Παθητική κακοποίηση ζώων! Μπορούμε να βοηθήσουμε;


Της
Πίτσας Χατζή

Δυστυχώς εξακολουθούν να αριθμούν εκατοντάδες τα περιστατικά των δεσποζόμενων ζώων τα οποία δυστυχώς δεν απολαμβάνουν την προστασία του Νόμου στο βαθμό που πρέπει, παρά το γεγονός ότι είναι σε ισχύ!


Αναφέρομαι στις περιπτώσεις εκείνες που δεσποζόμενα ζώα βρίσκονται μόνιμα αλυσοδεμένα σε χωράφια, κήπους, αυλές, ακόμα και σε βεράντες ή όσο κι αν ακούγεται υπερβολικό ακόμα και μέσα σε διαμερίσματα δεμένα στις άκρες κάποιων επίπλων ώστε να μην κυκλοφορούν ελεύθερα μέσα στο σπίτι, ειδικά όταν λείπουν πολλές ώρες οι ιδιοκτήτες τους και φοβούνται μήπως λερώσουν!
Η συμπεριφορά αυτή εκ μέρους των ιδιοκτητών ενός τετράποδου, συνιστά αυτόματα, βάσει της ισχύουσας νομοθεσίας το αδίκημα της παθητικής κακοποίησης του ζώου αυτού!

Ο νόμος 4039/12 άρθρο 8, 1β είναι σαφής και απαγορεύει την μόνιμη παραμονή ζώων στους παραπάνω χώρους και μάλιστα δεμένα!
Επίσης η μη τήρηση των κανόνων ευζωΐας ενός ζώου (σωστό κατάλυμμα, όχι στενά και υγρά κλουβιά, προστασία από καιρικές συνθήκες, βροχή, κρύο, ήλιο, αέρα, καθαρό νερό, φαγητό) αναφέρονται στα άρθρα 1και 5 του ίδιου νόμου 4039/12 παραπέμπουν στην παθητική κακοποίηση και επιφέρουν υψηλά διοικητικά πρόστιμα στους ιδιοκτήτες!
Τα ίδια αναφέρονται και στον τροποποιημένο νόμο 4235/14.

Μέχρι εδώ καλά, για όλα όσα πρέπει να γνωρίζουμε!
Από δω και πέρα όμως αρχίζουν τα εμπόδια.
Εξηγώ γιατί,
Ολοι πλέον γνωρίζουμε ότι αρμόδιοι για τα αδέσποτα ζώα είναι οι Δήμοι σε συνεργασία με φιλοζωϊκά σωματεία εάν υπάρχουν στις περιοχές.
Ακριβώς το ίδιο ισχύει και για τις φιλοζωϊκές οργανώσεις, μπορούν να συνεργάζονται με τους Δήμους για ότι έχει να κάνει με τα αδέσποτα ζώα.

Τι συμβαίνει όμως με τα δεσποζόμενα ζώα που πολλές φορές κάποια από αυτά βρίσκονται σε κίνδυνο διότι ζούν κάτω απο ακατάλληλες συνθήκες;
..και υπόκεινται σε παθητική κακοποίηση;
Ποιός μπορεί να ενδιαφερθεί, να βοηθήσει και να σώσει τελικά τα ζώα αυτά;
Πρέπει πάντα να θυμόμαστε οτι όποιος έχει στην κατοχή του ενα ζώο δεν σημαίνει ότι έχει και τις προϋποθέσεις ενός συνειδητοποιημένου και κατάλληλου ιδιοκτήτη!
Δυστυχώς εδώ, έχουμε την προχειρότητα του νόμου, ο οποίος αντί να διευκολύνει παρόμοιες καταστάσεις και να λειτουργεί ευέλικτα, περιπλέκει και βάζει εμπόδια σε όσους θέλουν να βοήθησουν!
Θα σας δώσω ένα απλό παράδειγμα.

Εαν κάποιος δει ένα ζώο που ζει μόνιμα δεμένο σε μια αυλή ή μια βεράντα χωρίς κανένα προστατευτικό μέτρο ενάντια στις καιρικές συνθήκες, αυτό που μπορεί και πρέπει να κάνει είναι να ειδοποιήσει το ΑΤ της περιοχής του ή το 100 και να κάνει επώνυμη καταγγελία εναντίον του φερόμενου ιδιοκτήτη ώστε να ξεκινήσει τις νόμιμες πλέον διαδικασίες η Αστυνομία. Δηλαδή ...επαφές, συζητήσεις, συμμορφώσεις εαν υπάρξουν, εισαγγελική παρέμβαση εαν κριθεί αναγκαία για την απομάκρυνση του ζώου, αυτόφωρη διαδικασία, μηνύσεις, πρόστιμα κλπ.
Εδω λοπόν έρχομαι να πω οτι, ο νόμος δεν βοηθά στο βαθμό που πρέπει, διότι βάζει τον απλό πολίτη, τον ιδιώτη... σε μια διαδικασία αντιπαράθεσης, τον βάζει να πηγαινοέρχεται στα Αστ. τμήματα να καταγγέλει, να συνοδεύει την Αστυνομία στο σημείο που υπάρχει το πρόβλημα, να διαπληκτίζεται με τον εκάστοτε ιδιοκτήτη, να δημιουργούνται προστριβές, ύβρεις, απειλές, ακόμα και αντίποινα...

και στο τέλος βέβαια οι περισσότεροι να μην λένε απολύτως τίποτα πουθενά και η εγκληματική καθημερινή παθητική κακοποίηση των ζώων να συνεχίζεται χωρίς τέλος και χωρίς τύψεις!
Τι θα ήταν το ιδανικό;
Να μπορούσε ο κάθε ένας που είναι μάρτυρας μιας τέτοιας συμπεριφοράς, να ενημερώνει το φιλοζωϊκό σωματείο της περιοχής του ή την ανάλογη υπηρεσία του Δήμου του, να δίνει το στίγμα του σημείου που συμβαίνει το γεγονός και το φιλοζωϊκό σωματείο ή ο Δήμος να κάνουν επιτόπιο έλεγχο για τις όποιες διαπιστώσεις τους!

Οταν ένα περιστατικό λαμβάνει χώρα σε σημείο που υπάρχει ορατότητα από δημόσιο χώρο (δρόμο) και μπορεί ο καθέ ένας να το δει και να διαπιστώσει τι συμβαίνει, όταν βλέπει π.χ το σκύλο δεμένο μήνες ίσως και χρόνια σε μισό μέτρο χωρίς σπιτάκι σε μια αυλή πάνω σε κεντρικό δρόμο  για ποιά ...παραβίαση ασύλου μιλάμε;
Αυτό είναι ανόητη δικαιολογία για να μην κάνουμε τίποτα.
Εφόσον είναι κάτι που φαίνεται και υπάρχει οπτική (επιμένω) από δημόσιο χώρο ..δεν παραβιάζεις απολύτως τίποτα.
Θα μπορούσε ο Δήμος και οι φιλοζωϊκές να λειτουργήσουν αυτόνομα και αυτόκλητα, διότι διαθέτουν και νομική υποστήριξη εαν χρειασθεί, κάτι που δεν διαθέτουν οι απλοί πολίτες, χωρίς να προσπαθεί τεχνηέντως η Πολιτεία να δημιουργήσει ιδιώτες- καταδότες, όταν κάποια πράγματα μπορούν να διευθετηθούν με μια απλή υπόδειξη !
Ο νομοθέτης νομίζω ότι πρέπει να ξανατροποποιήσει τον ήδη τροποιημένο νόμο για να μπορέσει πραγματικά να είναι χρήσιμος και λειτουργικός σε ανθρώπους και ζώα και να μην μπλοκάρει καταστάσεις!

Γιατί με τη σημερινή του μορφή δεν διευκολύνει καταστάσεις όπως στην παθητική κακοποίηση που ναι μεν δεν έχουμε άμεσο θάνατο, έχουμε όμως βασανισμό και ανθρώπους που ξέρουν και δεν....μιλάνε γιατί δεν θέλουν να μπλέξουν!
Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε οτι είναι πολλοί αυτοί που δεν θέλουν να ανακατεύονται με Αστυνομίες, μηνύσεις, να χάνουν τον χρόνο τους και ίσως ακόμα κάπου στο βάθος του μυαλού τους να μην το θεωρούν ιδιαίτερα σοβαρό σαν γεγονός !
Για όλους αυτούς τους λόγους νομίζω ότι, η τροποποίηση του νόμου σ'αυτό το σημείο θα είναι ιδιαίτερα χρήσιμη και ωφέλιμη!