Το καθήκον δεν είναι επιλογή αλλά χρέος

Μέσα σε αυτήν την πολυπολιτισμική κρίση, σε όλη αυτήν την άναρθρη κραυγή χωρίς νόημα ιδεών, συζητήσεων, αναλύσεων επί αναλύσεων της κρίσης στην Ελλάδα, αλλά και σε όλον τον κόσμο, μετά τεΐου και λεμονιού, κρατώντας πάντα το σαβουάρ βιβρ τα υψηλά πρόσωπα, της πολιτικής και εκκλησιαστικής εξουσίας, χρησιμοποιώντας πάντα μία ομογενοποιημένη κουλτουριάρικη και σοφιστική ξύλινη γλώσσα, όλοι αυτοί λοιπόν για όλα έχουν γνώμη, γνώση, ιδέες, φωνή. Ομως όλα αυτά είναι χωρίς νόημα, περιεχόμενο και ουσία.

Κι όλο αυτό γίνεται αγαπητοί μου Ελληνες, διότι μας λείπουν μάλλον οι αγωνιστικές λύσεις, οι λύσεις καρδιάς, οι λύσεις που ειναι συνυφασμένες με την παράδοση και τις αξίες μας ως έθνος και ως λαός.  Αυτές οι λύσεις ποτέ δε θα βρεθούνε, εάν δεν αγαπήσουμε ο ένας τον άλλο, εάν δεν αναλάβουμε τις ευθύνες μας μέσα από τους ρόλους που ο καθένας στο πόστο του εκτελεί, αλλά θα πρέπει να έχουμε και την αγωνιστική αντοχή να σηκώσουμε και τις αλήθειας για τους μικρούς και κακούς εαυτούς μας. 

Να κοιταχτούμε στον καθρέφτη ο καθένας από εμάς σ’ όποιο μετερίζι βρίσκεται είτε είναι λαϊκός, πολιτικός, ιερωμένος είτε είναι άνδρας ή γυναίκα.  Διότι μόνο έτσι θα μπορέσουμε να νιώσουμε την ντροπή των ευθυνών που μέχρι τώρα δεν τολμήσαμε μέσα από τον εγωπαθή οχαδελφισμό μας, να πάρουμε πάνω μας, αφού σαν κηφήνες ζούμε την κάθε στιγμή εξαπατώντας συνειδήσεις μέσα από το σκληρό κολάρο του υποκάμισου ή μέσ από τις φαρδιές τσέπες του ράσου μας.

Πρέπει να παραδεχτούμε την αλήθεια πέρα από σκοπιμότητες και καιροσκοπικές πράξεις της πολιτικής που επηρέαζουν την αλήθεια.  Και η αλήθεια όπως ξέρουμε κατά τον Σωκράτη είναι μόνο μία, είναι αυτή η πρώτη δημιουργηθείσα αλήθεια που δεν επηρεάζεται από κανέναν άνθρωπο και από καμία εξωτερική συνθήκη και παράγοντα.

Βρισκόμαστε, αγαπητοί μου, σε βαριά ηθική κατάπτωση μέσα από τη δική μας αναλήθεια και διαχρονική αναισθησία.  Πού είναι η εκκλησία να μιλήσει για τις εκτρώσεις που κάθε χρόνο είναι τόσες πολλές στην Ελλάδα και προσβάλλουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, για την αποποινικοποιήση της μοιχείας, για τον πολιτικό γάμο, για το σύμφωνο συμβίωσης, για τη μονοτονική γραφή στη γλώσσα μας, για την υποβάθμιση των θρησκευτικών και των αρχαίων ελληνικών, για τη διαστρέβλωση της ιστορίας μας, για την ανεξέλεγκτη εισροή λαθρομουσουλμάνων με σκοπό την αλλοίωση της φυλής μας και την υπονόμευση της πατρίδας μας.

 Ας μην ξεχνάμε όμως πως αυτή τη στιγμή κανείς δε φωνάζει ούτε για τον αντιρατσιστικό νόμο που δημιουργήθηκε για να μην μπορούμε να υπερασπιστούμε την ορθόδοξη πίστη μας.  Ποιος μίλησε, ποιος αντέδρασε για το υπερταμείο της Ελλάδας σε ξένους αγωνιστικούς κύκλους, για τη Μακεδονία και τη Θράκη όπου πεθαίνει το ελληνικό στοιχείο.

Ολοι σιωπηλοί, βολεμένοι στην εξουσία τους πολιτικοί και εκκλησιαστικοί άρχοντες συνυπεύθυνοι με τη σιωπή τους για την παράδοση της χώρας στις μασονικές στοές της παγκοσμιοποίησης κοινωνίας που προωθούν οι παγκόσμιοι οικονομικοί τραπεζίτες του πλούτου (Σόρος, Ρότσιλντ και Ροκφέλερ).

Σιωπή και συνυπευθυνότητα για την παράδοσή μας σε όλους αυτούς ως πειθήνια όργανα ακόμη και ιερείς όλων των βαθμίδων στέκονται σα μαριονέτες εκτελώντας στο πρόσωπο του ταλαίπωρου Ελληνα τον ίδιο το Χριστό.  Βολεμέν οι ρασοφόροι κάνουν το σταυρό τους και νιώθουν υπερήφανοι αφού πρώτα τοποθέτησαν σε λάρνκα το Χριστό και την αξία της αλήθειας του Ευαγγελίου του. 

Αφού Χριστός γι’ αυτούς είναι τα άψυχα ντουβάρια κι αν βγάζουν και κανένα κήρυγμα, νιώθουν τόση ικανοποίηση.  Δεν τους ενδιαφέρει μέσα από τον ξύλινο λόγο της αναλήθειας που πρεσβεύουν, αν το λόγο αυτόν τον έχουν ακούσει οι τοίχοι της εκκλησίας ή οι ίδιοι χριστιανοί πιστοί, αφού κανείς δεν καταλαβαίνει τίποτα.

Ξεράθηκαν οι ψυχές, ξεράθηκαν οι καρδιές, αποχαυνώθηκε ο νους μας.  Ανθρωποι όλων των τάξεων και των βαθμίδων της πολιτικής και εκκλησιαστικής εξουσίας είναι κατώτεροι των περιστάσεων.  Είμαστε υπόλογοι απέναντι στο Θεό όλοι όσοι σιωπούμε και δεν αγωνιζόμαστε με θάρρος τον αγώνα τον καλό της πίστης και του έθνους μας.  Αλλωστε, η ελευθερία θέλει τόλμη και αρετή.  Και για να μπορέσει κανείς να μιλήσει και να ζητήσει την ελευθερία του, θα πρέπει να έχει ήσυχη τη συνείδησή του.
Ας προσπαθήσουμε, αγαπητοί μου, κυρίως εμείς οι ιερωμένοι να μην ομοιάσουμε στα πολιτικά αναβράσματα της Βουλής που εδώ και έξι χρόνια βλέπουμε να προδίδουν τον υπερήφανο Ορθόδοξο Ελληνικό λαό κι ας επαγρυπνούμε συνεχώς εντρυφώντας στα λόγια του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού που μίλησε για κληρικούς των εσχάτων καιρών, λέγοντας «Οι κληρικοί των εσχάτων καιρών θα γίνουν οι χειρότεροι». 

Ας ευχηθούμε να μην είμαστε εμείς οι κληρικοί των εσχάτων καιρών, αλλά συναισθανόμενοι αυτές τις άθλιες συνθήκες που ζούμε σε όλο το φάσμα του βίου μας να καταλάβουμε ότι ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΑΛΛΑ ΧΡΕΟΣ.

Γράφει ο Παΐσιος Φαρμακίδης εφημέριος Ιερού Ναού Αγίων Αποστόλων Ρόδου