«Ροδιακή», Δημοσιογράφοι και Συνεργάτες

Η «Ροδιακή», με τη συνεχή παρουσία των 101 ετών στον Ημερήσιο Τύπο. Σήμερα που η «Ροδιακή» κυκλοφορεί και ηλεκτρονικά, και οι αναγνώστες της στην Ελλάδα και στο εξωτερικό ξεπερνούν τα 3.000.000, και είναι μία από τις οκτώ (8) παλαιότερες εφημερίδες της χώρας μας.

Κέρδισε επάξια και αυτή την πρωτιά, για το Ήθος της, τη συνέπεια της στην απόδοση της ‘Αλήθειας’ των γεγονότων με συνέπειά και αντικειμενικότητα, είναι ‘πολυφωνική’ με Δημοκρατικές Αρχές, σέβεται τους αναγνώστες και τα πιστεύω τους.

Από τα τέλη του ’59 που γνώρισα τη «Ροδιακή», απέσπασε την εκτίμησή μου – όπως και όλων των Ροδιτών – όχι μόνον διότι ήταν και είναι αξιοπρεπής και αξιόπιστη, αλλά και για την παρουσία όλων των εκπροσώπων της, από ιδιοκτήτες, διευθυντές, δημοσιογράφους, τυπογράφους και όλους τους εργαζόμενους, είναι υποδειγματική.

Είχα τη χαρά και την καλή τύχη, να γνωρίσω τους περισσότερους ιδρυτές/ιδιοκτήτες, τους πρώτους διευθυντές, συντάκτες κι εργαζόμενους και να συνδεθώ φιλικά μαζί τους  και δεν υπήρξα ποτέ μια απλή αναγνώστρια.

Η έγκυρη «Ροδιακή», εκτός από τα στελέχη της, Διευθυντή, Αρχισυντάκτη, Δημοσιογράφους, Γραφίστες, Χειριστές Η/Υ. , Τυπογράφους κλπ. διαθέτει κι εξαίρετους συνεργάτες, που η πλούσια ειδησεογραφία, αλλά και η ποικίλη θεματολογία της, υπερκαλύπτει όλα τα ενδιαφέροντα των αναγνωστών. Η ίδρυση «Μουσείου Τύπου» με πρωτοβουλία της «Ροδιακής» στις ιδιόκτητες εγκαταστάσεις της, με εξαιρετικά ενδιαφέροντα εκθέματα, συμβάλλει τα μέγιστα στην «Πολιτιστική & Πνευματική» Ιστορία του τόπου. Ευχαριστούμε όσους συνέβαλαν στην ιδέα.

Τόσο η τοπική ειδησεογραφία, όσο και η διεθνής, είναι τόσο πλούσια, που σπάνια οι αναγνώστες της «Ροδιακής» προσφεύγουν στον Αθηναϊκό Τύπο.  Θα επιθυμούσα όμως, να σταθώ στα «ιστορικά κείμενα» δημοσιογράφων και συνεργατών της, που αναφέρονται σε περασμένες δεκαετές, κείμενα που φέρνουν στο φως λιγότερο γνωστά γεγονότα, από αρχαιοτάτων χρόνων, όπως και από την αντίσταση των Ροδιτών στους κάθε είδους επίδοξους κατακτητές και κάνουν υπερήφανους τους Δωδεκανήσιους και την Ελλάδα ολόκληρη, για τη Φιλοπατρία τους και για τον παραδειγματικό ηρωισμό τους και την αυτοθυσία τους.

Όσα και να έχει κάποιος διαβάσει για το «Δωδεκανησιακό Σύνταγμα», π.χ. η παρουσίαση της Αντίστασης από τον έγκριτο Δημοσιογράφο Γιώργο Ζαχαριάδη με τις σπάνιες φωτογραφίες, συγκίνησε βαθιά, όπως και τα ιστορικά κείμενα των συγγραφέων Κυριάκου Χονδρού και Κυριάκου Φίνα.

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον διαβάζομε και τις «αναμνήσεις» του εν αποστρατεία Μοιράρχου-Συγγραφέα και αρθρογράφου Σεραφείμ Αθανασίου, που αναφέρεται σε πραγματικές ιστορίες, γεγονότα και προσωπικότητες της Ρόδου 1947-1964 (18 ολόκληρα χρόνια), που υπηρέτησε στη Ρόδο, και παρόλο που σήμερα ζει με την οικογένειά του στο Βόλο, ο νους και η καρδιά του βρίσκεται στη Ρόδο. 

Οι πιστοί αναγνώστες της «Ροδιακής», αναγνωρίζομε φυσικά, τη ‘γραφή’ όλων των δημοσιογράφων, ακόμα και αν δεν διαβάσομε τα ονόματά τους, και χαιρόμαστε ακόμα και το καυστικό τους χιούμορ, επειδή εκφράζονται με διακριτικότητα και οξυδέρκεια, δίνοντας καυτά γεγονότα με έξυπνες παρατηρήσεις.

Αποφεύγω την ονομαστική αναφορά στους Δημοσιογράφους, μήπως και παραλείψω κάποιον/κάποια, επειδή όλοι δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους και τους χαιρόμαστε. Ανάμεσα στα ενδιαφέροντα για πολλούς δημοσιεύματα, είναι και «Γλωσσολογικά» θέματα, του Φιλολόγου Αλέξανδρου Ν. Κατσαρά, που χωρίς φειδώ, δίνει σε όλους μας, την καταγωγή, τη σημασία και την προέλευση των ελληνικών μας λέξεων και εκφράσεων, που θεωρούμε ύψιστης σημασίας και απόδειξη του πανάρχαιου πολιτισμού μας.

Μέσα από τις στήλες της έγκριτης «Ροδιακής», θα επιθυμούσα να παρακαλέσω τον κύριο Αλέξανδρο Ν. Κατσαρά, να μας δώσει και λέξεις που ενώ οι πολλοί θεωρούν «τούρκικες», προέρχονται από α -ντιδάνειο ελληνικών λέξεων, όπως π.χ. η λέξη «κιμάς» που προέρχεται από ‘αντιδάνειο’  από το ελληνικό μας ρήμα «κόπτω», το «γιαχνί» επίσης από το ελληνικό μας ρήμα «αχνίζω» κ.α.

Πολύ επίσης ενδιαφέρον θα ήταν αγαπητέ κύριε Αλέξανδρε Κατσαρά, να αναφερθείτε και στις αρχαίες ελληνικές μας λέξεις που παρέμειναν στο καθημερινό λεξιλόγιο των Ροδιτών, όπως το «καρπίδι» από το «κάρα & πηδώ» (=πηδώ με το κεφάλι), η λέξη «κύνας» που μέχρι πρόσφατα αποκαλούσαν το ‘σκύλο’, όπως και το «βοτρύδι» από το αρχαίο ελληνικό «βότρυς» και πολλά ακόμα, που πιστεύω ότι είναι σημαντικό τα γνωρίζομε και να κατανοούμε πως η ελληνική μας γλώσσα είναι η αρχαιότερη, η πλουσιότερη και η μόνη ζωντανή ομιλούμενη σε ολόκληρο τον κόσμο.  

Γράφει η Μαίρη Παπανδρέου