Η πόλη… ως γένους θηλυκού

Γράφει ο αρχιτέκτονας
Αγαπητός Ξάνθης

Φεύγω, εγκαταλείπω, κουράστηκα να υπομένω την πόλη που μεγάλωσα και στέριωσα. Έγινε ανήθικη μέσα από το εμπόριο των ιδανικών της, μέσα από την κενότητα της ψυχής της, μέσα από τον ατομικισμό του φέρεσθαι.

Ήταν παρθένα, ήταν ευγενής, ήταν καλοσυνάτη, ήταν χαρούμενη, ήταν φωτεινή.
Τώρα είναι αχαλίνωτη, αγενής, επιθετική, άχαρη, σκοτεινή.  
Την ερωτεύτηκα, την βύζαξα, την χάδεψα.
Τώρα βγάζει μίσος, δηλητήριο, αποστροφή.  

Οι κάτοικοι τρέχουν ασταμάτητα, δεν αγαπούν, αγωνίζονται να σταθούν, άλλοι πρώτοι στη σκηνή του θεάτρου της πόλης και άλλοι στους κάδους των σκουπιδιών.

Αφήνω πίσω μου παιχνίδια, σκέψεις, φωνές, χαρές και λύπες, γεννήσεις και θανάτους κρατάω τις αναμνήσεις που με έφεραν μέχρι και τα σήμερα. Μ΄ έκαναν να μπορώ να κρίνω την πόλη που με εξέθρεψε και φέρεται ως Πόρνη. Εκείνες που μου έδωσαν τη δύναμη να σκεφθώ την απόσταση από τον τόπο που με ανέδειξε.  Εκείνες που με τροφοδότησαν με την ανατροπή του συναισθηματισμού, την διαφυγή από τη συγγένεια, το σβήσιμο του πρώτου έρωτα.       

Όμως αξίζει να μαυρίσω τη πρώτη πόλη στο μυαλό μου;
Τι κρατάω και τι απορρίπτω;

Όλα είναι επιλογή. Διαλέγω να μην ξεχάσω τίποτα γιατί και η Πόρνη έχει την γοητεία της,  γιατί όλα ζωγραφίζουν το κάδρο της ζωής και παρατάσσονται ως πολύτιμα χρώματα για την ύφανση του σήμερα και την σύνθεση του αύριο.
Η Πόλη που πηγαίνω θα γίνει καταφύγιο για τα νέα όνειρα μου, γιατί εγώ φτιάχνω το μέλλον μου…

Υ.Γ. Το παρόν κείμενο αποτελεί εργασία για το «Εργαστήρι Δημιουργικής Γραφής» το οποίο συνεχίζεται με ενθουσιασμό και θέρμη μέχρι και σήμερα (ξεκίνησε το καλοκαίρι).