«Οι Παναγίες»  της ζωγράφου MAUD GUTERSTAM

Την Παρασκευή 7 Οκτωβρίου μια παρέα από αρχιτέκτονες προσκληθήκαμε στα εγκαίνια της Έκθεσης Ζωγραφικής της καλλιτέχνιδας  MAUD GUTERSTAM στο Κατάλυμα της Γαλλίας. Ήταν μια λιτή και ταπεινή εκδήλωση ανταποκρινόμενη στον χαρακτήρα της καλλιτέχνιδας και στη μαγεία των έργων της.

Το μπλε με το γκρίζο, οι όψεις με τους κήπους, τα ξωκλήσια με τα καφενεία, το παραμύθι με την πραγματικότητα, τα πρόσωπα με τα αντικείμενα, κολάζ και γήινα χρώματα συνέθεταν ένα μοναδικό καμβά που ξεφεύγει από την κλασικότητα και τρέχει στις κρυστάλλινες ευαισθησίες του δημιουργού. Η φύση τραγουδάει, το περιβάλλον χαίρεται, ο άνθρωπος ευφραίνεται.

Ένοιωσα για μερικές στιγμές να ταξιδεύω σ΄ ένα όνειρο όπου οι νεράιδες σε συνόδευαν στο γαλάζιο του ουρανού και τα δελφίνια στο γαλάζιο του Αιγαίου. Μου έμεινε το γαλάζιο σαν χρώμα διεκδίκησης και βασικού ρόλου, από το μελαγχολικό της Σκανδιναβίας. Μάλλον η χώρα του ηλίου κέρδισε τη βόρεια χώρα της σιωπής.

Κάπου διάβασα ότι ο άνθρωπός είναι ημερόβιος και νυκτόβιος. Αλλά καις τις δύο φάσεις παραμένει να είναι μια «μηχανή» των αγγέλων. Είναι ο εκφραστής της Σκέψης, είναι ο σύνθετης της Τέχνης, είναι το όν που με τις γνώσεις  του και τη γλώσσα του επιδιώκει την ευδαιμονία, όπως λέει και ο Αριστοτέλης.

Όλα μαζί μπορεί κανείς να τα διακρίνει στα έργα της καλλιτέχνιδας, χωρίς περιορισμούς αλλά και χωρίς σπατάλες. Υπάρχει μια  ισορροπία των νοημάτων και των χρωμάτων για την επίτευξη του στόχου της MAUD, που δεν είναι άλλος από την απόδοση της φύσης και του αυθεντικού, του σεβάσμιου και του εναλλακτικού ελαχίστου.

Το αφαιρετικό είναι το δυσκολότερο στην επικοινωνία, το απαραίτητο είναι το χρησιμότερο. Η «Γιορτή της Ασημαντότητας» του Μίλαν Κούντερα το επιβεβαιώνει αυτό ενθρονίζοντας το μικρό και πολύτιμο από το πομπώδες και μαζικό.
Αυτές είναι οι αντανακλάσεις των έργων της Κυρίας. Είναι οι επάλληλοι κύκλοι που σχηματίζονται ρίχνοντας μια πέτρα στην ήρεμη θάλασσα του Καστελλορίζου ως οι ταλαντώσεις στη ψυχή του επισκέπτη της έκθεσης με τη ηδονή που εισπράττει η ματιά του θεατή.  

Από τα έργα θέλω να ξεχωρίσω τα τρία συνεχή πρόσωπα της Παναγίας. Η γλυκύτητα της παρουσίασης, η γήινη έκφραση, η  θρησκευτικότητα της εκδήλωσης τους αλλά και το ξεχωριστό του εναγκαλισμού με τον αμνό βάζουν μια ξεχωριστή πινελιά.

Η Παναγιά γίνεται Μητέρα όχι μόνο των ανθρώπων αλλά και των άλλων, των ζώων που είναι κομμάτι της ζωής και αυτά. Είναι η Μητέρα Φύση που τα περιθάλπει όλα και όλους σε μια διαχρονική αρμονική ισορροπία της βιοποικιλότητας. Όλοι είμαστε χρήσιμοι, όλα είναι αναγκαία στο κάλεσμα της διαγενεακής ισότητας (intergenerational equity). Είμαστε ένοικοι στο αυτό το μίσθιο που λέγεται πλανήτης και οφείλουμε να παραδώσουμε το μίσθιο στην ίδια  ή και ποιοτικότερη θέση από το (δύσμοιρο) σήμερα στα παιδιά μας.

Όλα αυτό πέρασαν αστραπιαία από την σκέψη μου βλέποντας τον σύζυγο της ζωγράφου να περιφέρεται αμήχανα και υποστηρικτικά για την τελειότητα της παρουσίασης.  
Η εν γένει συμπεριφορά του και η επαγγελματική του δομή σίγουρα αποτελούν τα εχέγγυα της επιτυχούς συμπλήρωσης της καλλιτέχνιδας-συζύγου στην πορεία που επέλεξε και την αποδίδει με αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια στο κοινό.

Το αξίζει και ευχόμαστε να συνεχίσει το έργο της σε μια αφυδατωμένη κοινωνία, όπου εξάρσεις τέτοιου τύπου νικούν την αδράνεια και την πεζότητα.

Το ταξίδι για το όνειρο έχει αγγέλους και νεράιδες, χρώματα και χαμόγελα, γλάρους και χελιδόνια (εάν μπορώ να τα φανταστώ)και αυτό το ατέρμονο ταξίδι εάν το μοιράζεσαι είναι ευτυχία, εάν το κρατάς για σ΄ ένα είναι…κλειστή φιλοτιμία.  

Γράφει ο αρχιτέκτονας Αγαπητός Ξάνθης