Η Ιστορία ενός... Χάτσικο σκύλου στη Ρόδο

Όποιος γνωρίζει την αληθινή ιστορία του Χάτσικο, του σκύλου που έγινε σύμβολο της αφοσίωσης και της αγάπης για μια ζωή, και όποιος είδε και την ταινία  γυρισμένη πάνω  στα πραγματικά περιστατικά αυτού του γεγονότος, το θεωρώ αδύνατον να μην έχει συγκινηθεί.

Η υπόθεση που διαδραματίστηκε  το 1924 στην Ιαπωνία, και που είχε συγκινήσει όχι μόνο την  τότε περίοδο,  αλλά εξακολουθεί να συγκινεί έως τις μέρες όλη την ανθρωπότητα.   

Το σκυλί που συνόδευε κάθε πρωί τον κύριό του καθηγητή Ουένο μέχρι τον σταθμό του τραίνου, και που τον περίμενε κάθε απόγευμα στον σταθμό να επιστρέψουν μαζί σπίτι. Και όταν ο καθηγητής έπαθε καρδιακή προσβολή και δεν γύρισε ποτέ πίσω, τότε το σκυλί σύμβολο, τον περίμενε μέχρι το τέλος της ζωής του, στο ίδιο ακριβώς σημείο του σταθμού, αρνούμενο να δεχτεί την απώλεια του κυρίου του.

Ένας λοιπόν Χάτσικο και στη Ρόδο.

Είχα ακούσει για αυτήν την ιστορία που συνέβαινε στη πόλη της Ρόδου και μου ήταν δύσκολο να το πιστέψω έως ότου το είδα με τα μάτια μου.

Στην οδό Καμείρου ένα 17χρονο κορίτσι, σε ένα οικόπεδο δίπλα ακριβώς από το σπίτι του, έβλεπε ένα παρατημένο σκυλί (όπως συμβαίνει συνήθως με τους ανεύθυνους που τα παίρνουν και μετά τα αφήνουν στους δρόμους),  με κάποιο μικρό πρόβλημα στα μάτια.

Το κορίτσι λόγω της Παιδείας που έλαβε από τους γονείς του, και της μεγάλης ευαισθησίας του απέναντι στα Ζώα, ξεκίνησε να παράσχει στο Ζώο την απαιτούμενη ιατρική φροντίδα, καθώς επίσης και να το σιτίζει παρ' όλη την οικονομική δυσκολία που περνά η οικογένεια.

Και όχι μόνο αυτό, αλλά το πενιχρό του χαρτζιλίκι αντί να το ξοδέψει σε σάντουιτς, προτίμησε να το διαθέτει για τα έξοδα του σκυλιού.

Το μόνο που δεν κατόρθωσε ήταν να το πάρει στο σπίτι διότι η ιδιοκτήτρια τους το απαγόρευε  δια ...ροπάλου.

Έτσι αναπτύχθηκε μεταξύ κοριτσιού και Ζώου ένας πολύ ιδιαίτερος και δυνατός δεσμός.
Κάθε πρωί το σκυλί συνόδευε το κορίτσι στο σχολείο και περίμενε μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι, και όταν βεβαιώνονταν ότι έμπαινε μέσα, τότε έπαιρνε το δρόμο της επιστροφής να πάει να κουρνιάσει σε μία άκρη του οικοπέδου.

Από ένστικτο λίγο πριν τη λήξη του τελευταίου μαθήματος ξανά έπαιρνε τον δρόμο προς το σχολείο, περίμενε το παιδί, και το συνόδευε πάλι μέχρι το σπίτι.

Η δε μητέρα της μικρής συγκινημένη από το γεγονός, άρχισε να ψάχνει ένα μικρό σπίτι με κήπο ούτως ώστε να πάρουν τον ...Χάτσικο μαζί τους.

Μέχρι τότε όμως η έννοια τους και η στεναχώρια τους είναι να φιλοξενηθεί το σκυλί σε σίγουρα χέρια. Γιατί το πρόβλημα που έχει στα μάτια του το Ζώο θέτει σε κίνδυνο και την ζωή του σκυλιού, αλλά και την ασφάλεια των συμπολιτών μας από τροχαίο.

Όταν πληροφορήθηκα το συμβάν, και διαπίστωσα ότι όντως είναι έτσι, αποφάσισα για λίγες ημέρες και μέχρι να χειρουργηθεί στα μάτια  ο ..Χάτσικο, να τον φιλοξενήσω στο σπίτι μου. Και δεν θα είχα κανένα απολύτως πρόβλημα να το φιλοξενήσω όσο χρειαστεί έως την τελική του υιοθεσία από την κοπέλα, αν δεν είχα τρία δικά μου σκυλιά μέσα  σε ένα μικρό διαμέρισμα, σε συγκερασμό με την σύνταξη που παίρνω και που ισοδυναμεί με ένα χαρτζιλίκι μίας εβδομάδας στο εγγονάκι μου.  

Απευθύνθηκα εγγράφως σε Φιλοζωϊκούς Συλλόγους και Οργανώσεις υπέρ των δικαιωμάτων των Ζώων, αλλά οι περισσότερες από αυτές είναι Σύλλογοι μόνο σε σφραγίδα. Αυτή δυστυχώς είναι η ..αγάπη τους απέναντι στα Ζώα.

Αν κάποιος ενδιαφέρεται πραγματικά για την μικρή μας Ελένη, και την προσωρινή φιλοξενία του ..Χάτσικο που στην περίπτωσή μας λέγεται Όσκαρ, ας επικοινωνήσει μαζί μου στο τηλέφωνο 694 7638486

Μάκης Ινγγλέσης