Χάσαμε πρώτα τα μυαλά μας και τώρα την αξιοπρέπειά μας

Γράφει ο Αθανάσιος Δηλανάς
Διπλ. Μηχανολόγος Μηχανικός πρώην  Δ/ντής  ΔΕΗ Σορωνής

 

 

Τακτοποιώντας τα διάφορα δημοσιεύματα που κατά καιρούς έχω κάνει έπεσε στην αντίληψή μου το δημοσίευμα με τον παραπάνω τίτλο το οποίο το βρίσκω πολύ επίκαιρο. Καθημερινά υπάρχουν λεκτικές αψιμαχίες μεταξύ των πολιτικών για το χρέος, με την κυβέρνηση να μιλάει μόνο για την περίοδο των μνημονίων δηλαδή από το 2010 μέχρι που η ιδία ανέλαβε την “σωτηρία!!” της Ελλάδος και την αντιπολίτευση να υπενθυμίζει το πόκερ του κ. Βαρουφάκη, τη δραχμή του κ. Λαφαζάνη και κας  Κωσταντοπούλου, τον κ. Τσιπρα με τις ψεύτικες προεκλογικές υποσχέσεις για μισθούς ,συντάξεις, ΕΝΦΙΑ, πλειστηριασμούς ιδιωτικοποιήσεις και τελικά για το τρίτο μνημόνιο, για τις τεμενάδες του σε Αμερικανούς και Ευρωπαίους και άλλα Κανείς όμως δεν μιλά για το πώς έφθασε το χρέος σ’ αυτά τα ύψη και τι είχε προηγηθεί πριν το 2010.

 

Το άρθρο μου με τον παραπάνω τίτλο το είχα δημοσιεύσει στις 23 Μαΐου το 2010 στην εφημερίδα ΡΟΔΙΑΚΗ. Κάνει μια αναδρομή από την μεταπολίτευση έως το 2010 και δείχνει την «συνεισφορά !!!» σχεδόν όλων μας στη χρεοκοπία της χώρας.

Ακολουθεί το άρθρο:

«Η πρωτοφανής οικονομική κρίση για τη χωρά μας μου έδωσε αφορμή να κάνω μερικές σκέψεις και να προσπαθήσω να εξηγήσω τι συνέβη στο τόπο μας. Βέβαια για να αναλύσει κανείς το  τι έχει συμβεί,  όχι με τις σκέψεις ενός οικονομολόγου αλλά ενός απλού πολίτη που όμως παρακολουθεί την επικαιρότητα, χρειάζεται να γράψει ολόκληρο βιβλίο. Από το σύνολο των γεγονότων που από την μεταπολίτευση και μετά παρακολουθώ με προσοχή και  αγωνία, θα σταχυολογήσω μερικά αρχίζοντας από το σήμερα.(Εννοώ το 2010)

Το πιο συνηθισμένο που ακούμε τον τελευταίο καιρό καθημερινά είναι ότι φταίνε οι πολιτικοί μας. Βασικώς δεν υπάρχει καμία αντίρρηση.

Αλλά τίθεται αμέσως το ερώτημα: Μα εμείς δεν τους εκλέγουμε; Μήπως πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι οι πολιτικοί μας είναι “κατ’ εικόνα και ομοίωση” ο εαυτός μας;

Μήπως πρέπει η πλειονότητα του λαού μας να σκεφθεί για ποιο λόγο ψηφίζει κάποιο κόμμα και κάποιο πολιτικό; Βέβαια δεν χρειάζεται να το σκεφθεί πολύ επειδή το ξέρει. Το συνηθέστερο είναι ότι σχεδόν  ο καθένας  περιμένει από τον πολιτικό κάποια ανταπόδοση για την ψήφο του. Π.χ, να  βολεφθεί σε κάποια θεσούλα ή σε κάποια επιτροπή με παχυλές αποδοχές, να βολέψει τα παιδία του στο Δημόσιο ή στους Οργανισμούς του Δημοσίου, να του καλύψει παρανομίες οποιασδήποτε μορφής, να μπει σε ευρωπαϊκά προγράμματα που δεν δικαιούται, να μπει ή να έχει ειδική μεταχείριση σε ότι άλλο μπορεί να σκεφθεί  ο καθένας μας.

Βέβαια οι πολιτικοί ανταποκρίνονται στις προσδοκίες των πελατών τους ψηφοφόρων για να τηρήσουν τις προεκλογικές τους υποσχέσεις  και να διατηρήσουν την πελατεία τους για τις επόμενες εκλογές.

Μερικοί πολιτικοί παρεμβαίνουν για να εξυπηρετήσουν με το αζημίωτο κάποιες πολυεθνικές, κάποιες εργολαβικές εταιρείες αλλά και κάποια άλλα συμφέροντα βέβαια με το αζημίωτο για τους εαυτούς τους. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν τα σκάνδαλα της  SIEMENS,  τα Εξοπλιστικά Προγράμματα, το Bατοπέδι και πολλά άλλα. Βέβαια σ’ αυτή την κρίση δεν φταίνε μόνο οι πολιτικοί. Συνένοχοι σε όλη αυτή την κατάστασή είναι η δημόσια διοίκηση η οποία είναι κακώς οργανω- μένη και σε μεγάλο ποσοστό των υπαλλήλων της διεφθαρμένη.

Ποιά σοβαρή δουλειά που να εξαρτάται από τις εγκρίσεις και της διαδικασίες του δημοσίου γίνεται χωρίς <<γρηγορόσημο>>;  Η παραγωγικότητα στο δημόσιο τομέα είναι τόσο χαμηλή που για να βγει η απαραίτητη εργασία χρειάζεται μεγάλος αριθμός προσωπικού. Εκεί προσφεύγουν οι πολιτικοί μας για να βολέψουν τους ψηφοφόρους τους. Οι περισσό- τεροι Προϊστάμενοι και Διευθυντές των υπηρεσιών δεν είναι αξιοκρατικά τοποθετη- μένοι αλλά έχουν πέσει με αλεξίπτωτα επειδή ανήκουν σε κάποια κόμματα ή είναι κολλητοί με κάποιους πολιτικούς.

Εκτός του ότι οι περισσότεροι είναι ανίκανοι για να οργανώσουν και λειτουργήσουν σωστά τις υπηρεσίες τους δεν τολμούν να κυνηγήσουν ούτε τους τεμπέληδες και τους κοπανατζήδες των υπηρεσιών τους επειδή φοβούνται ότι όταν δεν είναι “καλά παιδιά” και κάνουν την δουλεία τους σωστά κινδυνεύει η καρέκλα τους από τις παρεμβάσεις των πατρώνων τους. Πάντως το κακό με τις δημοσιές υπηρεσίες και την εκπαίδευση ξεκίνησε όταν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ κατάργησαν την ποιοτική αξιολόγηση ώστε να μπορούν να τοποθετούν χωρίς εμπόδια στις διευθυντικές θέσεις τους «πιστούς» τους. Αυτό βέβαια βοήθησε και τους μετέπειτα κυβερνήσαντες!!. 

Τα ίδια ισχύουν σε μεγάλο βαθμό και στις δημοσιές επιχειρήσεις και οργανισμούς. Και δεν φθάνει μόνο η μειωμένη παραγωγικότητα. Έχουμε μάθει να ζητάμε συνεχώς αυξήσεις χωρίς κανείς μας να διερωτάται το πώς θα επιβιώσει το κράτος και οι επιχειρήσεις του όταν δεν συνεισφέρουμε με την εργασία μας στην αύξηση των εσόδων του. Πως θα επιβιώσει το κράτος όταν δεν κυνηγηθούν οι επίορκοι υπάλληλοι;

Στον ιδιωτικό τομέα τα πράγματα είναι πιο απλά. Όποιος δεν αποδίδει πάει σπίτι του.

Όμως η ελληνική οικονομία δεν επιδεινώθηκε χθες. Έχει πολύ μακρά ιστορία και εκεί είναι η μεγάλη ευθύνη των πολιτικών. Οι πολιτικοί μας “σωτήρες” άρχισαν το έργο τους μερικά χρόνια μετά την μεταπολίτευση. Χρησιμοποίησαν τα συνδικάτα του δημοσίου και των οργανισμών προκειμένου να επιτύχουν τους στόχους τους.

Γιατί όμως επέλεξαν αυτά τα συνδικάτα; Επειδή στο δημόσιο και στους οργανισμούς υπήρχε η μονιμότητα των υπαλλήλων που μέχρι πρόσφατα είχαν σχετικά υψηλές αποδοχές οπότε άντεχαν την μακροχρόνια απεργία.. Την περίοδο 1979 μέχρι αρχές του 1981 το κράτος κυριολεκτικά διαλύθηκε. Δημοσιές υπηρεσίες, ΟΣΕ, ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ, ΑΣΤΙΚΕΣ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ, ΠΛΟΙΑ, ΛΙΜΑΝΙΑ και ότι άλλο είχε σχέση με το δημόσιο παρέλυαν επί εβδομάδες διαδοχικά ή συντονισμένα.

Η ελληνική οικονομία κυριολεκτικά διαλύθηκε. Σαν πρώην στέλεχος της ΔΕΗ θυμάμαι τις καταστροφικές απεργίες στη ΔΕΗ που διέλυσαν την επιχείρηση και κυρίως την απεργία των 40 ημερών που διέλυσε όλη την Ελλάδα. Τότε η ΔΕΗ  προκειμένου να καλύψει τις στοιχειώδεις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας έκανε συνεχώς εισαγωγές ηλεκτρικής ενεργείας από την Γιουγκοσλαβία με τεράστιο κόστος και εξάντλησε τα νερά από τα φράγματα των υδροηλεκτρικών σταθμών με αποτέλεσμα να μην υπάρχει νερό για άρδευση των καλλιεργειών.

Ο στόχος επιτευχθεί!! στις εκλογές του 1981. Αν θυμάμαι καλά ένα χρόνο μετά τις εκλογές του 1981 η εφημερίδα Ελευθεροτυπία (κυβερνητική εφημερίδα) είχε γράψει ένα άρθρο που ανέλυε λεπτομερώς τις ζημίες εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δραχμών όλων των παραπάνω οργανισμών του δημοσίου. Βεβαία οι πρωτεργάτες συνδικαλιστές για την καταστροφή που επέφεραν ανταμείφθηκαν!!!.

Οι περισσότεροι έγιναν βουλευτές π.χ. Πιπεργιάδες, Πρωτοπαπά- δες, Κανελλόπουλοι κ.λ.π. και οι βοηθοί τους κατέλαβαν θέσεις διοικητών, νομαρχών, περιφερειαρχών κ.λ.π. Όλα τα αξιόλογα και πεπειραμένα στελέχη ξηλωθήκαν από τις θέσεις τους και επειδή δεν μπορούσαν να τα απολύσουν, λόγω της μονιμότητας, τοποθετήθηκαν στα λεγόμενα <<ψυγεία>> με τους υψηλούς μισθούς που είχαν λόγω αρχαιότητάς τους χωρίς να προσφέρουν το παραμικρό.

Παρόλες τις διακυρήξεις και της μεγάλες κουβέντες των εκάστοτε κυβερνώντων για αξιοκρατία και πάταξη της διαφθοράς στο δημόσιο και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα τίποτα δεν έγινε. Απεναντίας η διαφθορά ξεπέρασε  κάθε προηγούμενο.

Σιγά σιγά άρχισε να μη λειτουργεί τίποτα στην δημόσια διοίκηση. Η υπάρχουσα νομοθεσία σταμάτησε να εφαρμόζεται και ό καθένας έκανε ότι του άρεσε. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι οι πολεοδομικές παρανομίες και οι μεγάλοι φοροφυγάδες που καθημερινά βγαίνουν στη δημοσιότητα. Μπορούμε να ξεχάσουμε την μίζα των 500 εκατομμυρίων δραχμών του τότε διοικητή της ΔΕΗ κ. ΜΑΥΡΑΚΗ την οποίοι ο τότε πρωθυπουργός αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου την βάφτισε ως δωράκι 500 εκατομμυρίων με το οποίο δεν έπρεπε να ασχοληθούμε ;; Ας μη ξεχνάμε  το σκάνδαλο Κοσκωτά με τα πάμπερς, το χρηματιστήριο και πολλά άλλα μικρότερα. Ακολούθησαν  οι ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ.

Μετά τις συνεχείς παλινωδίες καθυστε- ρήσεις και αλλαγές διοικήσεων στον οργανισμό των ολυμπιακών αγώνων  ΑΘΗΝΑ 2004 φθάσαμε στο σημείο να υπάρχει κίνδυνος να μην γίνουν οι αγώνες. Γινήκαμε και τότε περίγελος σε όλο  το κόσμο. Προκειμένου να φθάσουμε στην εκτέλεσή τους άρχισαν οι απευθείας αναθέσεις των έργων και τότε έγινε  το μεγάλο φαγοπότι. Και μετά επί ΝΔ ήλθαν τα Δομημένα Ομόλογα των ασφαλιστικών ταμείων και το Βατοπέδι που προανέφερα.

Από τότε που μπήκαμε στην Ε. Ένωση εισέρρευσαν στη χώρα μας πολλά δισεκατομ- μύρια ΕΥΡΩ από τα κοινοτικά ταμεία με στόχο την αναδιάρθρωση των υποδομών, της γεωργίας,  των παραγωγικών επενδύσεων και γενικά για την βελτίωση της οικονομίας της χώρας. Εμείς όμως τα κάναμε βίλες και τα φάγαμε στα μπουζούκια.

Ας επιστρέψουμε όμως πάλι στο πρόσφατο παρελθόν και το παρόν και ας αναλογι- σθούμε πέρα από τις ευθύνες των πολιτικών και του δημόσιου τομέα  τις δικές μας ευθύνες. Φαίνεται ότι μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας εδώ και μερικά χρονιά έχει ξεσαλώσει.

-Πώς είναι δυνατό να δανείζεται κάποιος τεραστία ποσά για να φτιάξει ή να αγοράσει σπίτι 300 ή 400τ. μ. όταν με τα εισοδήματά του δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις δώσεις του δανείου;

-Πώς είναι δυνατόν υπάλληλός των 1200-1500 ΕΥΡΩ να δανείζεται για να αγοράσει JEEP, MERCEDES,  BMW κ.λπ. χωρίς μάλιστα η εργασία του να είναι απόλυτα εξασφαλισμένη;

-Πώς είναι δυνατόν κάποιες κυρίες να δανείζονται χρήματα για να αγοράσουν τα πιο ακριβά ενδύματα γνωστών οίκων;

-Πώς είναι δυνατόν να δανείζεσαι για να πάρεις την πιο ακριβή επίπλωση για το σπίτι σου και μετά να μην μπορείς να πληρώσεις το δάνειο;

-Πώς είναι δυνατόν να ξοδεύουν ορισμένοι εκατοντάδες ΕΥΡΩ στα μπουζούκια όταν δηλώνουν εισόδημα κάτω από 10000 ΕΥΡΩ;

-Τέλος πώς είναι δυνατό εμείς οι ίδιοι οι πολίτες να επιδιώκουμε ειδική μεταχείριση για τον εαυτό μας ιδίως για διορισμούς στο δημόσιο και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα από τη στιγμή που στις περισσότερες περιπτώσεις δεν διαθέτουμε τα απαιτούμενα προσόντα;

Συμπεράσματα: 1.Λιγο πολύ σχεδόν όλοι είμαστε υπαίτιοι για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί και ο καθένας με τις πράξεις του φέρει μερίδιο της ευθύνης.

2.Εκείνοι που δεν φταίνε είναι οι λίγοι ευσυνείδητοι υπάλληλοι του δημοσίου και των οργανισμών ,οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, οι  απλοί άνθρωποι, οι χαμηλο- συνταξιούχοι, και οι ανήμποροι που θα δυσκολευτούν πολύ να τα βγάλουν πέρα.

3.Διστυχώς από την στιγμή που εμείς οι ίδιοι από μονοί μας δεν είμαστε σε θέση να λειτουργήσουμε για το κοινό καλό σαν σύνολο και μας ενδιαφέρει μονό ο εαυτός μας, δεν πρέπει να μας κακοφαίνεται που μας βάλανε το Διεθνές  Νομ. Ταμείο για να μας στριμώξει.

4.Εάν σαν λαός θέλουμε να ξανακερδίσουμε την χαμένη αξιοπρέπειά μας πρέπει να σοβαρευτούμε και να δουλέψουμε τίμια και παραγωγικά