Ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος ... μέσα από μία selfie

Γράφει η Nάντια Σαρρή
δασκάλα Ειδικής Αγωγής

Κι εκεί που η ανθρώπινη ύπαρξη άρχισε να μου είναι τόσο θλιβερή χαμένη στην προσπάθειά της να μαζέψει pokemon, να επεξεργαστεί με τρόπο αριστοτεχνικό τις φωτογραφίες στο instagram λίγο πριν ανέβουν στο facebook.

Kάπου εκεί λοιπόν στην τρέλα και την παράνοια της εποχής μας βρέθηκα χωρίς καν να το καταλάβω σε ένα μικρό καφενείο,που καλά καλά δεν το παίρνει το μάτι σου, χαμένο μέσα στη μεσαιωνική πόλη. Και τότε αντίκρυσα ασπρόμαυρες φωτογραφίες στους τοίχους και τραγούδια μιας εποχής που ξεχείλιζε  πάθος για ζωή, ελευθερία, έρωτα. Μια εποχή που ο πόλεμος, η αντίσταση, ο ξεριζωμός, οι φυλακές και η λογοκρισία δεν κατάφεραν να  την ξεθωριάσουν, γιατί δεν είχε ξεφτίσει ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος που  σήμερα σέρνει το κουφάρι του   στην εκκωφαντική σιωπή της δικής μας εποχής...

Μίας και το γέλιο, η αγανάκτηση, ο θαυμασμός, η λύπη  αντικαταστάθηκαν με κόκκινες ειδοποιήσεις. Οι εκπλήξεις κι οι καφέδες για να πούμε τα νέα μας έγιναν snapchat, ενώ οι βόλτες , τα μπαράκια, τα σινεμά και τα θέατρα μετουσιώθηκαν σε online chat, εκτός κι αν πρόκειται για το check-in οπότε και η βόλτα μπορεί να πάρει σάρκα και οστά. Όσο για τις ευχές, τα γλυκά, τα δώρα αυτά μετατράπηκαν σε ηλεκτρονικά λουλούδια, περιεκτικές φράσεις για το καλό και φυσικά τα απανταχού παρόντα  emoticons (ή αλλιώς φάτσες για  την περίσταση).

Κι ο άνθρωπος; Πιο νάρκισσος, πιο ψηφιακός και πιο εγωπαθής από ποτέ. Κι αυτό γιατί πλέον έχει στα χέρια του όλα εκείνα τα κατάλληλα εργαλεία, facebook, instagram, twitter, pinterest για να ξεδιπλώσει όλη του την εγωκεντρικότητα. Έτσι με όπλο του τις selfie και κίνητρο τα like, ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος  γίνεται το είδωλο που  πάντα κρυφο-θαύμαζε και χλεύαζε μέχρι βέβαια να του δωθεί η ευκαιρία να τα μιμηθεί σε όλο τους το μεγαλείο.

Κι ως εκ τούτου γέμισαν τα χωριά και οι πόλεις με  stars που'ναι παπαράτσι του εαυτού τους και δεν χάνουν την ευκαιρία να  μας αναρτούν  εμπευσμένες λεζάντες με το που είναι, τι κάνουν , τι αισθάνονται, αλλά και τι πιστεύουν επί παντός του επιστητού (από το διαζύγιο Σκορδά μέχρι και την τροπολογία του νόμου τρέχα γύρευε).

Φυσικά ο αυθορμητισμός σε όλη αυτή την κατάσταση υπάρχει μόνο σαν λέξη πίσω από το  #hashtag , περιγράφοντας την καλοσχεδιασμένη πρόθεση να φανείς πιο ανέμελη και χαλαρή.

Κι όλα αυτά γιατί στο κυνήγι της εικονικής αποδοχής και της δημοτικότητας των likes παίζουν ρόλο όλα τα άλλα( σκηνικό, μαλλιά, ρούχα) πέραν της αυθόρμητης κι αθώας πόζας της στιγμής. Μπορεί βέβαια να την τολμήσεις κι αυτή κάποια στιγμή, αλλά αν δεν μαζέψει στην πρώτη κρίσιμη ώρα τα αναμενόμενα, καραδοκεί η πόζα και το στήσιμο.

Όμως το marketing των social media  έχει φροντίσει με μια συλλογή από μόδες που καλύπτουν και τα γούστα όσων θέλουν να φανούν πιο extreme  και να “τσαλακωθούν”. Έτσι άλλοι θα ρίξουν ολόκληρους κουβάδες με νερό πάνω τους (ice bucket challenge), ενώ άλλοι θα ξαπλώσουν και θα φωτογραφηθούν άλλοτε μπρούμητα κι άλλοτε ανάσκελα όπως βολεύεται ο καθένας βρε αδερφέ (planking). Τέλος οι πιο τολμηροί θα ανέβουν στην κορυφή ενός ουρανοξύστη για να βγάλουν selfie στην κόψη του ξυραφιού, ζώντας για λίγο το όνειρο κάθε Ρώσου με αδρεναλίνη πέραν του φυσιολογικού ( roofing).

Αλλά είτε με γόβες, είτε με αθλητικά, είτε με την γλώσσα έξω, είτε με ύφος μπλαζέ στόχος είναι πάντοτε ο εαυτός μας. Να παράγουμε όσες πιο πολλές προσωπογραφίες μας γίνεται, ξεχνώντας πως όσο περισσότερα τα αντίτυπα ,τόσο μειώνεται και η  ουσία του προτότυπου!

Υ.Γ. Λες τελικά το πρόβλημα να το 'χω εγώ, που δεν είμαι και τόσο “YOLO” τύπισσα;