Τίτλος παράστασης: «Εδώ Πολυτεχνείο»

Απ' όταν θυμάμαι τον εαυτό μου κάθε 17 Νοέμβρη “παπαγάλιζα” το σύνθημα της ημέρας “Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία”, άκουγα για την εξέγερση εκείνη των φοιτητών κατά της τυραννίας, έβλεπα στο βίντεο τανκς και στα σκέτς έπιανα το μικρόφωνο και με τρεμαμμενη φωνή, έτσι δηλαδή  όπως με είχε συμβουλέψει η θεατρολόγος, φώναζα 'Εδώ Πολυτεχνείο,εδώ Πολυτεχνείο, σας μιλά ο ελεύθερος ραδιοφωνικός σταθμός...”.

Και κάπως έτσι έφτασα στο σήμερα που για άλλη μια φορά θα γιορτάσουμε στο σχολείο το Πολυτεχνείο με λάβαρα, συνθήματα, ντουντούκες, ακορντεόν και φυσικά πολλές φωνές και πονοκέφαλο για να μπουν σε  μια τάξη τα παιδιά.

Κι η επιτυχία ... θα φανεί στο χειροκρότημα! Όταν παρουσιαστεί με ευπρέπεια και σοβαρότητα βεβαίως βεβαίως το σκετς, η χορωδία και το χρονικό. Να μην κολλήσει δηλαδή το βίντεο, να μην ξεχάσει κάποιο παιδί τα λόγια του και να πατάνε πάνω στις νότες την ώρα των τραγουδιών.

Βλέπεις το Πολυτεχνείο είναι μια γιορτή που προετοιμάζουν οι δάσκαλοι,φέρνουν εις πέρας τα παιδιά και χειροκροτούν και φωτογραφίζουν οι γονείς. Κι αν δεν εορταστεί με κλαμπατσίμπαλα και μουσικές καταντά το μνημόσυνη της μοιραίας εκείνης νύχτας κι όπως κάθε επέτειος κλείνει με κατάθεση στεφανιών και τον απανταχού παρόν εθνικό ύμνο.

Έτσι τα χρόνια θα περνάνε και το Πολυτεχνείο θα χάνει όλο και περισσότερο το νόημά του! Γιατί οι γιορτές δεν βοηθούν ούτε στην ιστορική μνήμη, ούτε στην κοινωνική συνεκτικότητα. Αντίθετα εξυπηρετούν εθνικιστικά και κομματικά συμφέροντα, άμεσες και έμμεσες εξουσίες.

Όσο για τα μνημόσυνα και τη μοιρολατρία αποτελούν τροχοπέδη στην αφύπνιση για την αναζήτηση σύγχρονων αυταρχικών καθεστώτων. Γιατί μπορεί οι στρατιωτικοί να φόραγαν το χακί, να κυκλοφορούσαν με τανκ και να ήταν εύκολο να τους αναγνωρίσεις, αλλά σήμερα είναι δύσκολο να αντιληφθείς την όψη τους. Και μην νομίζεις πως οι σύγχρονες δικτατορίες είναι πιο “ανθρώπινες” επειδή δεν χρησιμοποιούν βία. Μιας και η βία είναι η απάντηση στις λαικές αντιδράσεις. Κι όταν εμείς και οι μαθητές μας είμαστε πειθήνια όργανα του νόμου και της τάξης, τότε κανείς δεν χρειάζεται να μας ασκήσει βία.

Έτσι ο Παπαδόπουλος και η κομπανία του, άρχισαν να φοβούνται τον πολίτη-φοιτητή που φώναζε στο δρόμο “Βία στη βία της εξουσίας” γι αυτό και τον έδερνε. Σήμερα όμως που το σύνθημα αυτό υπάρχει μόνο στα πανό για τις ανάγκες κάποιας σχολικής παράστασης με τίτλο “Οι ήρωες του Πολυτεχνείου”, όλοι είναι ευχαριστημένοι.Λαός και εξουσία.

Αλλά πιο πολύ  είναι οι νέοι, που έστω κι έτσι μπορούν να ζήσουν για λίγο σαν αντάρτες του Ελληνικού Εμφυλίου ή σαν αγωνιστές του γαλλικού Μάη του '68 ή σαν τον Τσε Γκεβάρα...

Υ.Γ. “Δυστυχισμένος ο τόπος που χρειάζεται ήρωες” Μπέρτολτ Μπρεχτ

Γράφει η Νάντια Σαρρή
Δασκάλα Ειδικής Αγωγής