Γ. Ράντος: ο γιατρός του Καστελλορίζου αποχαιρετά μια «οικογένεια 300 ανθρώπων»

Στο Κόκκινο Ρόδου 103,7 και την Πόλυ Χατζημάρκου μίλησε ο Γιάννης Ράντος, ο γιατρός που βρέθηκε στο Καστελλόριζο για το αγροτικό του τον Δεκέμβριο του 2014  και, τελικά, παρέμεινε για δύο χρόνια, προσφέροντας φροντίδα και περίθαλψη σε κατοίκους και πρόσφυγες.

«Φεύγω από το νησί με τις καλύτερες αναμνήσεις. Πάντα υπάρχει ο φόβος σε τέτοια μικρά μέρη, ότι κάτι μπορεί να γίνει που θα σε σημαδέψει αρνητικά, αλλά  όλα πήγαν καλά και αποχαιρετώ έχοντας δημιουργήσει μια μεγάλη οικογένεια, μια οικογένεια 300 ανθρώπων, στο νησί» αναφέρει Στο Κόκκινο Ρόδου 103.7 ο Γιάννης Ράντος, ο γιατρός που βρέθηκε στην καρδιά του χειμώνα του '14 στο Καστελλόριζο και έδωσε μπόλικες παρατάσεις στην αναχώρησή του, οργανώνοντας τη λειτουργία και επάρκεια του Πολυδύναμου ιατρείου σε ιατροφαρμακευτικό εξοπλισμό και προσφέροντας τις υπηρεσίες του σε κατοίκους και πρόσφυγες.

Μοιράζεται μαζί μας ένα από τα περιστατικά που θα θυμάται για καιρό: «Ήταν μια έγκυος γυναίκα πρόσφυγας, από τη Συρία.  Λίγες ώρες μετά την άφιξή της,  έσπασαν τα νερά και ήταν έτοιμη να γεννήσει. Επικρατούσε κακοκαιρία και δεν μπορούσε να έρθει το ΕΚΑΒ από Ρόδο να την πάρει.

Μαζευτήκαμε στο ιατρείο όλοι, γυναίκες που είχαν γεννήσει μόνες τους, κόσμος που κινητοποιήθηκε και συγκινήθηκε, όλοι και όλες για να βοηθήσουν τη γυναίκα να γεννήσει. Τελικά, μέσα στη νύχτα, μπόρεσε να κινητοποιηθεί το ΕΚΑΒ, ήρθε να την παραλάβει και γέννησε μέσα στο ελικόπτερο. Αυτό ήταν το πιο εντυπωσιακό από όσα θα θυμάμαι. Ωστόσο συνέχεια προέκυπταν μικρές ιστορίες, είτε με πρόσφυγες είτε με Έλληνες, που μπορεί να φαινόντουσαν ασήμαντες αλλά έκρυβαν από πίσω πάντα μεγάλη φόρτιση».

Η μεγάλη προσφυγική ροή προς το Καστελλόριζο πριν λίγους μήνες, ήταν για τον Γιάννη Ράντο, μια «δοκιμασία στην άσκηση του λειτουργήματος. Πάντα οι γιατροί πρέπει να λειτουργούν με γνώμονα το καλό του ανθρώπου. Καλό είναι να υπάρχει πάντα η αίσθηση ότι αυτό που κάνουμε είναι λειτούργημα. Μ’ αυτό στο μυαλό έκανα ό,τι έκανα, και ευτυχώς βοηθούσε ότι πάντα είχα πολύ καλούς ανθρώπους στο πλευρό μου, κοντά και μακριά».

"Με τον Μπασάρ Μούσα, τον Σύρο (δεύτερο) γιατρό του νησιού, το παλέψαμε δυο χρόνια μαζί. Πλέον θα αναλάβει το πόστο μου μία συνάδελφος που έρχεται στο νησί ενώ θα έρθει και μία νοσηλεύτρια. Η κατάσταση της υγείας στο νησί δείχνει ότι φτιάχνει και αυτό είναι πολύ θετικό…».

 Ο 26χρονος γιατρός κρατάει ακόμα μια εικόνα από το Καστελλόριζο που μοιράζεται Στο Κόκκινο 103,7: «Συχνά, νωρίς το πρωί πριν ανοίξω το ιατρείο, πήγαινα στη «γιαγιά μου», την κυρία Χριστίνα, πίναμε τον καφέ μας, τρώγαμε το πρωινό μας και συζητούσαμε. Πάντα άκουγα σοφές κουβέντες από την κυρία Χριστίνα,  κουβαλάει πολλή αγάπη και  σοφία...».

Και αν έπρεπε να στείλει τη δική του συμβουλή αγάπης στους Καστελλοριζιούς;
“Η συμβουλή μου θα ήταν να προσπαθήσουν να επενδύσουν στην καλλιέργεια των παιδιών του νησιού. Τα παιδιά είναι το μέλλον ενός τόπου και, ειδικά στο Καστελλόριζο υπάρχει αυτή η ανάγκη, είναι ένα αδύναμο σημείο του αυτό. Θα τους παρότρυνα να προσπαθήσουν, όχι μόνο οι άνθρωποι του νησιού αλλά και όσοι εμπλέκονται στα θέματα της εκπαίδευσης, να βοηθήσουν και να επενδύσουν στα παιδιά».