Το μήνυμα της Αντίστασης

Είχα την τύχη, στα πρώτα εφηβικά μου χρόνια, η πολιτική μου ενηλικίωση να γίνει μέσα από τις μαρτυρίες ενός Δωδεκανήσιου συμμαθητή μου, του Λευτέρη Σελλά που μετέφερε στη μαθητική μας παρέα τα βιώματα του από την Ιταλοκρατούμενη Ρόδο, από το καθεστώς του Φασισμού.

Η πρώτη ομάδα στην οποία μετείχα και που οι μετέχοντες (Αντώνης Μοσχοβάκης, Απόστολος Σάντας, Θεόδωρος Ραμουντάνης, Λευτέρης Σελλάς και εγώ) δώσαμε όρκο, ήταν μια οργάνωση για την απελευθέρωση της Δωδεκανήσου.
Γίναμε μια πατριωτική οργάνωση και μέσα από τα μάτια και τις εικόνες που μας μετέφερε ο Λευτέρης Σελλάς, ο Δωδεκανήσιος συμμαθητής μας, γίναμε και μια αντιφασιστική οργάνωση.  
Η πράξη των τριών μαθητών του Βενετοκλείου είχε γίνει λίγα χρόνια πριν.

Ο Γαβριήλ Χαρίτος, ο Νικήτας Παχωπός και ο Γιώργος Χαλκιάς όταν το 1926 αποφάσισαν όχι μόνο να υποστείλουν τη σημαία του φασιστικού καθεστώτος, αλλά και να υψώσουν τη δική τους αυτοσχέδια Ελληνική, ήταν παιδιά που ήξεραν ότι η πράξη τους μετέφερε ένα μήνυμα σε όλους τους Έλληνες, αλλά κυρίως στο καθεστώς του φόβου που προσπαθούσε ο φασισμός να σπείρει στις καρδιές των Δωδεκανησίων, στους πληθυσμούς όλης της Ευρώπης.
Συμβολική κίνηση που όμως σαν λαμπάδα μετέφερε το μήνυμα της αντίστασης.
Αυτό που επιδιώκει ο φασισμός, για να μπορεί να επιβληθεί στο λαό, είναι η μετάδοση του φόβου στους πολίτες.

Με τη διαρκή και επίμονη επίδειξη δύναμης ή με σαδιστικές μεθόδους επιδιώκει την τιμωρία όσων δεν υπακούουν.
Κάθε πράξη που αλλάζει αυτό το σκεπτικό μεταδίδει το φόβο και το πανικό στον ίδιο το φασισμό και σε όσους τον υπηρετούν.
Και αυτό το μήνυμα, ένα παιδί που έφυγε από τη Ρόδο και ήρθε στην Αθήνα το έφερε και σε εμάς.
Τους μαθητές του Γυμνασίου της Αθήνας που δώσαμε όρκο να παλέψουμε για την Απελευθέρωση της Δωδεκανήσου, για τη συντριβή του Φασισμού. 
 
Μια λεπτή γραμμή από πράξεις συμβολικές φτιάχνουν την ιστορία ενός λαού.
Αιώνες αγώνων, κατακτήσεων και απελευθερώσεων, έχτισαν συνειδήσεις Αντίστασης.
Την ώρα που οι τρεις νέοι κατέβασαν από τον ιστό τη σημαία του καθεστώτος του φόβου και ανέβαζαν την Ελπίδα, είχαν συνείδηση ότι μεταδίδουν μήνυμα, ότι είναι πρόθυμοι να θυσιαστούν για να αποδείξουν ότι ο φόβος δεν πρόκειται να φωλιάσει μέσα τους, να γίνουν ένας ακόμα μικρός φάρος στην αλυσίδα από πράξεις αντίστασης που χαρακτηρίζει αυτό το λαό.

Πέτυχαν.
Το μήνυμα το πήραμε πάρα πολλοί τα επόμενα χρόνια και συνεχίσαμε.
Και η Ελληνική σημαία κυματίζει σήμερα υπερήφανα σε όλα τα Δωδεκάνησα.
Και ο Φασισμός συνετρίβη.
Στις μέρες μας, τώρα που ο Φασισμός προσπαθεί να ξανασηκώσει κεφάλι, ας θυμόμαστε την πράξη του Γαβριήλ Χαρίτου, του Νικήτα Παχωπού και του Γιώργου Χαλκιά.
Και να στείλουμε το μήνυμα, ότι αυτή η λεπτή γραμμή της Αντίστασης, συνεχίζει το ταξίδι της προς το μέλλον.