Γνήσιος Ρομαντισμός κι όχι αφέλεια...

Γράφει η Nάντια Σαρρή
Δασκάλα ειδικής αγωγής


Ρομαντισμός λοιπόν...

Ο περισσότερος κόσμος εκεί έξω που ακούει τον λέξη “ρομαντισμός”  τη συνδέει άμεσα και άρρηκτα με προσωπικές συναισθηματικές καταστάσεις έντονα φορτισμένες άλλοτε με θετικό και άλλοτε πάλι με αρνητικό πρόσιμο. Έτσι και μόνο στο άκουσμα της λέξης ξεπροβάλλουν κόκκινες καρδούλες, πολύχρωμα αστεράκια, ροζ αρκουδάκια, ηλιοβασιλέματα, άσπρα άλογα και ξανθοί με ανοιχτόχρωμα μάτια, κατά προτίμηση, ιππότες. Οι αμερικάνικες ερωτικές κομεντί πρέπει να ομολογήσω έκαναν καλά τη δουλειά τους.

Έλα όμως που ο Ρομαντισμός ουδεμία σχέση έχει με όλα αυτά που υπερασπίζεται με ζήλο μια μεγάλη πλειοψηφία επίδοξων barbie  με μότο τους βεβαίως βεβαίως “είμαστε ρομαντικές, τι να κάνουμε;”. Μιας και ο Ρομαντισμός είναι το ρωμαλαίο εκείνο κίνημα που πήγε κόντρα στον ορθολογισμό και τον νεοκλασικισμό. Αντικατέστησε τη λογική από τη φαντασία και το συναίσθημα και άνοιξε πανιά πέρα από το χωροχρόνο, αναζητώντας το ιδανικό, το άπιαστο. Έτσι ο κανόνας και η τάξη έδωσε τη θέση τους στην ελευθερία και την έκφραση.

Τι κρίμα όμως που εμείς δεν ζούμε στον 18ο αιώνα, αλλά στον 21. Εδώ που ο ρομαντισμός έχει ξεκάθαρη ερωτική χροιά και  έννοιες όπως ανθρωπισμός, συλλογικότητα, επανάσταση ουδεμία σχέση έχουν με οτιδήποτε ρομαντικό. Μια και στις λέξεις αυτές  δεν κολλάνε οι καρδούλες από κόκκινα ροδοπέταλα, περίπατοι χέρι-χέρι εκεί που σκάει το κύμα κι όλες εκείνες οι εικόνες που θα αντικρύσει κάποιος αν πληκτρολογήσει στο google  τη λέξη “ρομαντισμός”.

Βλέπεις σήμερα πιο ρομαντική φαντάζει μια σκηνή 2 κολωνάτων ποτηριών με κόκκινο κρασί σε ένα χλιδάτο πλαίσιο, παρά η διάσωση ενός προσφυγόπουλου στο Αιγαίο. Γενικότερα, οποιοδήποτε σκηνικό για 2 σε θάλασσα ή σε στεριά, μέσα στη γόνδολα ή κάτω από μια ομπρέλα, στη δύση ή την ανατολή του ηλίου, είναι πιο ρομαντικό από τους συνανθρώπους μας να ξεχύνονται στους δρόμους παλεύοντας για όλα εκείνα τα χαμένα ιδανικά...

Γιατί τελικά η ουσία δεν βρίσκεται σε όλες εκείνες τις καρδιές που καθημερινά ποστάρουμε, γιατί η ουσία είναι μέσα στην καρδιά μας τη μία και μοναδική. Μια καρδιά που δεν έχει πάρει το σχήμα της από ροδοπέταλα, αλλά από πολλές  γροθιές ενωμένες, κατακόκκινες από το αίμα των ανθρώπων που αγωνίστηκαν για μια ελεύθερη ζωή. Βλέπεις ρομαντισμός είναι να ονειρεύεσαι έναν καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο και πιο όμορφο. Κάτι που φυσικά έχει ξεπεράσει προ πολλού τους αριθμούς 1 και 2....

“Κι αν μας πουν ότι είμαστε σχεδόν ρομαντικοί, ότι είμαστε αδιόρθωτοι ιδεαλιστές, ότι σκεφτόμαστε το αδύνατο, εμείς πρέπει χίλιες φορές να απαντήσουμε «ναι, είμαστε»”
E.G