Ρόδος, τα παράπονά σου  στο... Δήμαρχο

Έμεινε ένας μήνας κι αυτός σκάρτος, 11 Νοέμβρη θα γνωρίσουμε το όνομα της Πολιτιστικής πρωτεύουσας της Ευρώπης 2021. Τα επιτελεία σε Ασπρόπυργο, Καλαμάτα και Ρόδο, στις 3 από τις 14 πόλεις που κατάφεραν να προκριθούν στο τελικό, στα σίγουρα θα αγωνιούν, αντίθετα η τοπική κοινωνία που θα κερδίσει, πρώτα θα βιώσει τον τίτλο και έχει πολύ χρόνο για να πανηγυρίσει.

Η Ρόδος, ανεξάρτητα από συμβολισμούς και ταμπέλες, παραμένει σταθερά ο μεγάλος έρωτας εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον πλανήτη, με αφορμή την υποψηφιότητά της ο Δήμαρχος του νησιού παρουσιάζει την εικόνα του νησιού και της δουλειάς του. Ο κ. Φώτης Χατζηδιάκος, ξεκίνησε την συζήτηση με μια αληθινή ιστορία, που μοιάζει ιστορικό ανέκδοτο για τη διαδρομή κάθε Δημάρχου!

Ήταν το περυσινό καλοκαίρι, από τις 29 Ιουνίου έως την 1η Ιουλίου 2015, όταν ο κ. Χατζηδιάκος βρέθηκε καλεσμένος και κεντρικός ομιλητής στην Βιέννη, στο ετήσιο συνέδριο της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης «Crans Montana Forum» (CMF) με κεντρικό θέμα το μεταναστευτικό - προσφυγικό ζήτημα. Στην παρουσίασή του δεν παρέλειψε να τονίσει ότι ο Δήμος για το ζήτημα δεν έχει πάρει ούτε ένα ευρώ, αλλά παίνεψε τη φιλοξενία και τον ελληνικό χαρακτήρα με μια σπουδαία φράση: «Οι νησιώτες δίδαξαν σε όλο τον κόσμο αλληλεγγύη και ανθρωπισμό».

Την επόμενη μέρα, Παρασκευή 1η Ιουλίου 2015, ο δήμαρχος βραβεύτηκε σε ειδική τελετή, αυτή ήταν η αναγνώριση της προσφοράς των νησιωτών, στο καυτό μεταναστευτικό και προσφυγικό θέμα. Στο συνέδριο ήταν προσκεκλημένοι και συμμετείχαν κορυφαίοι πολιτικοί από όλο τον κόσμο, πρώην πρωθυπουργοί, νυν πρόεδροι, υπουργοί, οικονομικοί παράγοντες και πολιτικά πρόσωπα σε θέσεις κλειδιά για το παγκόσμιο μέλλον! Ο κ. Χατζηδιάκος είναι, μέχρι σήμερα, ο δεύτερος Έλληνας ομιλητής στο Crans Montana Forum, πρώτος ήταν το 2012 ο κ. Σαμαράς, τότε από τη θέση του ΥΠ.ΕΞ.

Ο Δήμαρχος επέστρεψε στη βάση του, στη Ρόδο, αργά το βράδυ του Σαββάτου και το ξημέρωμα της Κυριακής έτρεξε στη θάλασσα για μια γρήγορη βουτιά, όπως συνηθίζει να κάνει εδώ και 20 χρόνια! Μέσα στο νερό άκουσε τις πρωινές καλημέρες και έπιασε κάποιες κυρίες που κολυμπούσαν κοντά του να λένε:

-Ο Δήμαρχος δεν είναι αυτός; ορίστε μας! Αντί να μαζέψει τα σκουπίδια κάνει μπάνια στη θάλασσα! Όμως αυτή είναι η μοίρα των ανθρώπων που αποφασίζουν να ασχοληθούν με τα κοινά, ειδικότερα στις μικρές κοινωνίες η καθαρή κριτική επιβάλλεται κι εκείνοι πρέπει να τη δέχονται όσο σκληρή κι αν είναι, όσο για τη Δημοκρατία, στα σίγουρα δεν είναι ζάχαρη και στιγμιαίος καφές κι έπειτα να ξεμπερδεύεις με ένα ανακάτεμμα.

Αλλά και ο ποιητής Τίτος Πατρίκιος, στην πρόσφατη βράβευση του από το Δήμο της Ρόδου, έδωσε με χιούμορ την εικόνα του για τη εργασία των Δημάρχων:

 


«Μέχρι σήμερα πίστευα ότι η πιο δύσκολη δουλειά ήταν αυτή του ανθρακωρύχου, από σήμερα θα βάλω και εκείνη του Δημάρχου.»

Παιδί μετανάστη στη Γερμανία, στα νιάτα του δούλεψε ως γκρουμ σε ξενοδοχείο και πωλητής σε τουριστικό κατάστημα. Ακολούθησαν σπουδές και δυο πτυχία, Νομικής Σχολής του Πανεπιστήμιου Θράκης και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης. Στην πολιτική έχει γράψει 18 χρόνια, ενώ στη δικηγορία έφτασε τα 35! Από την πρώτη στιγμή ο Φώτης Χατζηδιάκος φαίνεται άνθρωπος οξυδερκής, στα εφόδια του έχει το χάρισμα της επικοινωνίας, δείχνει γαλήνιος, ήρεμος και ίσως το σπουδαιότερο, σίγουρος για τις επιλογές του.

Τον κέντρισαν τα κοινά, αγάπησε την πολιτική κι αυτή όταν σε διαλέξει πολύ δύσκολα την κάνεις πέρα.

Αρκεί ένα δικό του μότο, για να φανερωθούν οι προθέσεις και οι κρυφές επιθυμίες του:
«Στην πολιτική θα πάρεις 99 πίκρες, όμως φτάνει μια χαρά, για να σε κάνει να ξεκινήσεις από την αρχή κι εγώ έτσι λειτουργώ, έρχεται μια χαρά και μου δίνει τη δύναμη για να συνεχίσω με άλλες 99 πίκρες και ξαναπεριμένω τη μια χαρά!»

Στο ευρύχωρο γραφείο του ξεχωρίζει μια κλειστή ντουλάπα, στο άνοιγμα της ξεχωρίζουν πολύχρωμοι μεγάλοι και μικροί φάκελοι, που στέκουν στη σειρά σαν τα στρατιωτάκια!

Είναι τα έτοιμα δεκάδες σχέδια, τα πλάνα για τα σφαγεία, το μαντράκι, το λιμάνι ακόμη και το μουσείο καραβομαραγκών, ωστόσο παραμένουν στα χαρτιά, εκεί κρύβεται μια διαφορετική, σίγουρα καλύτερη Ρόδος, όμως κολλάει στο...ταμείο!

Το νησί φιλοξενεί 2.500.000 επισκέπτες, δέχεται εκατοντάδες διεθνείς πτήσεις, μικρά και μεγάλα πλοία δένουν στις στεριές του και εξακολουθεί, χιλιάδες χρόνια τώρα παραμένει λαμπερό παγκόσμιο όνειρο.

Όμως ακολουθεί την ελληνική πορεία, όσο το περπατάς, μπορεί να θαυμάζεις και να ερωτεύεσαι κάθε γωνιά του, αλλά αναγνωρίζεις και την προσπάθεια επιβίωσης, την αγωνία και τη γκρίνια του επιχειρηματία, τον φόβο και τον αναστεναγμό του εργαζόμενου. Κι όλα αυτά πρέπει να τα δει κανείς μακριά από την τουριστική περίοδο, να τρυγήσει τη Ρόδο τους χειμερινούς μήνες, τότε που τα μεγάλα ξενοδοχεία είναι κλειστά και οι δρόμοι του έρημοι.

Να που η Ρόδος επιτίθεται! Τουλάχιστον προσπαθεί, σύντομα θα γνωρίζουμε αν θα γίνει Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2021. Σύμφωνα με τον κ. Χατζηδιάκο η Ρόδος έχει ανάγκη να ξεπεράσει την μιζέρια και την εσωστρέφεια και ο ίδιος συνεχίζει:

«Και οι 14 ελληνικές πόλεις είναι ικανές να κρατήσουν τον τίτλο της Πολιτιστικής πρωτεύουσας, τα κριτήρια της Ευρωπαικής Ένωσης σε αυτήν την εξαιρετικά δύσκολη δοκιμασία, δεν είναι το παρελθόν, αλλά πως βλέπουμε το μέλλον! Πως ο κάθε Δήμος βλέπει την Ευρωπαική συνείδηση, αν έχει αναπτυχθεί ή όχι, κάτι που η Ρόδος το αποδεικνύει σε όλη την πορεία της ιστορίας της μέχρι και σήμερα.

Εδώ το ευρωπαικό πνεύμα και το ιδεώδες είναι εμπεδωμένα, από εκεί και πέρα μπαίνουν οι σύγχρονοι προβληματισμοί. Το περιβάλλον και η προστασία του, οι αληθινά οικουμενικές πολιτιστικές δράσεις και εδώ υπάρχει το πλεονέκτημα της Ρόδου, είμαστε η γέφυρα με την Ανατολή.

Η Ρόδος είναι Δύση της Ανατολής και η Ανατολή της Δύσης, ο Βορράς του Νότου και ο Νότος του Βορρά!

Ό,τι κερδίσει η Ρόδος δεν θα το κερδίσει για το παρελθόν, αλλά για τις προοπτικές που έχει το νησί στο μέλλον. Πρέπει να ξεπεράσουμε την εσωστρέφεια και τον αρνητισμό μας, όταν κάνουμε ένα τόσο μεγάλο άνοιγμα πρέπει να αγωνιζόμαστε για λύσεις και όχι για την προβολή των αρνητικών χαρακτηριστικών μας».

Μια γάγραινα που ακούει στο όνομα γραφειοκρατία. Να ήταν όμως μονάχα αυτό το μόνο ζήτημα που καίει το νησί!

Ο κ. Φώτης Χατζηδιάκος δεν είναι ο μοναδικός δήμαρχος της χώρας που επαναλαμβάνει τη σκληρή ελληνική πραγματικότητα:

«Είμαστε ίσως στην πιο δύσκολη χρονική συγκυρία κι εδώ θα ήθελα να πω ότι η Περιφέρεια ή η Νομαρχία, είναι ένα χαλαρό κολέγιο, στο Δήμο είσαι υποχρεωμένος να ασχοληθείς με τα πολύ μεγάλα, αλλά δε μπορεί να αγνοήσεις τα πολύ μικρά, που όμως ρυθμίζουν την καθημερινότητα των πολιτών. Αν όμως αναλωθείς στα πολύ μικρά και με δεδομένο ότι ο πολιτικός χρόνος τρέχει με τη ταχύτητα του φωτός, δεν προλαβαίνεις!

Δεν μιλάω για την αρνητική συγκυρία της εποχής, με ενοχλούν οι δυσκολίες, οι αγκυλώσεις της γραφειοκρατείας. Για παράδειγμα όταν θέλεις να υλοποιήσεις ένα έργο, ακόμη και αν έχεις τους πόρους, μπορεί να περάσουν 3 χρόνια στις μελέτες, ενώ για να πραγματοποιήσεις την δράση χρειάζεσαι έξι μήνες.

Οι Ευρωπαίοι μας πιέζουν, έχουν αντιληφθεί τι γίνεται, όμως σε αυτό το ζήτημα τα πράγματα αντί να καλυτερεύουν πάνε χειρότερα.

Δυστυχώς, αντί τα πράγματα να γίνονται απλούστερα γίνονται όλο και πιο σύνθετα! Σα να υπάρχει μια αντίρροπη δύναμη, να μην θέλει κανείς να δεις ορατό, χειροποιαστό έργο και δράσεις.»
Σε κάθε τόπο είτε βρεθείς περαστικός, ακόμη πιο σημαντικό αν είσαι μόνιμος κάτοικος, έχει τεράστια αξία να σταθείς για μια στιγμή και να κουβεντιάσεις με τον πρώτο πολίτη, να ακούσεις το Δήμαρχο.

Μπορεί να έχεις άλλες απόψεις, να διαφωνήσεις για τις πολιτικές του επιλογές, όμως σίγουρα θα διδαχτείς κάτι παραπάνω και το πιο σημαντικό, θα καταλάβεις εύκολα αν πονάει τον τόπο του. Αν κρατώ κάτι από τον κ. Χατζηδιάκο είναι η πρώτη κουβέντα-παραίνεση προς την ομάδα του, όταν το καλοκαίρι του 2014 κέρδισαν το Δήμο.

Τότε λοιπόν ζήτησε με ευγένεια από όλους τους δικούς του να ξαναμελετήσουν την ιστορία της Ρόδου, να ξαναμάθουν κάθε πτυχή από τα βήματα των προγόνων και να μην αμφιβάλλουν για κείνους! Το νησί των ιπποτών μπορεί να γίνει Πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης 2021, μπορεί και όχι! Ανεξάρτητα από τις εφήμερες ανθρώπινες κρίσεις, η Ρόδος παραμένει πάντοτε ένα παγκόσμιο σταυροδρόμι κόσμων και πολιτισμών, μια λατρεία εκατομμυρίων ανθρώπων.

Του Μανώλη Δημελλά στο TheHuffingtonPost