Για την Μάτση Χατζηλαζάρου

Γράφει ο Αντώνης Ν. Βενέτης

Με αφορμή την αναφορά της “Κ” της 19.11.2016 στην ποιήτρια Μάτση Χατζηλαζάρου, θα ήθελα να προσθέσω ότι η καταγωγή της οικογενείας της, κατά τον Εδεσσαίο ιστορικό Νίκο Καραμανάβη, ήταν από την περιοχή της Εδεσσας και τελικώς εγκαταστάθηκε πριν από τα μέσα του 19ου αιώνα στην Θεσσαλονίκη.

Ετσι ξεφυλλίζοντας, στην φιλόξενη Παπαχαραλάμπειο βιβλιοθήκη της Ναυπάκτου, την αθηναϊκή εφημερίδα ΠΑΛΙΓΕΝΝΕΣΙΑ, της 11.1.1886, διαβάζω:  

«Διήλθον εξ Αθηνών ερχόμενος εκ Δρέσδης, όπου κατέλιπε τα τέκνα του προς εκπαίδευσιν και αμέσως αναχώρησε μετά της κυρίας του εις Θεσσαλονίκην ο έγκριτος πολίτης της ελληνίδος ταύτης πόλεως πόλεως κ. Περικλής Χατζηλαζάρου».

Την ίδια χρονιά και τον ίδο μήνα, στην επίσης αθηναϊκή εφημερίδα “ΝΕΑ ΕΦΗΜΕΡΙΣ”, της 28.1.1886, καταγράφεται:  

«Εδόθη εν τη οικία του εν Βράϊλα κ. Λ. Εμπειρίκου συναυλία υπέρ του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού».
Είναι προφανές ότι η Μάτση Χατζηλαζάρου, γεννημένη στην Θεσσαλονίκη το 1914, είναι εγγονή του Περικλή Χατζηλαζάρου και ο Λεωνίδας Εμπειρίκος, πατέρας του κορυφαίου έλληνα σουρεαλιστή ποιητή Ανδρέα Εμπειρίκου.  Πολύ αργότερα, από το 1941 μέχρι το 1944, η Μάτση Χατζηλαζάρου, υπήρξε σύζυγος του Ανδριου ποιητή Ανδρέα Ενπειρίκου, και κατά τον Θανάση Νιάρχο, αυτή η, κατά κάποιο τρόπο “προαναγγελθείσα συνάντηση τους” από τον Ιανουάριο του 1886, “αποκτά την προοπτική μια μαγικής συγκυρίας”.

Αλλά για τον Μάτση Χατζηλαζάρου βρήκα στο βιβλίο του αειμνήστου Μάνου Χατζηδάκι “Το μαχαίρι και ο καθρέφτης” εκδ. Ικαρος, ένα ποιητικό και λυρικό αποχαιρετισμό προς την αποβιώσασα το 1987 ποιήτρια...

«Τι κρίμα Μάτση που δεν σε πλησίασα έστω στο τέλος λίγο πριν φύγεις, πριν χαθείς.  Το ‘χει στο ναι, μα άργησα ή βιάστηκες.  Ετσι θα μείνεις για πάντα η Μάτση των ονείρων μου”.