Οι θεσμοί που στηρίζουν το κράτος δικαίου κινδυνεύουν από τους εκάστοτε επικεφαλής

Γράφει ο Γεώργιος Β. Παπαγεωργίου

Είμαι 82 ετών που σημαίνει ότι έζησα μια μεγάλη ιστορική διαδρομή της χώρας από το 1935 έως σήμερα, κυβερνήσεις συνήθως κέντρου και δεξιάς, αλλαγή πολιτεύματος από βασιλευόμενη Δημοκρατία σε Προεδρική Δημοκρατία, δικτατορία, διαδηλώσεις κάθε μορφής, αιτήματα και απαιτήσεις όλων των τάξεων και ιδεών, ειδικά δικαστήρια, καταστροφές στην χώρα φυσικές αλλά και εμπρησμούς από Ελληνικά χέρια, όπως και περιόδους της μεγάλης μετανάστευσης στην Αυστραλία, Αμερική και Γερμανία αλλά και αλλού, όπως και περιόδους προόδου και ευφορίας.

Η εφαρμογή των Νόμων και του Συντάγματος επαφίεται όχι μόνον στον πατριωτισμό των Ελλήνων, αλλά και στις προσωπικότητες, ισχυρές φυσιογνωμίες, διακεκριμένοι άνδρες και γυναίκες επικεφαλής των πιο σημαντικών θεσμών της χώρας, ήθος και ακεραιότητα ανδρών και γυναικών, πρώτα το εθνικό συμφέρον, το συμφέρον και η προστασία του λαού και της κοινωνίας, η νομιμότητα, η ισότητα,η ισονομία, η αδέκαστη και ακέραιη δικαιοσύνη και μετά ή καθόλου το προσωπικό συμφέρον που μπορεί, αφού αυτό θα προκαλέσει την δυσαρέσκεια του λαού.

Η παιδεία, ο Πανεπιστημιακός θεσμός, το σχολείο γενικώς, ο ακρογωνιαίος λίθος στήριξης, της επιτυχούς πορείας ενός λαού, πρέπει να προίστανται προσωπικότητες αυστηρά επιλεγμένες, ικανές να φέρουν εις πέρας χωρίς κλυδωνισμούς την γενικότερη μόρφωση, παιδεία, ιστορία και παράδοση ενός λαού, αλλά και να σέβονται απολύτως το ισχύον θρήσκευμα του ελληνικού λαού, και να το υπηρετούν χωρίς προσωπικές προκαταλήψεις, ιδεοληψίες, απόλυτος σεβασμός, στο σύνταγμα.

Η εκκλησία, είχε, έχει και θα πρέπει να έχει συνεχείς και αδιάλειπτες χαρισματικές χριστιανικές θρησκευτικές φυσιογνωμίες και προσωπικότητες που σκορπίζουν άφθονη αγάπη, σεβασμό, φροντίδα και μέριμνα για τον λαό, όλους τους ανθρώπους, αφού δεν ξεχωρίζει κανένα είναι όλα παιδιά της, η θρησκεία δεν είναι κόμμα, γι’ αυτό απευθύνεται και στηρίζει πάντα το έθνος, την πατρίδα, στο σύνολο τους, δεν ασχολείται με την πολιτική, προστατεύει, υπηρετεί την θρησκεία μας.

Ολοι οι θεσμοί, όλοι οι υπηρετούντες θεσμούς που συγκροτούν ένα ευνομούμενο κράτος και εν πολλοίς όλοι οι δημοτικοί λειτουργοί πρέπει να απέχουν της πολιτικής, όχι μόνον όσον είναι εν ενεργεία, αλλά και μετά την σύνταξιν τους και κυρίως ανώτεροι Δικαστικοί και Στρατιωτικοί οι οποίοι διαπνέονται από άλλα ιδεώδη οφείλουν να υπηρετούν αποκλειστικώς τους θεσμούς, για τους οποίους έχουν επιλεγεί και καταξιωθεί, δεν πρέπει να αλληθωρίζουν προς την πολιτική, βλάπτουν την χώρα.

Διότι αν ένας Δικαστικός, ένας Στρατιωτικός, ή ανώτατος κρατικός λειτουργός έχει δικαίωμα να πολιτεύεται τότε γιατί να μην επιτραπεί να πολιτεύεται και ο κληρικός, ο δεσπότης, που απέδειξαν στο παρελθόν μεγάλες πολιτικές ικανότητες γιατί ο υπουργός Παιδείας, αλλά κυρίως ο υπουργός θρησκευμάτων (ζητά να μην διαχωρισθεί) να μην είναι κληρικός για να μπορούν έτσι καλύτερα να υπηρετείται ο ευαίσθητος χώρος της θρησκείας και να μην έχουμε προβλήματα και διαφορές, όποτε κάθε φορά έχουμε νέο υπουργό Παιδείας.  Να προστατευθούν οι θεσμοί, για να λειτουργεί καλύτερα η Δημοκρατία μας.