριεύει, εύλογα τους δημιουργείται η απορία που τελειώνει όλο αυτό. Ως πότε δηλαδή θα βλέπουν τα εισοδήματά τους να συρρικνώνονται, το βιωτικό τους επίπεδο να πέφτει, τις επιχειρήσεις τους να κλείνουν, την ανεργία να έχει εισχωρήσει μέσα σε κάθε σπίτι; Υπάρχει ένα πλάνο πίσω απ’ αυτό ή απλά κερδίζουμε χρόνο πριν επέλθει το μοιραίο;

Είναι αδιαμφισβήτητο ότι η ελληνική κοινωνία έχει εξαντλήσει τις αντοχές της σε κάθε επίπεδο και πλέον η εξαθλίωση των χαμηλών στρωμάτων της είναι κάτι που δεν μπορεί να αποφευχθεί. Αυτό με μια απλή συνεπαγωγή σημαίνει ότι όλα όσα έγιναν μέχρι σήμερα δεν είχαν κανένα απολύτως αποτέλεσμα. Διότι η λογική λέει πως αν συνέβαινε το αντίθετο, δεν θα χρειαζόταν να παρθούν νέα μέτρα. Άρα κάθε φορά που ανακοινώνονται νέα μέτρα, είναι μια έμμεση ομολογία της εκάστοτε κυβέρνησης ότι έχει αποτύχει να πραγματοποιήσει αυτά που υποσχέθηκε στους δανειστές της χώρας.

Με πολύ απλά συμπεράσματα αυτό δείχνει πως είτε τα “σχέδια διάσωσης” της χώρας είναι καθαρά σχεδιασμοί επί χάρτου και τίποτα παραπάνω, άρα αυτοί που τα φτιάχνουν δεν έχουν καμία επαφή με την πραγματικότητα, είτε πως στην πλάτη των πολιτών γίνονται πειράματα με την πολιτική ηγεσία να μην έχει ιδέα πως θα βγάλει πραγματικά τη χώρα από το αδιέξοδο.

Το πιο προφανές είναι πως συμβαίνουν και τα δύο ταυτόχρονα. Το χειρότερο είναι πως κανείς δε φαίνεται να νουθετείται από το μέγεθος της καταστροφής και να συνεχίζεται απαρέγκλιτα η πολιτική των διαπιστώσεων, των γενικεύσεων και της έλλειψης μακρόπνοου σχεδιασμού.
Στα όλα προβλήματα έρχεται να προστεθεί και το γεγονός ότι η χώρα απογυμνώνεται από το έμψυχο υλικό της, ιδιαίτερα εκείνο με την υψηλή μόρφωση που θα έπρεπε να είχε αξιοποιηθεί στο έπακρον ώστε να υπάρξει μια πιθανότητα να ανακάμψουμε.

Ο κίνδυνος που ελλοχεύει πίσω απ’ αυτό είναι πως σε περίπτωση μια ολικής καταστροφής - και εδώ ο καθένας μπορεί να βάλει τη δική του εκδοχή - , την επόμενη ημέρα δεν θα υπάρχει κανείς με τις απαραίτητες γνώσεις να αναλάβει τα ηνία της χώρας, όσον αφορά τουλάχιστον τη δημόσια διοίκηση. Άρα θα γυρίσουμε πολλά χρόνια πίσω, στις εποχές του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, όπου ξένοι αξιωματούχοι τοποθετούνταν από τις εγγυήτριες δυνάμεις σε καίριες θέσεις του δημόσιου τομέα.
Μπορεί να μοιάζει με σενάριο επιστημονικής φαντασίας, αλλά τα δεδομένα δείχνουν πως αυτή η ώρα δεν θα αργήσει να έρθει αν δεν γίνει κάτι δραστικό.

Η κρατική μηχανή βαριανασαίνει, ο κοινωνικός ιστός έχει διαρραγεί και επιπλέον η γειτονιά μας βρίσκεται για άλλη μια φορά σε αναβρασμό, με τις προκλήσεις ως προς τη χώρα μας να κλιμακώνονται μέρα με τη μέρα. Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος γνώστης της διάσπασης του ατόμου για να κατανοήσει πως ο κίνδυνος βρίσκεται έξω από την πόρτα μας.

Σίγουρα αυτή τη στιγμή δεν είναι σώφρον να υιοθετήσουμε σενάρια καταστροφολογίας. Θα έπρεπε όμως να λάβουμε σοβαρά υπόψη όλα τα δεδομένα και να είμαστε έτοιμοι για παν ενδεχόμενο. Αυτό προϋποθέτει βέβαια μια υπεύθυνη αντιμετώπιση από μεριάς πολιτικής και πολιτειακής ηγεσίας και όχι “χαλαρά ποτά” στην αυλή του Μαξίμου με τραγουδάκια στο πιάνο. Προϋποθέτει συνοχή όλων των πυλώνων στους οποίους μπορεί να στηριχθεί μια τέτοια προσπάθεια.

Η ανοργανωσιά και ο παρορμητισμός έχουν κοστίσει πολύ ακριβά σ’ αυτό το έθνος. Αν μας έχουν μείνει δυο “δράμια” λογικής οφείλουμε να αλλάξουμε ρότα και να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα στις αληθινές της διαστάσεις. Ο εχθρός είναι προ των πυλών. Πλανάται πλάνην οικτράν όποιος νομίζει ότι θα μας σεβαστεί και θα φύγει.