Οι ιδιωτικές καταθέσεις μειώνονται διότι  οι πολίτες χρησιμοποιούν την πιστωτική κάρτα

Ο βασικός ίσως λόγος που το υπουργείο Οικονομικών καθυστερεί την υπουργική απόφαση για την υποχρεωτική χρήση της πιστωτικής κάρτας, σε όλες τις συναλλαγές μας είναι ότι διαπίστωσε ότι και μόνο τις ανακοινώσεις που έκανε και υπέδειξε τη χρήση της πιστωτικής κάρτας του πλασιτκού ηλεκτρονικού χρήματος και ότι το σύστημα του capital control ανατρέπεται γιατί οι λογαριασμοί και των πιστωτικών καρτών στο σύνολό τους γίνονται δεκτοί από την τράπεζα για άμεση εξόφληση τοις μετρητοίς με ανάληψη στην ουσία χρημάτων χωρίς περιορισμούς.

Πολύς κόσμος και μεταξύ αυτών και εγώ, παρ’ ότι ηλικιωμένος δικαιούμαι τη μη χρήση της πιστωτικής κάρτας, απεφάσισα αμέσως να τη χρησιμοποιώ σε όλες μου τις συναλλαγές και πληρωμές αναξαρτήτως ποσού, αλλά και προϊόντος, ή υπηρεσίας, ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΔΕΥΑΡ χωρίς με αυτό τον τρόπο να χρησιμοποιώ μέρος των χρημάτων που νομίμως αναλαμβάνω από την τράπεζα εβδομαδιαίως δηλαδή των 420 ευρώ, που σημαίνει ότι έτσι μπορώ και έχω μεγαλύτερη ρευστότητα σε χρήμα και να καλύψω και άλλες πιθανές ανάγκες και υποχρεώσεις.

Και όμως η χρήση της πιστωτικής κάρτας υποχρεωτικά για όλες τις αγορές μας, αλλά και υπηρεσίες, αποτελεί μέσον εξαναγκασμού για όλους τους υπόχρεους έκδοσης απόδειξης, προκειμένου να μην υπάρξει απώλεια ΦΠΑ, αλλά και την δυνατότητα του υπουργείου Οικονομικών να ελέγξει ευκολότερα τους πωλητάς υπόχρεους έκδοσης απόδειξης και απόδοσης ΦΠΑ, υπό την βασική προϋπόθεση ότι θα πρέπει να υπάρξει σύνδεση των ταμειακών μηχανών με το αρμόδιο σύστημα, τμήμα του υπουργείου Οικονομικών, ούτως ώστε ο ΦΠΑ να αποδίδεται αμέσως και χωρίς καθυστέρηση την ίδια μέρα της συναλλαγής.

Η καθολική και συστηματική εφαρμογή της χρήσης της πιστωτικής κάρτας υποχρεωτικά προϋποθέτει τη χαλάρωση ή και κατάργηση των capital controls διότι είναι ανάγκη πλέον η κοινωνία και η αγορά να πεισθούν ότι δεν υπάρχουν κίνδυνοι για τις καταθέσεις και μάλιστα θα πρέπει να ενθαρρυνθεί η άμεση επιστροφή των καταθέσεων στις τράπεζες με μέτρα όπως η αύξηση του επιτοκίου καταθέσεων, οι απαραίτητες δηλώσεις και διαβεβαιώσεις, για το ακατάσχετο ή κούρεμα των καταθέσεων αλλά και η εγγύηση αυτών από το ίδιο το κράτος, τις τράπεζες, την Ε.Ε. ή και την Ευρωπαϊκή Τράπεζα.

Αν τα χρήματα των ιδιωτών, οι οικονομίες τους αποτελούν μέρος του συστήματος για την ενίσχυση της εθνικής οικονομίας και της παραγωγικότητος πρέπει να σταματήσουν περιρρέουσες αντιλήψεις επαναφορολόγησης χρημάτων που νομίμως φορολογήθηκαν ως εισόδημα τα προηγούμενα χρόνια, αλλά και γιατί προέρχονται από αναλήψεις καταθέσεων και λογαριασμών που όλοι οι πολίτες και κάθε οικογένεια είχε και έχει δικαιωματικά στην τράπεζα και εν τοιαύτη περιπτώσει είναι αιματηρές οικονομίες ετών και προσώπων που πίστευαν και πιστεύουν στην αποταμίευση όπως αυτή την διδάχθηκαν.

Ακόμη και για χρήματα που στην περίοδο της μεγάλης κρίσης έφυγαν για να σωθούν, γιατί εκείνη την περίοδο αυτό ίσχυε αφού ο φόβος απωλειών των καταθέσεων ή κουρέματος συνεζητείτο ευρέως, όπως επίσης και το γεγονός ότι ίσχυε η ελεύθερη διακίνηση χρημάτων τουλάχιστον εντός της ευρωπαϊκής αγοράς χωρίς περιορισμούς και απαγορεύσεις το γεγονός ότι σε αυτή την διαδικασία συμμετείχε και μέρος του πολιτικού συστήματος, δικαιολογούν το φόβο των Ιουδαίων γι’ αυτό το κράτος οφείλει να βοηθήσει στον επαναπατρισμό όποιων κεφαλαίων εξήγθησαν από μικρούς και μεγάλους, αλλά και από γνωστούς και αγνώστους.

Είναι άμεση ανάγκη να επανέλθη χωρίς καθυστέρηση η εμπιστοσύνη των πολιτών προς το τραπεζικό σύστημα, οι τρόποι όμως ανήκουν στο κράτος και στις τράπεζες, οι πολίτες θέλουν να στηρίξουν την εθνική οικονομία.

Του Γεωργίου Β.  Παπαγεωργίου