Νεοφιλελευθερισμός

Γράφει o
Χ. Βουτυράκης  (h-vout@yahoo.gr)    

Τι είναι τέλος πάντων αυτός ο νεοφιλελευθερισμός; Είναι μια οικονομική θεωρία που επιδιώκει το καλό και την ευτυχία όλων  των ανθρώπων ή το καλό και τον πλουτισμό ελάχιστων; Μην είναι βόας, μην είναι κροταλίας ή το φιδάκι ο Διαμαντής; Πάντως το φιδάκι ο Διαμαντής δεν είναι.

Είναι και βόας σφιγκτήρας που σφίγγει μέχρι θανάτου την ανθρωπότητα, είναι και κροταλίας που δηλητηριάζει με την  εφαρμογή των οικονομικών συνταγές του τους λαούς.  Όταν λοιπόν  ελάχιστοι άνθρωποι του κόσμου ετούτου, (το 2%), αποφασίζουν να εξαθλιώσουν τους πολλούς, (το 98%),  και να κερδίσουν από την εξαθλίωσή τους, τότε τους ρίχνουν στα σαγόνια του Νεοφιλελευθερισμού. Βρίσκουν τους κατάλληλους πολιτικούς, «εκλεγμένους δημοκρατικά» που στο όνομα μιας «δημοκρατίας» γιαλαντζί, «υγιούς» ανταγωνιστικότητας, αύξησης του ΑΕΠ, προκοπής,  «ευτυχίας» και άλλα μπλα μπλα, σερβίρουν το φαρμάκι του Νεοφιλελευθερισμού στους λαούς  σαν  φάρμακο για πάσαν νόσον και πάσαν ανομία και τους παραδίδουν στην στοργική αγκαλιά του,  για ένα θανάσιμο αγκάλιασμα.  Παραδείγματα πάρα πολλά. Η Χιλή του Πινοσέτ, η Αργεντινή του Μένεμ, η Αμερική του Ρέιγκαν, η Αγγλία της Θάτσερ, Χώρες της νότιας Αμερικής , της νότιας Ευρώπης, αλλά και όλες οι υπόλοιπες χώρες της γης  ακόμη και η «κομουνιστική» Κίνα.

Η εφαρμογή των Νεοφιλελεύθερων οικονομικών θεωριών του  καθηγητή Φρίντμαν και των παιδιών  του Σικάγου μετά το 1970 οδήγησαν στην οικονομική κρίση του 2008-2009, με αποτέλεσμα οι φτωχοί να γίνουν φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι. Γιατί άλλο η θεωρία και άλλο η πρακτική εφαρμογή   του Νεοφιλελευθερισμού. Είναι κανόνας άλλωστε, πολές θεωρίες να είναι καλές και οι εφαρμογές τους κακές. Όπως πχ, εν ονόματι της θεωρίας της χριστιανικής αγάπης, η χριστιανική ιερά εξέταση και όχι μόνο, εκμεταλλεύτηκε τον χριστιανό άνθρωπο. Εν ονόματι της κομουνιστικής θεωρίας η κομουνιστική γραφειοκρατία, εκμεταλλεύτηκε τον κομουνιστή άνθρωπο.

Έτσι και εν ονόματι του Νεοφιλελευθερισμού οι πολυεθνικές εταιρείες μέσω των νεοφιλελεύθερων Κυβερνήσεων, εκμεταλλεύονται τον νεοφιλελεύθερο άνθρωπο. Η πρακτική  του Νεοφιλελευθερισμού είναι η εξής πολύ απλή. Οι λαοί μπορούν να εκλέγουν «ελεύθερα» τους αντιπροσώπους-βουλευτές τους, αλλά «κουμάντο» στις χώρες τους κάνουν οι πολυεθνικές που κρύβονται πίσω από τις «Αγορές» και τις Ιδιωτικές τράπεζες, Κεντρικές και περιφερειακές. . Ένα παράδειγμα στην τύχη,  η Ελλάδα. Της επέτρεψε μεν ο Νεοφιλελευθερισμός μετά το 2010 να έχει εκλεγμένη κυβέρνηση Σοσιαλιστική (ΠΑΣΟΚ) αλλά  κουμάντο  έκανε ο  τραπεζίτης κ.Προβόπουλος.

Της επέτρεψε να έχει κυβέρνηση Σοσιαλ-Δεξιο-Τραπεζική (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ) αλλά  κουμάντο έκαναν δύο τραπεζίτες, ο  κ.Παπαδήμος και ο κ.Προβόπουλος. Της επέτρεψε μεν να έχει κυβέρνηση Σοσιαλ-δεξια,(ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) αλλά κουμάντο έκαναν ο κ.  Προβόπουλος και ο μελλοντικός αντικαταστάτης του κ. Στουρνάρας. Και σήμερα, μπορεί μεν να έχει η Ελλάδα κυβέρνηση Αριστερή αλλά  κουμάντο  κάνει ο Τραπεζίτης πλέον κ. Στουρνάρας πράγμα που όλοι τό ‘χουν Τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι. Ο κ. Στουρνάρας για τον οποίο, ο πρόεδρος του συμβουλίου του άτυπου συμβουλευτικού θεσμού που προβλέπεται στην συνθήκη του Μάαστριχ και οι αποφάσεις του εισακούονται στο στρατηγείο της ΕΚΤ, ο Νόρμπερτ Χέρινγκ λέει: «Είναι σκανδαλώδες ότι ένας κεντρικός τραπεζίτης όπως ο Στουρνάρας μπορεί να δηλώνει δημοσίως ότι μπλόκαρε τις προσπάθειες της κυβέρνησής του για την δημιουργία παράλληλου νομίσματος και να μην καταλήγει στη φυλακή» 

Έτσι, απλά, τις φτωχές ζωές μας τις καθορίζουν οι Αγορές ,  οι πολυεθνικές και τα μαγαζιά-τράπεζες που εκδίδουν το χρήμα, δηλαδή ο Νεοφιλελευθερισμός και όχι εμείς και οι κυβερνήσεις μας. Όποιος εκδίδει το χρήμα αυτός κάνει κουμάντο. Αντί λοιπόν να εκδίδουν το χρήμα οι κυβερνήσεις και να δανείζουν τις τράπεζες με εγγυήσεις των μετόχων τους, γίνεται το αντίθετο. Αυτό εκμεταλλεύεται ο  Νεοφιλελευθερισμός και ζει και βασιλεύει και τον κόσμο κυριεύει. Μια στρέβλωση  του Νεοφιλελευθερισμού είναι, ότι  όταν τα «μουσκέψουν» οι τραπεζίτες, τότε οι κυβερνήσεις(υπάλληλοι των αγορών), μαζεύουν φόρους και δανείζουν ( αγύριστα)  τις ιδιωτικές Τράπεζες για να μην πτωχεύσουν, με εγγύηση των φορολογούμενων που εξαθλιώνονται.

Άλλη στρέβλωση του Νεοφιλελευθερισμού είναι ότι οι νεοφιλελέ αγορές και οι οικονομολόγοι τους, περιφρονούν βαθύτατα τους πολιτικούς  και έμμεσα τους λαούς που εκλέγουν τους πολιτικούς, ενώ αντίθετα οι πολιτικοί λατρεύουν και υπηρετούν τους νεοφιλελέδες με πόθο και πάθος και οι  λαοί χάνουν τον μπούσουλα. Γι’ αυτό ο Μπενζαμέν Κοριά μέλλος της ομάδας των «Ανήσυχων Οικονομολόγων» λέει. «Οι δημόσιες επενδύσεις οι οποίες προέρχονται από τη φορολόγηση των πολιτών, πρέπει να οικοδομούν την αίσθηση ότι ανήκουν στο σύνολο των πολιτών. Γι’ αυτό και οι ιδιωτικοποιήσεις που επιβάλλονται στην Ελλάδα από την Τρόικα (ειδικά για περιουσιακά στοιχεία που αφορούν υποδομές και τον δημόσιο τομέα) αποτελούν μια απαράδεκτη αδικία σε βάρος του Ελληνικού λαού. Αυτά τα μέτρα, εκτός του ότι δεν έχουν καμιά βάση και καμιά  δικαιολόγηση, προκαλούν και περιφρόνηση προς το κράτος».

Σύμφωνα πάλι με την θεωρία του νεοφιλελευθερισμού, θα έπρεπε οι ηγετικές τράπεζες του κόσμου, να έχουν συμβάλλει στη γενική ανθρώπινη   ευημερία. Έγινε αυτό; Όχι έγινε το αντίθετο. Το βεβαιώνει η χρήματο-οικονομική κατάρρευση και τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι χρηματαγορές και οι Τράπεζες. Επίσης σύμφωνα με τον Νεοφιλελευθερισμό, αν  αφήνονταν ελεύθερες, οι αγορές θα αυτορυθμίζονταν. Αντίθετα όμως, δεν αυτορυθμίστηκαν στην οικονομική κρίση που οι ίδιες δημιούργησαν, αλλά απορυθμίστηκαν και ζήτησαν την βοήθεια των πολιτικών και του δημοσίου που περιφρονούν, δανειζόμενες τεράστια χρηματικά ποσά  από τις κυβερνήσεις και επομένως από τους φορολογούμενους, για απανωτές ανακεφαλαιοποιήσεις, για να διασωθούν. Παρ’ όλη  την βοήθεια ο τραπεζικός κολοσσός της Leman Brothers κατέρρευσε και η κραταιά Doitse Bank είναι ετοιμόρροπη κι αν δεν την στηρίξει το Γερμανικό Δημόσιο θα καταρρεύσει.

Επομένως αντί να διασώζουν τις τράπεζες οι μέτοχοι τους, τις διασώζουν τα λεφτά των φορολογούμενων πράγμα εντελώς απαράδεκτο ληστρικό και δόλιο. Το δε άλλο «περίεργο;» για τον Νεοφιλελευθερισμό είναι ότι, ενώ καταστρέφει τις κοινωνίες  αυτός γιγαντώνεται. Γιγαντώνεται με την συναίνεση των κυβερνήσεων, σε βάρος των πολιτών,  στους ώμους των οποίων πέφτουν τα βάρη της κρίσης αναίτια.  

Η χρηματοοικονομική κρίση αφορούσε τις ιδιωτικές τράπεζες γιατί την δημιούργησαν με τις ανορθόδοξες οικονομικές συμπεριφορές τους, με αποτέλεσμα να λιγοστέψει για πάντα το κράτος πρόνοιας . Εξ αιτίας του νεοφιλελευθερισμού χάθηκαν τα εργατικά δικαιώματα, οι δημόσιες παροχές, η κοινωνική περίθαλψη, οι θέσεις εργασίας, και αυξήθηκε η ανεργία και η φορολογία πολιτών και επιχειρήσεων. Είναι επομένως βέβαιο ότι ο εφαρμοζόμενος Νεοφιλελευθερισμός σε αντίθεση με τον ιδεολογικά καθαρό,  δεν ωφελεί τις ελεύθερες μικρές αγορές. Κυρίως επιδιώκει την επιβολή της εταιρίας γίγαντα( Πολυεθνικής),  στην δημόσια ζωή,  κρυμμένης πίσω από την σύγκρουση των αγορών με το κράτος. Έτσι οι πολυεθνικές ασκούν τελικά την πολιτική εξουσία. Με τις υγείες μας. Να χαιρόμαστε τον Νεοφιλελευθερισμό μας.