Πίσω στο χρόνο μέσω της στήλης «Φλας στο Παρελθόν»

Με την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα στήλη της «Ροδιακής» «Φλας στο παρελθόν», εμείς οι ηλικιακά μεγαλύτεροι, πηγαίνομε πίσω στο χρόνο, και πολύ καλά μας κάνει, εφόσον εκείνη η εποχή, υπήρξε ασύγκριτα καλύτερη απ’ τη σημερινή.

Μας πήγε στις αρχές της δεκαετίας του ’60, στα χρόνια που ο 6ος Αμερικανικός Στόλος, επισκεπτόταν τη Ρόδο για να ‘ξεσκάσουν’ τα πληρώματα των πολεμικών του, και όλοι οι παλαιότεροι θυμόμαστε, πως οι ποδηλατάδες ‘ψάρευαν’ τα ποδήλατά τους στο Μανδράκι, καθώς μεθυσμένοι οι ναύτες, έπεφταν ποδηλατώντας ‘συντεταγμένα’ στη θάλασσα.

Πανηγύριζαν και οι εστιάτορες, οι ιδιοκτήτες και οι εργαζόμενοι στα καμπαρέ, και στα καφεζαχαροπλαστεία. Τα οινοπνευματώδη ποτά, ξοδεύονταν αφειδώς, αλλά τότε, δεν υπήρχαν νοθευμένα. Οι Ροδίτες, ήταν πάντα ειλικρινείς και έντιμοι επαγγελματίες.

Βέβαια, η ‘Ναυτονομία’ του 5ου Στόλου, περιμάζευε πολλούς αναίσθητους μεθυσμένους από παγκάκια και αλσύλλια, πολλοί Ροδίτες, κυρίως στο κέντρο της πόλης, ξενυχτούσαμε από τα τραγούδα των Αμερικανών Ναυτών που βρίσκονταν σε κατάσταση ‘ευθυμίας’, αλλά κανένας δεν διαμαρτυρόταν, καθώς οι Αμερικανοί του 6ου Στόλου, άφηναν κέρδος στην αγορά.
 

Εμείς οι απλοί πολίτες, κάτοικοι της Ρόδου, γνωρίζαμε πότε θα έρθει ο 6ος Αμερικανικός Στόλος, όχι από τις εφημερίδες, αλλά από την άφιξη πολλών γυναικών, που φρόντιζε ένας συγκεκριμένος γνωστός στη Ρόδο, να φέρνει από καμπαρέ της Αθήνας.

Συγκεντρώνονταν λοιπόν οι γυναίκες αυτές, στο Ακταίον, δηλαδή, κοντά στο λιμάνι όπου τις ξεμπάρκαρε το πλοίο της γραμμής, όπου τις περίμενε ο επαγγελματίας ‘εφοδιαστής’ του εμψύχου υλικού διασκέδασης των ναυτών. Έρχονταν ταλαίπωρες και πολλές από αυτές πεινασμένες.

Πραγματικά θύματα των περιστάσεων. Σχεδόν ποτέ δεν δημιουργούσαν προβλήματα αυτές οι γυναίκες, δεν προκαλούσαν κανέναν όσο βρίσκονταν εκτός του χώρου της εργασίας τους.

Όμως, κάποια φορά, προκλήθηκε μια αναστάτωση από Αμερικανό ναύτη και εργαζόμενη, έτσι που η υπόθεση έφτασε στο Δικαστήριο. Πολλοί Ροδίτες, από απλή περιέργεια, κατέκλεισαν την αίθουσα του δικαστηρίου, την ημέρα της Δίκης. Και φυσικά, η Δίκη αυτή έμεινε ιστορική.

Η ‘εργαζόμενη τη νύχτα’ καλλιτέχνης σε καμπαρέ, στην απολογία της είχε πει με φανερή συγκινησιακή φόρτιση: «Κύριε Πρόεδρε, είμαι για σκληρά εργαζόμενη γυναίκα.

Με ταλαιπωρία, κινδύνους, δυσκολίες, θυσίες και αιματηρές οικονομίες, έχτισα ένα μικρό σπιτάκι σε φτωχογειτονιά της Αθήνας. Μόνον τα πορτοπαράθυρα μένουν ακόμα. ‘Ήρθα στη Ρόδο να εργαστώ για τα πορτοπαράθυρά μου κύριε Πρόεδρε και με τη φασαρία που έγινε, κινδυνεύει το σπίτι μου να μείνει χωρίς πορτοπαράθυρα». Αυτή η δίκη, έμεινε ιστορική και γελούσαν οι Ροδίτες για πολύ καιρό, δικαιολογώντας τις εργαζόμενες τις νύχτες, πως δουλεύουν για τα ‘πορτοπαράθυρά’ τους.

Tης Μαίρης Παπανδρέου