Ο Μπάρακ Ομπάμα  παρέδωσε στην  Ευρωπαϊκή Ένωση  πολύτιμα  μαθήματα  πολιτειολογίας από το Λίκνο της Δημοκρατίας

Γράφει ο πολιτευτής Δωδεκανήσου Ηλίας Κ. Κυπραίος

Ο Μπάρακ Ομπάμα δεν επέλεξε τυχαία την Ελλάδα στην εθιμοτυπική του επίσκεψη  ανά την Ευρώπη, προκειμένου να απευθύνει, από το Λίκνο της Δημοκρατίας, σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση, το βαρυσήμαντο μήνυμα που αδυνατούν μέχρι τώρα να κατανοήσουν και να ενστερνισθούν οι Ευρωπαίοι, ότι εάν συνεχιστεί η ίδια εν γένει πολιτική, τότε η οικονομική και κοινωνική κατάρρευση δεν θα συνιστά τοπικό φαινόμενο, αλλά θα συμπαρασύρει με γεωμετρική πρόοδο και τους φαινομενικά  αλώβητους, με απόλυτη επιβεβαίωση της ρήσης του Ταλλεϋράνδου - που εσφαλμένως αποδίδεται στον Αϊνστάιν - ότι «δύο πράγματα είναι απέραντα: το Σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία.».                

Όταν την 1η Νοεμβρίου 1993 η τότε ΕΟΚ μετονομαζόταν σε Ευρωπαϊκή Ένωση, η πλειονότητα των Ευρωπαίων και περισσότερο εμείς προσωπικά οι ενεργότερα αναμειχθέντες  - με τον ενθουσιασμό, τον δυναμισμό  και την αθωότητα της πρώτης νεότητας - εκφράζαμε  την πεποίθηση ότι η νεοσύστατη και εν πολλοίς νεοφώτιστη Ευρωπαϊκή Ένωση, θα λειτουργούσε ως πρότυπο Συνταγματικής Συμπολιτείας.    

Λυδία  λίθος ήταν η κοινή οικονομική πολιτική με Κεντρικό Προϋπολογισμό, τον οποίο εξέφραζε στην πράξη η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Ο Μπάρακ Ομπάμα με αγχίνοια, οξύνοια και ρεαλισμό που εξέπληξε, μας έδωσε πολύτιμα λειτουργικά μαθήματα συνταγματικής τάξεως, όταν με αφοπλιστική ειλικρίνεια δήλωσε ότι δυσκολεύεται να τιθασεύσει ακόμη και το φιλικά προς αυτόν προσκείμενο Αμερικανικό Κογκρέσο και εξέφρασε την απορία και τις επιφυλάξεις του για την κοινή πορεία των 28 κρατών - μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.    

Ο απερχόμενος Πρόεδρος των ΗΠΑ ηγείται μιας χώρας που την δημιούργησαν και την συγκροτούν πανσπερμία λαών και φυλών, τους οποίους ενώνει η οικονομική ευημερία και η στρατιωτική ισχύς, με χαρακτηριστικό δείγμα τους μετανάστες που θεωρούν προνόμιο και δηλώνουν με έπαρση όχι μόνο τη νεοκτηθείσα αμερικανική τους υπηκοότητα, αλλά και όταν ακόμη καταφέρουν να αποκτήσουν την περιπόθητη γι’ αυτούς «πράσινη κάρτα».       
     
Αντίθετα, η Ευρώπη, μολονότι  έχει κοινή ιστορία και πολιτισμό, εντούτοις πάσχει από λειψανδρία ηγετών.     Οσάκις έλαχε σ’ αυτήν να έχει επικεφαλής εμπνευσμένους ηγέτες, με μεγαλεπήβολα σχέδια, πραγματοποίησε τεράστια άλματα προόδου και γι’ αυτήν και για τους λαούς της.                 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση διαθέτει σήμερα άριστο ανθρώπινο δυναμικό, καθώς και τους κατάλληλους μηχανισμούς, αλλά η ενεργοποίηση και η λειτουργία τους εξαρτάται και από τους χειριστές, οι οποίοι θα κληθούν να διευθύνουν μια δύσκολη και απαιτητική ορχήστρα, την οποία μόνο ένας εξαιρετικά προικισμένος μαέστρος θα μπορούσε να συντονίσει.