Ο εορτασμός  του Πολυτεχνείου

Γράφει ο Ηλίας Χατζηαντώνης    
Μέλος της Ν.Ε. ΠΑ.ΣΟ.Κ Δωδεκανήσου αρμόδιος σε θέματα Πολιτισμού και Παιδείας-ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ

 

Αποτίουμε σήμερα με συγκίνηση και δέος φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν έπεσαν για την Ελευθερία, την Ειρήνη, τη Δημοκρατία  στους αγωνιστές της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

 

Το ημερολόγιο έγραφε 17 Νοεμβρίου 1973, όταν οι ηρωικοί φοιτητές και απλοί πολίτες διατράνωσαν ηχηρά την αντίθεσή τους απέναντι στην τυραννική και καταπιεστική εξουσία των συνταγματαρχών που υπονόμευαν και επισκίαζαν οποιαδήποτε έννοια δημοκρατικότητας και ελεύθερης ζωής.

Ήταν Απρίλιος του 1967, όταν η Χούντα- σφετεριστές  της εξουσίας- επιβάλλει στην πατρίδα μας  καθεστώς. Η δικτατορία, με πρόσχημα δήθεν την αναγέννηση του έθνους και τη θωράκισή του από αντεθνικές ιδεολογίες, καταλύει και καταστρατηγεί τους δημοκρατικούς θεσμούς, τα πολιτικά δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών, και επιδίδεται ανελέητα σε συλλήψεις, φυλακίσεις, εξορίες  δίκες ατόμων ή ομάδων, βασανιστήρια εμποδίζοντας  κάθε προσπάθεια για κοινωνική εξέλιξη και αλλαγή.

Ο Ελληνικός λαός δεν ενέδιδε και αντιτάχτηκε σθεναρά συγκροτώντας  αντιστασιακές και αντιδικτατορικές οργανώσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Οι φοιτητές καθόλη τη διάρκεια της επτάχρονης τυραννίας υπήρξε η ψυχή του αγώνα για την κατάλυσή της. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ξεκίνησε από αμιγώς φοιτητικά αιτήματα, αιτήματα που διεκδικούσαν δικαιώματα που τους είχε στερήσει η δικτατορία: μεταξύ άλλων τη διενέργεια φοιτητικών εκλογών, διακοπή της στράτευσης των φοιτητών, περισσότερες χρηματοδοτήσεις  για την Παιδεία και άλλα φοιτητικά αιτήματα…

   Οι φοιτητές συνειδητοποιούν ότι τα αιτήματά τους και οι αξιώσεις τους  ήταν αδύνατο να επιλυθούν από τους δικτάτορες. Έτσι κλείνονται στις 14 Νοεμβρίου 1973 στο χώρο του Πολυτεχνείου και μετέτρεψαν τα συνθήματά τους σε πανελλήνια αιτήματα εναντίον της δικτατορίας: Να φύγει η δικτατορία και βροντοφώναζαν: Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία. Η απόφασή τους ήταν αυθόρμητη, δίχως  καθοδηγήσεις και ιδιοτέλειες. Τους φοιτητές απ' όλες τις Σχολές του Πολυτεχνείου και των άλλων Ανώτατων Πνευματικών Ιδρυμάτων συνέδραμαν και ακολούθησαν πολλοί σπουδαστές, μαθητές, οικοδόμοι και άλλοι εργαζόμενοι. Έγινε έτσι το Πολυτεχνείο οχυρό  της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας και της Λαϊκής κυριαρχίας.

Με συνθήματα και  προκηρύξεις κοινοποιούν τα αιτήματά τους. Ο ραδιοφωνικός σταθμός των αγωνιζομένων φοιτητών ο όποιος άρχισε να εκπέμπει στις 15 Νοεμβρίου σε προσκλητήριο εξέγερσης και αφύπνισης καλούσε το λαό σε συμπαράσταση, ξεσηκωμό και σε ανοιχτή εξέγερση κατά της δικτατορίας. Η φωνή της εκφωνήτριας και των εκφωνητών σκορπούσε ρίγη συγκινήσεως στο λαό της Αθήνας: « Εδώ Πολυτεχνείο… Εδώ Πολυτεχνείο … Σας μιλά ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων… Καλούμε όλες τις αντιδικτατορικές αντιστασιακές δυνάμεις και όλα τα δημοκρατικά αντιδικτατορικά κόμματα ν' αγωνιστούν μαζί μας…

Όλοι εδώ στον αγώνα ενάντια στη Χούντα… Ελληνικέ λαέ, έχουμε την ανάγκη σου. Όλοι ενωμένοι. Κάτω η Χούντα…»

 Ο Ελληνικός λαός αφουγκράστηκε, πείστηκε,  ενθουσιάστηκε και κατέβηκε στους δρόμους να συμπαρασταθεί στους αγωνιστές.

Η δικτατορία τρομοκρατείται Και αντιλαμβάνεται πλέον ότι  η εξέγερση δεν είναι πια φοιτητική, αλλά παλλαϊκή και  επικίνδυνη και προβαίνει στην καταστολή της εξέγερσης με την επέμβαση του στρατού, και των τανκς στη βίαιη εκκένωση του κέντρου της Αθήνας από το επαναστατημένο πλήθος, και  του Πολυτεχνείου.

Οι φοιτητές περικυκλώνονται και χειροκροτούν τους φαντάρους, τα' αδέρφια τους καλώντας τους να ενωθούν μαζί τους.

Τα στρατευμένα παιδιά του λαού μας αναγκάζονται να εκτελέσουν τις σκληρές διαταγές και να ορμούν στους φοιτητές.

Οι φοιτητές τραγουδούν τον Εθνικό Ύμνο και προβάλλουν τα γυμνά στήθη τους στα πολυβόλα. Η παραβίαση του ασύλου του Πολυτεχνείου και η βίαιη εκκένωσή του τελικά συντελείται και τότε έπεσαν, χτυπημένοι από τις αδέσποτες και δολοφονικές σφαίρες των ελεύθερων σκοπευτών, οι περισσότεροι νεκροί.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν κατέστειλε βέβαια αμέσως τη δικτατορία, συντέλεσε όμως σε μεγάλο βαθμό στην πτώση της. Τιμή και δόξα στους δημιουργούς του έπους του Πολυτεχνείου.

Τιμή και δόξα σ' αυτούς που αγωνίστηκαν για να ξανάρθει στην Ελλάδα μας το φως της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας. Ας ηχεί στα αυτιά όλων μας το τρίπτυχο Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία έχοντας ταυτόχρονα υπόψιν μας ότι η Δημοκρατία μας ποτέ δεν είναι αυτονόητη χρειάζεται καθημερινό αγώνα κανείς δεν πρέπει να ολιγωρεί…

Κυρίως οι νέοι μας και οι αυριανοί πολίτες αυτής της χώρας ας εμπνευστούν και παραδειγματιστούν από τον ηρωισμό και τον γεμάτο αυταπάρνηση αγώνα των φοιτητών  του Πολυτεχνείου διεκδικώντας ένα μέλλον αντάξιο των προσδοκιών και των ονείρων τους.