Ουδέν κίβδηλον ουδ’ απατηλόν

Στα διεισδυτικά και αιχμηρά κείμενα του Στ. Κασιμάτη ανήκει και αυτό με τον τίτλο “Η μόνη ελπίδα”, στην “Κ” της 21.9.2016, αναφερόμενο στον Κυριάκο Μητσοτάκη.  Είναι όπως τα περιγράφει. 

Η έξοδος από την κρίση προϋποθέτει, πλην άλλων, ικανό και σοβαρό πρόσωπο, με ρεαλιστική αντίληψη, για το Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο γίγνεσθαι, χωρίς ιδεοληψίες και εμμονές, που χαρακτηρίζει την Αριστερά.  Είναι εμφανές ότι είναι ο πιο κατάλληλος για κάποιο ορατό αποτέλεσμα.

Η πλήρης όμως κυριαρχία της αριστεράς κατά την μακρά περίοδο της μεταπολίτευσης - στην κουλτούρα και τον ακτιβισμό, στην κυριαρχία δηλ. στους δρόμους (διαδηλώσεις, απεργίες κ.λπ.) αποτελεί σημαντικό εμπόδιο για την έξοδο της χώρας από την παρατεταμένη κρίση, που δεν μπορεί να υποτιμηθεί. 

Γι’ αυτό απαιτείται ένα ισχυρό πλειοψηφικό ρεύμα, που θα έφερνε τον Κυρ. Μητσοτάκη στην εξουσία, που ασφαλώς θα αποδυνάμωνε την αριστερά και θα διευκόλυνε την έξοδο της χώρας απότ ην κρίση.  Αλλά είναι εφικτό αυτό; για την ώρα δεν φαίνεται.  Ετσι το πρόβλημα καθίσταται ευρύερο, βαθύτερο και διαχρονικό.  Το περιγράφει ο αθάνατος Πλούταρχος στην βιογραφία του Αθηναίου πολιτικού και στρατηγού Φωκίωνα (402-317 π.Χ.).

«... και πόλις εν τύχαις αβουλήτοις γενομένη ψωψοδεές και τρυφερόν εστί δι’ ασθένειαν ανέχεσθαι παρρησίας ότι μάλιστα δείται, των πραγμάτων αναφοράν αμαρτήματος ουκ εχόντων, διά πάντι σφαλερόν τοιαύτη πολιτεία”.

(Ετσι η πόλη που έχει περιπέσει σε ανεπιθύμητες καταστάσεις, γίνεται από αδυναμία φοβισμένη και μαλθακή, με αποτέλεσμα να μην ανέχεται την αλήθεια, τότε που περισσότερο από κάθε άλλη φορά, την έχει ανάγκη, όταν πια τα σφάλματα είναι αδύνατον να διορωθούν. Γι’ αυτό και τέτοια πολιτεία είναι από κάθε άποψη έτοιμη να πέσει).

Το απαισιόδοξο και πικρό συμπέρασμα του Πλούταρχου φρονώ ότι μπορεί ν’ αποφευχθεί  με τον Κυριάκο στο τιμόνι της χώρας.  Και τούτο γιατί ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης έδωσε δείγματα, όπως λέγει πάλι ο Πλούταρχος.

«... ως ουδέν κίβδηλον ουδ’ απατηλόν εν εμέμετητο εν τοις πραττομένοις υπ’ αυτού».
(Επειδή δεν υπήρχε τίποτα το κίβδηλο και το απατηλό στις πράξεις του).

Γράφει ο Αντώνης Ν. Βενέτης