Πατρίκιοι, χρυσοκάνθαροι και πληβείοι θα «συμβιούν»  στον Ενιαίο Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης (ΕΦΚΑ);

Γράφει ο πολιτευτής Δωδεκανήσου Ηλίας Κ. Κυπραίος

Μετά την κατάρρευση και την εκ των έσω αυτοδιάλυση της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης, η Ευρωπαϊκή Ένωση έσπευσε, με απύθμενη επιπολαιότητα και κλασική απερισκεψία, να εντάξει ως μέλη της όλα τα πρώην κομμουνιστικά κράτη, χωρίς τη διενέργεια των απαραίτητων δημοψηφισμάτων που προβλέπονται τόσο από τα ισχύοντα Συντάγματα των ιδρυτικών κρατών-μελών, όσο και από τις συνθήκες ίδρυσης της ΕΕ, με συνέπεια τον άκρως επιζήμιο υδροκεφαλισμό γι’ αυτήν και τους κατοίκους της.
Η Ευρώπη των 10, με μεγάλους δισταγμούς δέχθηκε τελικά να καταστεί Ευρώπη των 12, εντάσσοντας, για καθαρά γεωγραφικούς και πολιτικούς λόγους, την Ισπανία και την Πορτογαλία στους κόλπους της.


Η αναγγελία της σύστασης του Ενιαίου Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης (ΕΦΚΑ), ο οποίος από μακρού έχει θεσπιστεί και ισχύει στα πρώτα ιδρυτικά κράτη-μέλη της ΕΕ και πρόκειται καθυστερημένα να έλθει στην Ελλάδα, δημιουργεί σοβαρά ερωτηματικά τόσο για τη συνύπαρξη σ’ αυτόν τον ασφαλιστικό φορέα  των λεγόμενων «ευγενών» και «λαϊκών» ασφαλιστικών ταμείων, όσο και στα θέματα διαδοχικής ασφάλισης στην Ευρώπη, με απτό δείγμα ότι ελληνικό ασφαλιστικό ταμείο συνεχίζει μέχρι σήμερα να βασανίζει τον από το 1964 - πριν από 52 χρόνια - ασφαλισμένο του και να μην απαντά καν στις αιτήσεις συνταξιοδότησής του, οχυρωμένο πίσω από την ιδιότυπη ασυλία και ατιμωρησία που λόγω των σημερινών ειδικών συνθηκών απολαύει.

Η ανισότητα που χαρακτηρίζει το ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα, καταφαίνεται σε όλη την οικτρότητά της από το γεγονός που εξ ιδίας αντιλήψεως διαπίστωσα, ότι στο ίδιο ασφαλιστικό ταμείο ο ένας ασφαλισμένος του καταβάλλει κάθε μήνα πέντε εκατομμύρια ευρώ ή και περισσότερα για την ασφάλισή του και άλλος στο ίδιο ταμείο ασφαλισμένος καταβάλλει μόνο … 50 ευρώ ή και καθόλου.

Και όμως η σύνταξη και των δύο ασφαλισμένων είναι η ίση, διότι υπολογίζεται και προσμετράται μόνο με τα χρόνια ασφάλισής τους, τα δε αστρονομικά αυτά ποσά των εκατομμυρίων  ευρώ τα καταβάλλουν οι πελάτες τους, με τη μέθοδο των υπέρ τρίτων φόρων και κρατήσεων.        

Το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει με τα «λαϊκά» ασφαλιστικά ταμεία, τα οποία υπολογίζουν και χορηγούν τις συντάξεις στους ασφαλισμένους τους όχι με τα έτη ασφάλισης, αλλά σύμφωνα με τα ποσά των καταβληθεισών εισφορών.    

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, σ’ αυτά τα «λαϊκά» ταμεία, με την κατάργηση της δραχμής και την καθιέρωση και στην Ελλάδα του ευρώ ως κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, από την 1η Ιανουαρίου 2002, όλες οι σε δραχμές καταβληθείσες ασφαλιστικές εισφορές μετετράπησαν και υπολογίστηκαν με την ισοτιμία του ευρώ, με συνέπεια την εκμηδένιση των συντάξεων, σε αντίθεση με τα «ευγενή» ταμεία τα οποία υπολογίζουν και καταβάλλουν τις συντάξεις, όπως προαναφέρεται, μόνο με τα χρόνια ασφάλισης.

Το σπουδαιότερο όμως, που φαίνεται να αγνοεί μεγάλη μερίδα των ευρωπαίων πολιτών, είναι η Σύμβαση της Ρώμης για τα θεμελιώδη δικαιώματα του Ανθρώπου, η οποία υπεγράφη στη Ρώμη στις 4.11.1950 και τέθηκε και ισχύ από την 1.1.1953.

Η Σύμβαση της Ρώμης κατισχύει όλων των κανονισμών, αποφάσεων και οδηγιών της ΕΕ και καθορίζει ένα κοινό όριο προστασίας, το οποίο τα κράτη δεν μπορούν να παραβούν.    Συνεπώς οι ισχυρισμοί της ΕΕ ότι τα θέματα μισθών  και συντάξεων είναι εσωτερικό θέμα των τα κρατών-μελών, δεν ευσταθούν και θα πρέπει αυτή να σπεύσει στην οικονομική κάλυψη του υπό σύσταση Ενιαίου Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης, ανεξάρτητα από μνημόνια και δανειστές και χωρίς στόμφους καταφρονητικούς και ρητορικούς, που συμπλέουν μόνιμα με τον απληροφόρητο και άγονο φανατισμό.