Ρόδος: Το ακριτικό νησί του Απόλλωνα

Γράφει η Μαίρη Παπανδρέου

Δεν χρειάζεται περιγραφή της Ρόδου - του νησιού του Απόλλωνα – καθώς ολόκληρη η υφήλιος γνωρίζει της ομορφιές της, τις μοναδικότητές της και την εξαιρετικά σημαντική γεωγραφική της θέση, που ζηλεύουν «φίλοι» κι εχθροί.

Ούτε χρειάζεται να έχει κάποιος ιδιαίτερες γνώσεις «Γεωπολιτικής» ή Ιστορίας, για να κατανοεί τη σημαντικότητα της ανάπτυξης με ποικίλους τρόπους, όλων των ευαίσθητων συνοριακών περιοχών. Είναι «Εθνική Πολιτική» των πολιτισμένων χωρών, ν’ αναπτύσσουν σε όλους τους τομείς, τις συνοριακές περιοχές, για ευνόητους λόγους.

Ενισχύουν και ιδρύουν, οι «ενορατικές» χώρες, όλες τις δραστηριότητες σε πόλεις, κωμοπόλεις και χωριά που βρίσκονται κοντά σε σύνορα, διότι αποτελούν «αόρατη ασπίδα» προστασίας ολόκληρης της χώρας. Και βέβαια, είναι εξίσου σημαντικό, να έχομε «Κέντρο Αποφάσεων» την πρωτεύουσα του Κράτους – το «Κλεινόν μας Άστυ – που και γι αυτό είμαστε υπερήφανοι, καθώς η Αθήνα, είναι η μόνη πρωτεύουσα σε ολόκληρη την υφήλιο, με ζωή και ακτινοβόλα Ιστορία μεγαλύτερη των 3.000 ετών και τη γενέτειρα των μοναδικών μας Σωκράτη, Πλάτωνα, Σοφοκλή, Ευριπίδη, Διογένη, Περικλή.

Όμως, η ενίσχυση των παραμεθορίων περιοχών, εξίσου σημαντικών για την Ιστορία του Έθνους, τόσο στον οικονομικό τομέα όσο και στον Πολιτιστικό,  είναι ύψιστης σημασία  για το Έθνος και όχι μόνον για τον «συνοριακό» τόπο.  Και η Ρόδος, είναι «συνοριακή» πόλη, με μακραίωνη ένδοξη ιστορία και εντυπωσιακή εξέλιξη.

Η Ρόδος, αναπτύχθηκε οικονομικά και τα έσοδα προς το Κράτος, από την τουριστική ανάπτυξή της, είναι ανυπολόγιστα. Η οικονομική ανάπτυξη της Ρόδου, οφείλεται σε πολλούς παράγοντες, που πρέπει να γνωρίζομε κι ν’ αναγνωρίζομε και τη συμβολή προσωπικοτήτων και εθνικής πολιτικής.

Χωρίς στείρο κι επικίνδυνο τοπικισμό, πρέπει να κατανοούμε τη συμβολή όλων των παραγόντων, που συνέτειναν στο ομολογούμενο «θαύμα της Ρόδου». Ακόμα και ο αείμνηστος Γιατρός Πατρονικόλας το 1959, όπως και ο γαμπρός του Αριστοτέλης Ωνάσης, βοήθησαν τα μέγιστα στην τουριστική ανάπτυξη με την «Ολυμπιακή Αεροπορία» και το μοναδικό «Mira Mare».

Ήταν θαυμάσια η απόφαση της Ίδρυσης Πανεπιστημίου στη Ρόδο, για τους προαναφερόμενους λόγους, όπως ολέθρια είναι η μη αναβάθμιση της Σχολής Τουριστικών Επαγγελμάτων και η άρνηση της ίδρυσης «Διεθνούς Πανεπιστημίου», που σαφώς υπονομεύουν τόσο την Διεθνή ακτινοβολία της Ρόδου και ως Πνευματικό Χώρο, αλλά και ως «ασπίδα» προστασίας από ποικίλες «βλέψεις».

Για τους προαναφερόμενους λόγους, εύλογα μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς «αντεθνική» την απομάκρυνση από τη Ρόδο «Οικονομικών Υπηρεσιών», «Διοικητικών Υπηρεσιών» και όχι μόνον. Μακριά από μένα, η σκέψη ότι διακατέχομαι από «στείρο κι επικίνδυνο τοπικισμό». Ο τίτλος της Ελληνίδας μου αρκεί για να νοιώθω την δικαιολογημένη εθνική υπερηφάνεια. Δεν αποκόπτω τις ρίζες μου, από ΟΛΗ την Ελλάδα μας, για την μοναδική μας Ιστορία και την πλούσια παράδοσή μας.

Είμαι Δωρικής καταγωγής, γεννημένη και μεγαλωμένη στο «Κλεινό μας Άστυ» - όπως αποκαλείται η Αθήνα – και ζω στη Ρόδο 57 χρόνια, όμως, αισθάνομαι το ίδιο υπερήφανη και για την γενέτειρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τη Μακεδονία μας, την Πατρίδα των μεγαλύτερων εθνικών μας ευεργετών την Ήπειρο, με τους Τοσίτσα, Αβέρωφ, Σίνα, για τα Επτάνησα με τον «εκλεπτυσμένο» πολιτισμό και τους ποιητές και μουσικούς μας π.χ. Μάντζαρο που συνέθεσε τη Μουσική για τον Εθνικό μας Ύμνο, για τη Ζάκυνθο με τον Δ. Σολωμό τον Ποιητή του Εθνικού μας Ύμνου και τον Ανδρέα Κάλβο, για τη Ρούμελη και το Μωριά με τους Μεγάλους Αγωνιστές του 1821, για την Λέσβο με την πρώτη ποιήτρια της Ιστορίας (Σαπφώ) και γενέτειρα του Πυθαγόρα,  για την Κρήτη με τον πανάρχαιο και μοναδικό Μινωικό Πολιτισμό και τους μεγάλους της Τέχνης όπως τον Δομίνικο Θεοτοκόπουλο (Ελ Γκρέκο) και τον μεγαλύτερο Φιλόσοφο/Συγγραφέα του αιώνα μας Ν. Καζαντζάκη, για το Ακριτικό μας Καστελόριζο με τις ηρωίδες γυναίκες του που ξεσηκώθηκαν εναντίον του κατακτητή πολεμώντας με πέτρες και προτάσσοντας τα γυμνά τους στήθη, για το Σούλι και το «Ολοκαύτωμά» του, για την Κάσο επίσης για το «ολοκαύτωμά» της, για την Ικαρία που γέννησε μεγάλους επιστήμονες, για την Κάλυμνο με τους πρώτους και γενναίους σφουγγαράδες και την αντίστασή τους σε όλους τους επίδοξους κατακτητές, για τη Σύμη και τους καλύτερους ναυπηγούς του περασμένου αιώνα, ολόκληρη η Ελλάδα με κάνει να νιώθω υπερήφανη και τυχερή που είμαι Ελληνίδα κι αγαπώ την κάθε πόλη, το κάθε χωριό και κάθε νησί και νησίδα της Πατρίδας μας.

Όμως, θεωρώ υποβάθμιση του ρόλου της Ακριτικής Ρόδου, με την ιδιαίτερα σημαντική της εθνική και οικονομική παρουσία της, που πέρα από της μοναδική της Ιστορία π.χ. ένας από τους Επτά Σοφούς της Αρχαιότητας τον Κλεόβουλο, την μοναδική καλύτερα διατηρημένη Μεσαιωνική πόλη στον κόσμο, την πλουσιότερη αρχαιολογική βιβλιοθήκη της Ανατολικής Μεσογείου, τον τόπο με τη μεγαλύτερη ηλιοφάνεια του Ελληνικού Αιγαίου, την μεγαλύτερη τουριστική ανάπτυξη της χώρας μας κ.α.,  η απομάκρυνση τόσων Δημόσιων Υπηρεσιών από τη Ρόδο είναι εντελώς ακατανόητη, αδικαιολόγητη, και κατά τη γνώμη μου – άποψη μιας απλής πολίτισσας – αντεθνική.

 Είναι εντελώς ακατανόητο, για τους όποιους ιθύνοντες, να «μετακομίζουν» από τη Ρόδο, Διοικητικές Υπηρεσίες, υποβαθμίζοντας το ρόλο της στα τεκτενόμενα. Δεν μπορεί ν’ αποτελεί αιτιολογία, ότι η Σύρος είναι γεωγραφικά πλησιέστερα στην Αθήνα. Με τις σημερινές συνθήκες «διασύνδεσης» της Ρόδου με την Πρωτεύουσα, είναι γελοίο να προτάσσομε ως δικαιολογία τη γεωγραφική απόσταση.