Ο Ελληνισμός ως αξία

Κάποιος που έχει μεγαλώσει μέσα σ’ ένα ελεύθερο περιβάλλον από τη γέννησή του, δεν έχει μέσα στα βιώματά του εικόνες υποδούλωσης γι’ αυτό και δεν μπορεί να συλλάβει το μέγεθος του αγαθού που του έχει προσφερθεί. Εξαιτίας αυτού αδυνατεί να υπολογίσει και το μεγαλείο της θυσίας αυτών που έπεσαν για να μπορεί ελεύθερα να εκφραστεί, να κινηθεί ακόμα και να τους αμφισβητήσει. Φυσικά η Ιστορία γράφεται στα πεδία των μαχών και όχι σε ανόητες ψευτοφιλοσοφικές αναζητήσεις μιας κατ’ ευφήμισμόν διανόησης, η οποία διεκδικεί δημοσιότητα με κάθε τρόπο ακόμα κι αν χρειαστεί να αποκαθηλώσει ιερά σύμβολα.

Μια από τις πιο λαμπρές σελίδες στην Ιστορία αυτού του Έθνους γράφτηκε στα βουνά της Αλβανίας πριν 76 χρόνια. Όταν όλη η Ευρώπη παραδινόταν αμαχητί τρομοκρατημένη στις δυνάμεις του Άξονα, μια χούφτα τρελοί αλλά συνάμα τόσο γενναίοι είπαν ΟΧΙ στις ορέξεις του φασισμού. Εκείνη η γενιά πλήρωσε πολύ ακριβά το τίμημα της ασύληπτης αυτής πράξης, αλλά έιναι σχεδόν βέβαιο ότι αν την ξανακαλούσαμε ν’ αποφασίσει το ίδιο θα έπραττε. Αυτός ο χλευασμός προς τις δυνάμεις του τότε δυνατού ευθύνεται κατά ένα μεγάλο ποσοστό στο ότι σήμερα η Ευρώπη μπορεί να είναι αυτή που είναι. Στο γεγονός ότι δεν τους είπαμε τότε να περάσουν, δεν φιλήσαμε την “μπότα”, δε λογαριάσαμε ούτε το αίμα, ούτε την πείνα, ούτε την ολοκληρωτική καταστροφή της χώρας από τα κτήνη με τον αγκυλωτό σταυρό.

Σε όποια γωνιά της χώρας κι αν ψάξει κάποιος, θα βρει έναν ήρωα που κοίταξε κατάματα το τέρας και του όρμηξε στα ίσια. Στο κάλεσμα της Ιστορίας δεν λούφαξε περιμένοντας να έρθουν καλύτερες μέρες. Δεν είναι μόνοι οι στρατιώτες που σκοτώθηκαν στο Μέτωπο. Είναι και εκείνοι που πέθαναν βασανιστικά μέσα στα μπουντρούμια για να μην προδώσουν την πατρίδα και τα ιδανικά τους που αποδεικνύουν πόσο τεράστια ψυχή διέθετε αυτό το Έθνος. Αυτό το Έθνος που το “μαγαρίζουν” εντός και εκτός συνόρων κάτι ανθρωπάρια που αν βρίσκονταν σε εκείνες τις εποχές θα ήταν κρυμμένα στα λαγούμια μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος.

Πώς όμως θέλουμε να μας σέβονται εκτός όταν πάνω σ’ αυτά τα χώματα υπάρχουν ακόμα νοσταλγοί του φασισμού, αμπελοφιλόσοφοι διεθνιστές, χρήσιμοι ηλίθιοι απάτριδες που πάντα βρίσκονται εκεί για να ανοίξουν την Κερκόπορτα; Πώς να διεκδικήσουμε τη θέση μας στη διεθνή σκηνή όταν οι πολιτικοί δεν είναι ηγέτες αλλά διαχειριστές και οι πολίτες γαλουχήθηκαν για δεκαετίες μέσα στη διαφθορά; Πώς θα μάθουμε να αγαπάμε αυτή την πατρίδα και όλα αυτά που πρεσβεύει, όταν τεχνηέντως κάποιοι φρόντισαν να ταυτίσουν την φιλοπατρία με τις ακρότητες;

Είναι ορατός ο κίνδυνος σε μερικά χρόνια το Έθνος μας να αποκοπεί εντελώς απ’ όλα αυτά που του έχουν δώσει την ταυτότητά του, μέσα σ’ αυτό το μεγάλο χωνευτήριο που αποκαλείται παγκοσμιοποίηση. Πέρα από θεωρίες συνωμοσίας και σενάρια επιστημονικής φαντασίας, ένα έθνος που στερείται ταυτότητας χειραγωγείται πολύ εύκολα και ικανοποιεί τις ορέξεις των κέντρων εξουσίας, γι’ αυτό και επιδιώκεται κάτι τέτοιο.

Αν όμως αυτή πρόκειται να είναι η κατάληξη, ποιός ο λόγος της θυσίας όλων αυτών των τεράστιων ανδρών και γυναικών; Ποιός ο λόγος να τιμάμε τη μνήμη τους για μερικά λεπτά και μετά να τους ξεχνάμε; Ποιός ο λόγος να γιορτάζουμε τις εθνικές εορτές όταν σιγά σιγά λησμονάμε το λόγο για τον οποίο γίνονται; Αν δεν απαντήσουμε σ’ αυτά τα βασικά ερωτήματα δεν υπάρχει κανένα νόημα σε όλες αυτές τις εκδηλώσεις.

Μέσα σ’ αυτή την τεράστια ανακατωσούρα που έχει δημιουργηθεί παγκοσμίως με τις ανθρωπιστικές αξίες να υποβαθμίζονται συνεχώς, ο ελληνισμός αποτελεί έναν από τους τελευταίους φάρους ανθρωπισμού και υψηλών ιδανικών. Στο χέρι μας είναι αν το φως του συνεχίσει να φωτίζει και να καθοδηγεί σε ασφαλείς προορισμούς ή αν θα σβήσει αφήνοντας την ανθρωπότητα να κατευθύνεται σε σκοτεινά μονοπάτια.